หลังจากซ่อนตัวและแอบดูหนังสดจนจบ ลี่อินเดินกลับห้องเงียบ ๆ ราวกับขโมยที่เพิ่งปล้นอารมณ์มาเต็มกระเป๋า
หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าแดงจัดจนเธอต้องเอามือแนบแก้มดับไฟในตัวเอง
“โอ๊ย…รอบนี้คือสุดจริง!” เธอพึมพำเบา ๆ ขณะผลักประตูห้องเบา ๆ แล้วทิ้งตัวลงบนฟูก
แสงจันทร์ลอดหน้าต่างเข้ามา ลี่อินนอนหงาย แขนสองข้างกางออก คิดวนถึงภาพที่เพิ่งเห็น — ทั้งจังหวะรุกของซินเฟย เสียงหอบของอี้ ท่ายากที่เธอไม่เคยจินตนาการว่าเป็นจริงได้มาก่อน
‘ต้องเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด…ซีรีส์สดฉายเฉพาะลี่อินเท่านั้น!’ เธอหัวเราะกับตัวเองอย่างบ้าคลั่งเบา ๆ ใต้ผ้าห่ม
จู่ ๆ จินตนาการของเธอก็เริ่มเตลิดไกล
‘แล้วถ้า...รอบหน้า เขาทำกันกลางสวนชาจริง ๆ แบบที่แสงแดดลอดลงมา ลมพัดใบชาไหวเบา ๆ แล้วเสียงครางดังอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ...’
เธอกัดริมฝีปากแรงขึ้น
‘แล้วถ้า...พวกเขาเล่นกันในน้ำตกเล็ก ๆ กลางป่า? หรือข้างโกดังชา? หรือในโรงตากใบชาใต้แสงจันทร์? หรือบนรถเกวียนที่โยกเยกตามแรงถนน?’
ลี่อินกลิ้งตัวไปมาบนฟูก ไม่รู้จะเก็บมือไว้ตรงไหน สมองเธอเริ่มโหลดโดจินที่เคยอ่านในอดีตแบบฉับพลัน ราวกับคลังข้อมูลเปิดอัตโนมัติ
ฉากโน้น ท่านี้ บทรักสุดฟิน บางอย่างที่เธอเคยอ่านแล้วคิดว่า 'ไม่มีทางมีในชีวิตจริง' กลับเหมือนจะเกิดขึ้นตรงหน้าเธอจริง ๆ
“ถ้าชีวิตข้ากลายเป็นโดจินเดินได้แบบนี้...ข้าคงไม่อยากตื่นแล้วล่ะ…” เธอพูดพร้อมดึงผ้าห่มคลุมหน้าจนหมดตัว
ไม่กี่นาทีต่อมา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ ลี่อินหลับไปพร้อมรอยยิ้มและจินตนาการในหัวที่ยังต่อเนื่อง...
พร้อมฝันที่อาจจะ ‘เรตแรง’ กว่าคืนนี้เสียอีก
2K
