นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 113 โอไรออน

        “ว่าแต่ไอ้เจมส์กับเฮนรี่มันออกไปนานจังวะ” โจรสลัดชายคนหนึ่งพูดขึ้นกับสหายของตนทางด้านข้าง ขณะนี้ในถ้ำนี้เหลือเพียงหัวหน้าและพวกเขาสองคนเท่านั้น

        “เออ ไม่กลับมาสักที อีธานถึงได้ลากที่เหลือไปตามตัวในป่าไง” โจรสลัดชายอีกคนหนึ่งตอบพลางหาววอด

        “จะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่าวะ หายไปนานขนาดนี้” โจรสลัดคนแรกทำสีหน้าสงสัย

        “จะไปมีอะไรเกิดขึ้นได้วะ เจมส์กับเฮนรี่เป็นนักสลักเอกเลยนะเว้ย แล้วป่าชายเลนช่วงนี้ก็ไม่มีอริยะสักคน พวกนั้นไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้น” โจรสลัดอีกคนหนึ่งโบกมือไปมาอย่างรำคาญกับความขี้ระแวงของสหายตน

        “แล้วถ้าเป็นพวกสัตว์อสูรล่ะ พวกนั้นโดนสัตว์อสูรคาบไปหรือเปล่า” โจรสลัดคนแรกเริ่มตัวสั่นเล็กน้อย

        “แถวนี้ไม่มีตัวโหด ๆ หรอกโว้ย ถึงที่เหลือที่ไปตามหาจะเป็นผู้เรียนรู้เหมือนพวกเราแต่อีธานเป็นนักสลักเอก นักสลักเอก 3คนยังต้องกลัวอะไรอีกวะ” โจรสลัดคนที่สองเอนหลังพิงก้อนหินอังกองไฟอย่างสบาย

        “ไม่สบายใจเลยว่ะ ข้าไปเฆี่ยนพวกเด็กเวรพวกนั้นหน่อยดีกว่า ได้ยินเสียงพวกมันร้องไห้แล้วอารมณ์ดีชะมัด” โจรสลัดคนแรกลุกขึ้นยืน ประกายตาเหี้ยมโหดหันไปมองกรงขังเด็กทั้งหลายที่อยู่ไกล ๆ มันเลียริมฝีปากอย่างมีความสุข

        “ฝากเล่นไอ้เด็กเปรตเผ่าซือบาสนั่นด้วยล่ะ แส่หาเรื่องนัก ทำหลุดไปได้ตั้ง 3คน” โจรสลัดที่นอนเคลิ้มพูดขึ้น สหายของมันก็พยักหน้าอย่างดีพลางย่างสามขุมไปทางกรงนั้น มือหนึ่งล้วงแส้ขึ้นมาแนบกาย

        มันไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงหวดแส้เข้าใส่เด็ก ๆ เหล่านั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ยิ่งมันเห็นเด็กเผ่าซือบาสชื่อโอไรออนที่พยายามตะเกียกตะกายมาบังเด็กคนอื่นอีกครั้งแม้ร่างของตนจะเต็มไปด้วยบาดแผลมันยิ่งมีความสุข

        มันเหวี่ยงแส้ไม่ยั้งเพื่อระบายอารมณ์อย่างเต็มที่ เสียงร้องไห้และน้ำตาทำให้มันอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง มันหัวเราะอย่างสะใจกับความเจ็บปวดของเด็กตรงหน้า

        ร่างของโอไรออนสั่นเครืออย่างเจ็บปวด แต่แม้จะเจ็บปวดเพียงไร เลือดไหลออกมากขนาดไหน เขาก็ไม่หลบเลี่ยง เพียงกัดฟันทน ร่างกายของเผ่าซือบาสทนทานกว่าเผ่ามนุษย์ เขาจึงเต็มใจรับแส้ที่รุนแรงเหล่านี้เพื่อไม่ให้เด็กเผ่ามนุษย์ผู้อ่อนแอถึงตาย

        “โอไรออน ฮือ.. พอแล้ว..”

        “นายจะตาย…ฮึก...ไม่นะ… โอไรออน”

        เด็กมากมายข้างหลังที่ถูกโอไรออนดันไว้ต่างพยายามขึ้นร่างมาบดบังโอไรออน หากเด็กเผ่าซือบาสคนนี้เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน บดบังพวกเขาเอาไว้ด้วยร่างอันสะบักสะบอมของตน

        เพียงท่าทางและการวางตัวก็ทำให้รู้สึกได้ว่าโอไรออนนั้นไม่ใช่เด็กธรรมดา หรือไม่ก็เป็นคนที่มีจิตกล้าแข็งไม่สมวัยเป็นอันมาก ยิ่งโจรสลัดเห็นดังนั้นมันก็รู้สึกขัดใจ แรงที่ฟาดออกจึงยิ่งมากยิ่งขึ้นเป็นเท่าทวี

        “ทำตัวเป็นวีรบุรุษรึไง แค่เด็ก 10ขวบคิดว่าเก่งรึไงวะ” มันขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เสียงร้องไห้และน้ำตาคือสิ่งที่มันต้องการ หากโอไรออนกลับให้มันมาเพียงแววตาที่มุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ

        แต่แม้จิตใจจะแข็งแกร่งอย่างไร เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เมื่อโดนฟาดมากเข้า โอไรออนก็กระอักโลหิตออกมา โจรสลัดผู้นั้นเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้ม มันเตรียมวางมือลงเพื่อป้องกันไม่ให้ถึงตาย หากแววตาเด็ดเดี่ยวของเด็กอายุ 10ขวบทำให้มันเลือดขึ้นหน้า มือสะบัดออกไปโดยไม่ทันคิด

        “ไอ้เวร อย่าให้มันตาย!” หัวหน้าโจรสลัดหญิงร่างอวบตะโกนห้าม หากแส้แห่งความโกรธกลับเหวี่ยงออกไปแล้ว

        แย่แล้ว! เด็กนั่นรับไม่ไหวแน่! นิทานที่หลบซุ่มอยู่เตรียมพุ่งออกไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการช่วยก่อนหน้า แต่การออกไปเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย ศัตรูทั้งแข็งแกร่งกว่าและมีจำนวนมากกว่าเขา เขาจึงทำได้เพียงอดทนอัดอั้น

        หากแต่แส้นั้นฟาดถูกลง โอไรออนผู้บาดเจ็บต้องตายเป็นแน่แท้ เขาย่อมไม่มีทางเลือกอื่นอีกนอกจากยอมพุ่งออกไปก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน

        วินาทีนั้นเองที่เด็กชายชาวรูเบียสผู้เงียบขรึมพุ่งตัวออกไปขวางแส้ไว้อย่างทันท่วงที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเด็กคนอื่น เขาใช้เขี้ยวที่ศอกทั้งสองดั่งโล่ ขวางหน้าตนไว้เพื่อรับแส้ที่พุ่งมา

        แส้นั้นเหวี่ยงกระทบเขี้ยวทั้งสอง พาร่างของเด็กทั้งคู่ลอยกระเด็นไปกระแทกกับกรงอย่างรุนแรง แส้เมื่อครู่นั้นหากไม่มีอะไรขวางไว้โอไรออนย่อมไม่มีทางรอด

        “ไอ้เวรเอ๊ย! อยากตายรึไงวะ” หัวหน้าโจรสลัดหญิงพุ่งไปคว้าคอเสื้อของมันอย่างแรงด้วยความเร็วที่แม้แต่นิทานยังมองตามไม่ทัน เสียงกระชากและหน้าขึ้นสีของหัวหน้าทำให้มันตัวสั่นงันงก

        โจรสลัดผู้ผยองคนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหน้าของมันแล้วมันก็เป็นได้เพียงหนอนแมลงที่ไม่อาจต่อปากต่อคำ

        “ถ้าสินค้าตายไปแม้แต่ตัวเดียวแกเตรียมถูกขายเป็นทาสได้เลย!” ร่างของโจรสลัดชายถูกเหวี่ยงเข้าใส่กำแพงอย่างรุนแรง เลือดกองโตทะลักออกมาจากฟันหน้าที่หักเป็นแผง

        “ขอโทษครับหัวหน้า…” มันก้มตัวลงอย่างหวาดกลัว หัวหน้าโจรสลัดหญิงผู้นั้นยังไม่วายเตะมันซ้ำเข้าที่ท้อง แล้วจึงพ่นลมจากจมูกอย่างหงุดหงิดก่อนกลับไปที่นั่งของตน

        โอไรออนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองเด็กชายเผ่ารูเบียสที่ไม่เคยขยับเขยื้อนตัวอะไร หากเมื่อเคลื่อนไหวครั้งแรกก็เป็นการช่วยชีวิตเขาเอาไว้

        เด็กชายผู้นั้นพยักหน้าน้อย ๆ โอไรออนเห็นดังนั้นจึงเผยรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะปิดตาลงพักผ่อนต่อไป เมื่อโอไรออนหายใจคงที่ เด็กรอบข้างต่างก็ถอนหายใจโล่งอก รอบตาพวกเขายังปรากฏรอยชื้นไม่เสื่อมคลาย

        นิทานมองภาพนั้นพร้อมกัดฟันแน่น เมื่อครู่ถือว่าโชคดีที่เด็กชายเผ่ารูเบียสผู้นั้นมาช่วยเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องปรากฏตัวแล้ว ยิ่งพอนิทานได้เห็นความเร็วของหัวหน้าโจรสลัดผู้นั้นเขายิ่งต้องตั้งใจวางแผนต่อสู้ให้ดียิ่งกว่าเดิม

        เร็วกว่าตาไกร งั้นคำแห่งพลัง สามเท่า น่าจะหมายถึงเสริมสมรรถภาพขาสามเท่า ส่วน ร่ายรำ ยังไม่รู้ ถ้าสู้ตรง ๆ ยังพอมีโอกาสชนะอยู่ กำลังกายเราก็ไม่ได้ด้อยกว่าขนาดนั้นตอนที่ได้รับการเสริมพลังสุดขีด นิทานคิด

        แต่พวกมันดูไม่ยอมให้เด็กพวกนั้นตาย งั้นหมายความว่าถ้าหนักไปโอไรออนอาจจะได้รับการรักษา งั้นฉันรอกำลังเสริมดีรึเปล่า ไม่สิ ใช่อะไรที่เสี่ยงได้ที่ไหนกัน ต้องลุยอย่างเดียวแล้ว

        เหตุผลเดียวที่เขายังไม่ออกไปตอนนี้คือเขากังวลเรื่องนักสลักเอกและลูกน้องที่ออกไปตามหาพรรคพวก พรรคพวกที่โจรสลัดกล่าวถึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าหมายถึงนักสลักเอกสองคนนั้นแน่นอน 

        ถ้าเรื่องการตีตราที่โจรสลัดชื่อเจมส์พูดเป็นเรื่องจริง พวกมันสมควรออกไปตามหาแถวนั้นที่สัญญาณขาดหายไป สถานที่ที่นิทานจัดการสองคนนั้นอยู่ค่อนข้างไกล เขายังพอมีเวลาให้คิด

        ก่อนออกมานิทานย้ายที่เต็นท์ไปอยู่จุดปลอดภัยและอัดพลังจางหายไว้แล้ว เขาไม่กังวลเรื่องเด็กพวกนั้นจะถูกพบ เขาเพียงกังวลว่าโจรสลัดพวกนั้นจะกลับมาเร็วจนเกินไป หากมีนักสลักเอกโผล่มาอีกคนเขาอาจจะรับมือไม่ไหว

        สิ่งที่เขารออยู่ตอนนี้คือให้คีตาตรวจดูร่องรอยเพื่อคาดการณ์ว่าพวกนั้นออกไปนานแค่ไหนแล้ว เขาประเมินความเสี่ยงคร่าว ๆ แล้ว หากไม่ไหวจริง ๆ ค่อยส่งสัญญาณขออริยะแปลงเพลิงช่วยก็ยังไม่สาย

        นิทานได้แต่อดกลั้นไว้ รอจนกว่าคีตาที่ออกไปตามรอยจะพบร่องรอยของพวกนั้น ผ่านไปเพียงไม่นาน ข่าวดีก็มาถึง คีตากลับมาพร้อมกับแจ้งว่าพวกนั้นพึ่งออกเดินทางไปไม่นาน ก่อนหน้านี้พวกมันมัวแต่อู้อยู่ที่ชายทะเล แต่คราวนี้มันเริ่มเข้าป่าชายเลนไปแล้ว

        นิทานสมควรมีเวลาอีกหลักชั่วโมงเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้า เมื่อได้รับข่าวดีเช่นนี้แววตาเขาจึงปรากฏไฟลุกโชน เขาไม่รอเสียเวลาแต่อย่างใด เร้นกายไปอยู่แถวกรงขังเด็ก ๆ ก่อนจะหย่อนกระดาษขนาดเล็กใบหนึ่งไว้

        เขาจ้องมองมาสักพักแล้ว เขาตัดสินใจเลือกหย่อนกระดาษแผ่นนี้ให้เด็กชายเผ่ารูเบียสผู้นั้น เมื่อเด็กคนนั้นสังเกตเห็นกระดาษที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็มีท่าทีตระหนกน้อย ๆ แต่ไหวพริบของเด็กคนนั้นดีพอจะสั่งให้ร่างของตนเก็บอาการ หยิบกระดาษแผ่นเล็กนั้นขึ้นมาอ่านดู

        เด็กเผ่ารูเบียสคนนั้นกวาดสายตาเพียงครู่เดียวก็กลืนกระดาษนั้นลงไป เขาลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเขย่าร่างของโอไรออนอย่างแรง

        ท่ามกลางสายตางุนงงของเด็กทั้งหลาย โอไรออนที่อ่านปากของเด็กชายเผ่ารูเบียสผู้นั้นก็พลันเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเผยแววตามุ่งมั่น

        “อ้ากกกกกก!” โอไรออนตะโกนขึ้นอย่างสุดเสียง แผลที่เลือดไหลช้า ๆ ยามนี้กลับไหลมากขึ้นอย่างน่าตระหนก เด็กรอบ ๆ ต่างสะดุ้งกันสุดตัวกับเสียงร้องของโอไรออน

        มีเพียงเด็กชายเผ่ารูเบียสผู้นั้นที่ปั้นหน้าร้องไห้ มองเขี้ยวตรงศอกของเขาที่ดันไปจิ้มโดนแผลของโอไรออนอย่างจัง เลือดไหลออกมาจากศอกข้างนั้นจนน่ากลัว

        โจรสลัดลูกน้องสองคนต่างเลิกคิ้วขึ้น ลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดพลางเดินมาดูที่กรงท่ามกลางสายตาที่หรี่ลงของหัวหน้าโจรสลัด

        “ไอ้โง่! แกเฆี่ยนแรงไป แผลเปิดหมดแล้ว!” โจรสลัดคนหนึ่งตะคอกใส่โจรสลัดที่บาดเจ็บอย่างหงุดหงิด

        หัวหน้าโจรสลัดได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจยาว

        “ไปเอายาขั้นต้นมา อยู่ที่ท้ายถ้ำ เอาแค่ประคองไม่ให้ตายก็พอ” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบคม โจรสลัดลูกน้องที่บาดเจ็บได้ยินเช่นนั้นก็รีบกุลีกุจอวิ่งไปทางหลังถ้ำ

        “แกปฐมพยาบาลเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อน ถ้าตายขึ้นมาขาดทุนแย่ เผ่าซือบาสสายเลือดแท้ไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ” หัวหน้าโจรสลัดโบกมือไปมาอย่างขัดใจ

        โจรสลัดลูกน้องที่เหลือพยักหน้ารับ แล้วจึงไขกุญแจเข้ากรงไป เขาเตะเด็กคนหนึ่งที่ขวางทาง แล้วจึงเดินไปหิ้วคอของเด็กชายเผ่ารูเบียสเขวี้ยงออกไป

        “อยู่กันตรงนั้นแหละ อย่าหวังจะทำอะไรให้ยาก เกาะกันให้ครบ 10คนล่ะ” โจรสลัดยิ้มเหี้ยม เมื่อเห็นท่าทีสั่นกลัวของเด็กเหล่านั้นมันก็พยักหน้าอย่างพอใจ คุกเข่าลงดูร่องรอยบาดแผลของโอไรออน

        ขณะนั้นเองที่มันขมวดคิ้วขึ้นมา มันมองแผลของโอไรออนสลับกับเด็กทั้ง 10คนที่สั่นกลัวอยู่อีกมุมหนึ่ง บาดแผลของโอไรออนกลับไม่ได้ลึกอย่างที่คาด มีเพียงเลือดไหลเล็กน้อยเท่านั้น เลือดมากมายที่กองอยู่บนพื้นกลับดูเหมือนไม่ได้ไหลออกมาจากตัวโอไรออนแม้แต่น้อย

        มันมองแผลพวกนี้อย่างฉงน แล้วจึงนึกขึ้นมาได้

        ถ้านับไอ้เด็กเปรตนี่ด้วย ตรงนั้นก็ต้องมี 9สิ? ทำไมมี 10?

        เมื่อมันพบความผิดปกติ ยังไม่ทันที่มันจะได้เตือนหัวหน้า มือเล็ก ๆ ที่ถือมีดสั้นเล่มหนึ่งก็แทงเข้าที่คอของมันอย่างแม่นยำ