ทะลุมิติไปเป็นภรรยาพ่อค้าผลไม้ (อ่านฟรีจนจบ)

ตอนที่ 15 โบตั๋น

ก๊อก  ก๊อก ก๊อก

"ท่านพี่พร้อมไปตลาดหรือยังเ๽้าคะ" ฟางเหมยเห็นว่าจางเหว่ยเข้าไปแต่งตัวอยู่นานเเล้วจึงได้เดินมาตาม

"ข้าพร้อมแล้ว จะไปกันเลยหรือไม่" จางเหว่ยได้เปิดประตูออกมา วันนี้เขาเลือกชุดที่ผู้เป็๲เเม่ได้เย็บให้เขาเมื่อไม่กี่วันมาสวมใส่ พร้อมทั้งผูกผมลวบขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ตอนนี้จากหนวดเคราที่เคยไว้รุงรัง ชายหนุ่มได้จัดการโกนออกให้ดูเกลี้ยงเกลาเป็๲ที่เรียบร้อย 

"ท่านพี่...นี่ชุดใหม่ที่ท่านเเม่เย็บให้นี่เ๽้าคะ"

"ก็ใช่ไง เ๽้าจะให้ข้าเเต่งชุดเก่าๆ ขาดๆ เหมือนเวลาออกไปทำสวนหรือไรกัน"

"ข้าเเค่เเปลกตาไปเท่านั้นเอง จะว่าไปท่านพี่จางเหว่ยของข้าก็ดูรูปงามเหมือนกันนะเวลาที่เเต่งเนื้อเเต่งตัวดีๆ ยิ่งโกนหนวดโกนเคราออกยิ่งดูดีขึ้นมาเป็๲กองเลย" ฟางเหมยจ้องมองจางเหว่ยเเละมองดูเขาตั้งเเต่หัวจรตเท้าเลย

"นี่...เพิ่งรู้หรือไรว่าข้ารูปงาม เเล้วนี่เ๽้าจะมองสำรวจตัวข้าอีกนานหรือไม่ ไปหยิบตะกร้ามาสิจะได้ไปตลาดกัน" จางเหว่ยรู้สึกขวยเขินที่น้องสาวได้ชมเเละมองเขาอยู่แบบนี้

"เ๽้าค่ะ" ฟางเหมยเดินหมุนตัวไปหยิบตะกร้ามาให้แก่จางเหว่ย

"เราไปกันเถิดเ๽้าค่ะท่านพี่"

ฟางเหมยกับจางเหว่ยเดินไปยังตลาดในหมู่บ้าน ระหว่างทางก็พูดคุยกันไปอย่างสนุกสนานสองคนพี่น้อง

"ดูสิ...วันนี้หญิงสาวในหมู่บ้านมีเเต่คนจ้องมองท่านพี่กันทั้งนั้น"

"เ๽้านี่ก็พูดเกินไป ข้าเห็นว่ามันก็ปกติทุกอย่าง"

"หัดมองหญิงสาวนางอื่นไว้บ้างนะเ๽้าคะเผื่อจะถูกตาถูกใจ"

"นี่เ๽้าจะมาสำรวจตลาดหรือจะมาหาคู่หมายให้ข้ากันแน่"

"สำรวจตลาดเ๽้าค่ะ แต่ถ้าหาคู่หมายให้ท่านพี่ได้ก็ยิ่งดีเลย"

"ข้ามิได้ใจง่ายรักใครง่ายดายขนาดนั้นหรอกนะ ที่จะได้เจอหน้าเเล้วจะตกหลุมรักได้ทันทีทันใดเลย"

"เ๽้าค่ะ ไว้ข้าจะคอยดู"

ฟางเหมยได้เดินนำหน้าผู้เป็๲พี่ นางเดินดูร้านขายของเเต่ล่ะร้านไปเรื่อยๆ ก็ยังไม่พบว่าผู้ใดจะขายพวกผลไม้เชื่อมที่นางอยากนำมาขาย 

"ข้าตัดสินใจเเล้วท่านพี่ว่าจะทำพวกผลไม้เชื่อมมาขายยังตลาดในหมู่บ้านเเห่งนี้หลังจากที่ข้าได้แต่งงานไปแล้ว ข้าไม่อยากกินนอนอยู่บ้านที่พี่ซีห่าวเฉยๆ"

"เอาสิ ฝีมือเ๽้าดี หากผู้ใดที่ได้ลิ้มรสผลไม้เชื่อมของเ๽้าจะต้องติดใจเป็๲เเน่ แล้วนี่คิดไว้หรือยังว่าจะเอาผลไม้อะไรมาเชื่อมขายบ้าง"

"คิดไว้เเล้วเ๽้าค่ะ ก็จะเป็๲พวก กล้วย หัวมัน หัวเผือก ฟักทอง มะละกอ คงมีเท่านี้ก่อน เพราะข้าเกรงว่าคนเดียวจะทำมิทัน ถ้าขายดีค่อยขยับขยายทำพวกขนมหวานอย่างอื่นมาขายเสริมด้วย"

"พอดีเลย ซีห่าวก็ขายผลไม้อยู่เเล้วเ๽้าจะได้ไม่ต้องดิ้นรนไปหาซื้อที่ไหน เเล้วนี่เ๽้าจะไปซื้อน้ำตาลด้วยหรือไม่"

"ซื้อเ๽้าค่ะ ที่บ้านข้าใช้จวนจะหมดเเล้ว จะได้ฝึกฝีมือทำขนมหวานชนิดอื่นไปพลางๆ ด้วย"

"ไปสิ ไปซื้อน้ำตาลกัน" จางเหว่ยเดินนำฟางเหมยไปยังร้านที่ขายนํ้าตาล พอซื้อเสร็จเเล้วก็ได้นำมาใส่ตะกร้าบนหลังของจางเหว่ย

"ท่านพี่จะซื้ออะไรด้วยหรือไม่" เมื่อฟางเหมยซื้อน้ำตาลเสร็จจึงได้เอ่ยถามผู้เป็๲พี่ไป

"ข้ายังไม่มีอะไรจำเป็๲ที่จะต้องซื้อ ข้าว่าเราไปหาอะไรกินลองท้องกันก่อนก็เเล้วกัน ข้าเริ่มหิวเเล้ว เ๽้าล่ะหิวหรือไม่ฟางเหมย"

"เริ่มหิวเหมือนกันเ๽้าค่ะ ว่าเเต่ท่านพี่อยากกินอะไรหรือ"

"ข้าอยากกินเซาปิ่ง กินแล้วมันอยู่ท้องดี ข้าว่าเราน่าจะซื้อไปฝากท่านพ่อกับท่านเเม่ด้วยคนล่ะสองชิ้นก็อิ่มเเล้ว"

"ดีเลยเ๽้าค่ะ งั้นเราไปร้านที่ขายเซาปิ่งกันดีกว่า"

ฟางเหมยเเละจางเหว่ยจึงเดินไปยังร้านที่ขายเซาปิ่งเเละได้ซื้อเซาปิ่งใส้เผือกกวนมาแปดชิ้น โดยเขากับฟางเหมยกินคนล่ะสองชิ้น ส่วนอีกสี่ชิ้นที่เหลือก็ได้เก็บไว้ให่ท่านพ่อกับท่านเเม่

"เอ่อ...ท่านพี่ข้าลืมไปเลย พอดีท่านพ่อฝากข้ามาซื้อชาหลงจิ่งด้วย เราไปซื้อชาให้ท่านพ่อกันเถิด ข้าว่าเราไปซื้อชาหลงจิ่งกับเเม่ค้าขายสมุนไพรที่ชื่อโบตั๋นที่เพิ่งย้ายมาในหมู่บ้านกันดีกว่านะเ๽้าคะ ข้าอยากจะเห็นว่านางจะรูปงามเหมือนดั่งที่ท่านเเม่บอกหรือเปล่า" ฟางเหมยเอ่ยออกไปพร้อมกับส่งสายตาเ๽้าเล่ห์แฝงรอยยิ้มที่มุมปาก

"ข้ารู้นะเ๽้าคิดอะไรอยู่ฟางเหมย ร้านใกล้ๆเเถวนี้ก็มี ทำไมจะต้องลำบากเดินไปไกลกันด้วย" 

"ท่านพี่จะตามใจข้าหน่อยไม่ได้เลยหรือเ๽้าคะ เดี๋ยวอีกเพียงไม่กี่วันข้าก็ต้องแต่งงานแยกย้ายไปอยู่บ้านท่านพี่ซีห่าวเเล้ว คอยดูเถิดท่านพี่จะรู้สึกเหงาถ้าไม่มีข้ามาคอยเ๽้ากี้เ๽้าการอยู่แบบนี้อย่างเเน่นอน"

"เอาล่ะ...ไปก็ไป เ๽้าไม่ต้องมาตีน่าเศร้าเลย ช่างหน้าหมันใส้ยิ่งนัก" จางเหว่ยยื่นมือจะไปเขกหัวฟางเหมยเพราะรู้สึกหมันใส้ในความทะเล้นของผู้เป็๲น้อง แต่ฟางเหมยหลบทันเสียก่อน

"ข้ารักท่านพี่ที่สุดเลย ไปกันเ๽้าค่ะ" ฟางเหมยไม่รอช้านางคว้าข้อมือจางเหว่ยให้เดินตามนางไปยังร้านเเม่ค้าขายสมุนไพรที่ชื่อโบตั๋นทันที

"นี่เ๽้าทำยังกะข้าเป็๲เด็กน้อยไปได้ ข้าเดินไปเองได้น่ะ" ในขณะที่ฟางเหมยคว้าข้อมือเขาให้เดินตามไป จางเหว่ยก็ได้เดินบ่นผู้เป็๲น้องมาตลอดทาง

"บ่นเก่งเสียเหลือเกินท่านพี่ ระวังเเก่ไวไม่รู้ด้วยนะ"

"นี่เมื่อไหร่จะถึงเนี้ย ข้าเริ่มเหนื่อยเเล้วนะฟางเหมย"

"นั้นไงท่านพี่ อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงเเล้ว เข้าสวนเหนื่อยยิ่งกว่านี้อีก ข้าไม่ยักจะเคยเห็นท่านพี่จะบ่นสักคำ"

และเเล้วทั้งสองคนก็ได้เดินมาหยุดยังหน้าร้านขายสมุนไพรของโบตั๋นหญิงสาวรูปงามที่ผู้เป็๲เเม่ได้เอ่ยถึงไปเมื่อวาน