นานะนั่งเหม่อลอยคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอะโใส่หน้าชินว่าเกลียดที่สุดและวิ่งหนีมา ส่วนเคนก็วิ่งตามเธอมาทันและพาเธอกลับมาส่งบ้านโดยไม่พูดอะไรซักคำ
เธอก้มลงมองสร้อยข้อมือที่ใส่อยู่พร้อมกับนึกถึงคำพูดของชินเธออยากจะเชื่อในคำพูดเขาแต่พอนึกถึงคำประกาศหมั้นระหว่างชินกับผู้หญิงคนนั้นที่พ่อเขาพูด เธอก็รู้สึกโกรธและเสียใจขึ้นมานานะคิดว่าชินคงหลอกเธอเล่นๆ เท่านั้น ไม่ได้จริงใจอะไรหรอก
ป๊อก!!
“นั่งเหม่ออะไรอยู่ยัยตัวเล็ก” เคนเคาะหัวนานะ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ
เธอหันมามองเคนอย่างซึมเศร้าและหันกลับไปคิดอะไรต่อคนเดียว
“เราไปเที่ยวทะเลกันดีมั้ย”เคนชวนนานะขึ้นมาลอยๆ หลังจากนั่งนิ่งเงียบอยู่นาน
นานะหันมามองเขาเป็เชิงไม่เข้าใจ
“ก็เธอเคยบอกเราว่าเวลาเศร้าใจเธอจะนั่งมองทะเล มองดูคลื่นที่มันซัดเข้าหาฝั่งแล้วซัดกลับคืนไป แล้วความเศร้าของเธอก็จะหายลงทะเลพร้อมกับคลื่นไงจำได้มั้ย” เคนย้อนถามนานะพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
นานะมองใบหน้าขาวของหนุ่มตรงหน้าด้วยความซึ้งใจที่เขาจดจำคำพูดเธอได้ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง
เคนขับรถพานานะไปยังชายทะเลที่ใกล้ที่สุดสาวร่างเล็กเดินลงไปที่ชายหาด นั่งมองคลื่นซึ่งซัดลงทะเลไปอย่างเงียบๆ สักพักหนุ่มที่มาด้วยก็ตามมานั่งลงข้างๆ
“นานะ เธอชอบชินใช่มั้ย”เคนตัดสินใจถามเธอหลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน
นานะหันขวับมามามองเคนทันทีเธออึ้งกับคำถามของเขา
“ตอบเรามาตามตรงเถอะะ”เคนจับไหล่บอบบางของเธอให้หันหน้ามาเผชิญกับเขา และจ้องมองลงไปในดวงตาเธออย่างค้นหา
“เรา…เราไม่ได้ชอบนายนั่นซะหน่อย นายก็ได้ยินที่เราพูดเมื่อคืนแล้วนี่ นายนั่นน่ะ…นายนั่นน่ะ จะเป็ลูกใครหรือจะไปหมั้นกับใครก็ไม่เกี่ยวกับเรา” นานะพยายามฝืนยิ้มพูด แต่น้ำตาของเธอพานจะไหลออกมา
“นานะ” เคนเรียกนานะเสียงอ่อนโยน
“เราไม่ได้ชอบนายนั่นฮึก เราเกลียดตานั่นที่สุด…ฮือๆ” นานะพูดไปสะอื้นไปก่อนจะปล่อยโฮออกมาเคนดึงเธอเข้าไปแนบอกกอดปลอบโยน
เขาปลอบนานะที่กำลังร้องไห้ซบอกเขาอย่างปวดใจทุกครั้งที่เธอร้องไห้ เขาจะรู้สึกเจ็บด้วยเสมอ ทั้งๆ ที่เขาควรเป็คนทำให้เธอมีความสุขทว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันเปลี่ยนไปแล้ว ส่วนความรู้สึกของเขาที่ให้เธอกลับมีมากขึ้นแล้วเขาจะทำอย่างไง หากเขาเห็นแก่ตัว นานะก็คงต้องเสียใจเช่นนี้ไปตลอดซึ่งเป็สิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“ฮึกๆ ขอโทษนะเคนเรานี่ช่างขี้แยจริงๆ” นานะเริ่มจะหยุดร้องไห้จึงกล่าวขอโทษเคนด้วยเสียงแ่เบา
“ไม่เป็ไรหรอกตอนเด็กๆ น่ะ เราสองคนก็ร้องไห้ด้วยกันบ่อยๆ นี่” เคนพูดถึงความหลังด้วยสีหน้าอ่อนโยน
“นั่นสินะ หึๆ พอมาคิดๆดู เรานี่ช่างขี้แยจริงๆ”
“เราว่าเธอเป็คนขี้แยแบบนี้ก็ดีแล้วเวลาเสียใจก็ไม่ต้องฝืนทำเข้มแข็งหรอกนะ เราอยากเป็คนปลอบเธอเวลาร้องไห้อยากมีความสุขด้วยเวลาที่เธอดีใจ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหนเราก็อยากอยู่เคียงข้างเธอ ขอเพียงแค่เธอเอ่ยปากเท่านั้น นานะ”
นานะนิ่งอึ้งไปทันทีเธอไม่อยากตอบรับความรู้สึกเคน เพราะเธอยังคงคิดเื่ชินอยู่ เธอไม่อยากทำร้ายจิตใจเคนและตัวเธอเองหากเธอตัดสินใจผิดพลาดไป นานะเลยได้แต่ก้มหน้านิ่ง
“นานะ” เคนเชยคางนานะขึ้น ั์ตาคมสวยของเขาจ้องมองเธออย่างหวานซึ้ง “เธอไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก แค่ใช้ความรู้สึกของเธอเป็ตัวตัดสินใจก็พอ”
แล้วเคนก็เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้นานะเพื่อจูบเธอนานะหลับตาฝืนนั่งนิ่ง ทั้งๆ ที่ตัวเธอรู้ดีว่าไม่อยากให้เป็เช่นนี้ไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย เคนรับรู้ได้ถึงความไม่พร้อมของเธอ เขาจึงเปลี่ยนเป็จูบหน้าผากแทนทำให้นานะทั้งแปลกใจและโล่งใจปนกัน
“ถ้าเธอไม่พร้อมเราก็จะรอ สบายใจแล้วก็กลับบ้านกันเถอะ ไปเร็ว ยัยตัวเล็ก” เคนลูบผมนานะเบาๆก่อนจะเก็บของและหันหลังเตรียมตัวกลับบ้าน
“ขอโทษนะ เคน”นานะคว้าแขนเคนไว้และบอกเขาอย่างรู้สึกเสียใจ
“คิดมากน่า ยัยตัวเล็ก”เคนหันมาส่งยิ้มให้นานะ ก่อนจะยีหัวเธอและกอดคอเธอกลับไปที่รถ
นานะรู้สึกสบายใจที่เคนยังคงทำตัวเหมือนเดิม
“แกจะทำให้ฉันขายหน้าไปถึงไหนหา!! ชิน” ประธานยามาโตะฟาดหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวหน้าสังคมว่า‘ว่าที่ลูกสะใภ้บริษัทTANAKO ถูกทิ้งไว้กลางงานเปิดตัวสินค้าจิวเวลรี่ตัวใหม่เมื่อคืนวานนี้’ ลงกับโต๊ะด้วยความโมโห
หนุ่มร่างสูงมองตามด้วยสายตาเ็าและไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรกับข่าวนั้น
“แกจะทำให้ฉันหนักใจไปถึงไหนผู้หญิงดีๆ อย่างรุมิจังไม่สนใจ แต่ดันไปสนใจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่น แก้าผู้หญิงเท่าไหร่ฉันหาซื้อให้แกได้ แต่ลูกสะใภ้ของตระกูลยามาโตะต้องเป็โคบายาชิ รุมิเท่านั้นแกได้ยินมั้ย!!!!” พ่อะโใส่ชินด้วยความโกรธเมื่อรู้เื่ทั้งหมดจากปากรุมิ
“นานะไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่พ่อจะซื้อได้ด้วยเงินและที่สำคัญผมไม่สนใจผู้หญิงที่เห็นแก่เงินเหมือนผู้หญิงของพ่อด้วย” ชินพูดน้ำเสียงแฝงความเยาะเย้ย
“ไอ้ชิน!!! แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้” ท่านประธานโมโหจนเส้นเืปูดและเริ่มมีอาการหายใจหอบ
“ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อมัวแต่ไปยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นแม่ก็คงไม่เสียใจจนตายหรอก” เขามองพ่อนิ่ง เขายังคงคิดเสมอว่าพ่อเป็สาเหตุทำให้แม่ตาย
“แก!!! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ไป!!”
ชินจ้องมองพ่อด้วยสายตาเ็าก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสและสวนกับรุมิที่เดินเข้ามาพอดี
“โอ๊ย!!” ประธานยามาโตะร้องออกมาและยกมือกุมหน้าอก
“ตายแล้ว! คุณลุงคะ เป็อะไรรึเปล่าคะ” รุมิรีบกุลีกุจอหยิบยาแก้โรคหัวใจให้กับท่านประธาน
“ลุงไม่เป็ไรหนูรุมิ ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงๆ หนูก็ต้องแต่งงานกับเ้าชินจนได้ล่ะ” เขากัดฟันและนั่งลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน โดยมีรุมิคอยดูแลเป็อย่างดี
ชินเดินออกจากบริษัทด้วยความโกรธเขาขับรถออกไปอย่างรวดเร็วจนยามแทบจะเปิดประตูให้ไม่ทัน และขับไปจอดยังสุสานซึ่งแม่เขาถูกฝังอยู่
“แม่ครับ… ทำไมพ่อต้องบังคับผมด้วย พ่อไม่เคยเข้าใจผมเลยซักนิดบังคับให้ผมช่วยบริหารงานไม่พอยังคิดจะบังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รักอีก… ทำไม…ทำไมแม่ต้องรีบจากผมไปด้วย” ชินซบหน้าลงกับป้ายหลุมศพอย่างท้อใจ
15K
