ในห้องโถงหรูหราประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีชมพูแซมสีขาวบรรยากาศราวกับอยู่ในฝัน แขกมาร่วมงานต่างหน้าชื่นตาบานร่วมแสดงความยินดีช่างเป็งานแต่งงานที่เต็มไปด้วยความสุข
เ้าบ่าวพีระ เป็หนุ่มหล่อหน้าคม ผมดำ จมูกโด่งเป็สัน คิ้วเข้ม สูง 180 เิเ ผิวขาวออร่าราวกับเ้าชาย แต่ว่าเขากับไม่ดีใจเลยสักนิดทำหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ ไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้น
เขาจงใจจะนั่งรถเข็นเข้าร่วมพิธีจึงให้เลขาไปหารถเข็นมาให้ แล้วสั่งให้น้องสาวของเขาเป็คนเข็นเขาไปบนเวทีทั้งที่ขาของเขาก็หายดีตั้งนานแล้วคนที่รู้ว่าขาของเขาหายดีมีเพียงคนในคนอบครัวของเขากับเลขาส่วนตัวเท่านั้น
"พี่เอางี้จริงดิถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าพี่ไม่ทำตามที่รับปากท่านเอาไว้มันจะไม่เป็เื่ใหญ่งั้นหรอ"
พิชญาเอ่ยถามพี่ชายเธอเป็กังวลกลัวว่าจะโดนพ่อกับแม่ดุ ที่ช่วยพี่ชายสร้างเื่
"จะกลัวอะไรไม่ใช่เื่ใหญ่สักหน่อย"
พีระกล่าวเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรในสิ่งที่เขาทำแม้ว่าเขาจะรับปากพ่อกับแม่ไว้ว่าจะเปิดเผยให้ทุกคนได้รู้ว่าเขาไม่ได้พิการอย่างในข่าวลือ
"พิชไม่เกี่ยวด้วยนะพิชจะบอกพ่อกับแม่ว่าถูกพี่บังคับให้มีส่วนรู้เห็นด้วย"
พิชบอกพี่ชายของเธอเธอ้าต่อรองกับพี่ชายเพราะหวังจะให้พี่ชายออกหน้าให้ หากว่าเธอโดนพ่อกับแม่ดุพี่ชายที่รู้ทันว่าน้องสาว้าอะไร จึงหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของน้องสาว
"รู้แล้วพี่รับผิดเองคนเดียว แถมกระเป๋าแบรนด์เนมที่พิชอยากได้เป็ค่าเหนื่อยดีไหมล่ะ"พีระเอ่ย พร้อมกับยื่นข้อเสนอให้น้องสาว เธอพยักหน้าตอบรับทันควันพร้อมทำตามคำสั่งด้วยท่าทีกระตือรือร้น
ถึงเวลาที่เ้าบ่าวจะต้องขึ้นไปบนเวทีแล้วพิชเข็นพี่ชายออกมาจากห้องพักไปที่เวที ระหว่างทางเธอคิดสงสัยในใจว่าทำไมพี่ชายต้องทำแบบนี้ด้วยไม่อยากแต่งงานก็แค่หาเหตุผลมาปฏิเสธ จะมาแกล้งพิการให้ตัวเองและตระกูลอับอายทำไมเธอลังเลอยู่สักพักสุดท้ายก็ตัดสินใจถามพี่ชายไปตรง ๆ
"พี่ไม่อยากแต่งงานทำไมต้องแต่งด้วยแล้วทำไมต้องแกล้งพิการด้วยล่ะ" พิชเอ่ยถามพี่ชายไปตรง ๆ
"แต่งตามสัญญาไงสัญญาจะได้จบ ๆ แต่งไปสักปีค่อยหย่าก็ถือว่าได้ทำตามสัญญาแล้วที่ต้องแกล้งพิการก็เพราะ้าให้ผู้หญิงคนนั้นอับอายที่ได้แต่งงานกับชายพิการอย่างพี่ผู้หญิงที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินแม้กระทั่งต้องแย่งเ้าบ่าวของคนในครัวตัวเอง"
พีระกล่าวด้วยท่าทีดุดันเขาโกรธเกลียดเคียดแค้นอารีมาก เขามองว่าที่เขาพลาดการแต่งงานกับรินดาเป็เพราะอารีแย่งงานแต่งครั้งนี้ไป
"เอ๋แย่งเ้าบ่าวของคนในครอบครัว พี่หมายความว่ายังไงดูเหมือนว่าพี่จะเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าคนที่ปฏิเสธการสู่ขอคือแม่ของรินดาต่างหากล่ะ" พิชกล่าว
"นั่นเพราะน้ามาลัยเห็นว่ารินดามีฐานะไม่เหมาะสมกับพี่ท่านเลยปฏิเสธการสู่ขอแต่ผู้หญิงคนนั้นอยากได้เงินลงทุนจากตระกูลเรามากจึงได้ยัดเยียดตัวเองมาแต่งงานแทนรินดาไง"
พีระกล่าวด้วยท่าทีโมโหเขากำมือแน่น พลางคิดในใจหากอารีไม่เสนอตัวมาแต่งงาน เขาก็มีสิทธิ์ที่ตกลงเื่แต่งงานกันใหม่และเ้าสาวในวันนี้ก็คงจะเป็รินดา
"พี่มีจิตใจที่มีอคติไงพี่จึงไม่รู้ความจริงว่าตอนที่คุณพ่อกับคุณแม่ไปสู่ขอรินดาตอนนั้นรินดารู้ข่าวว่าพี่ประสบอุบัติเหตุแล้วเดินไม่ได้โดยบังเอิญ”
“พิชว่าเธอจงปฏิเสธการแต่งงานกับพี่แน่เธอคงไม่อยากมาดูแลชายพิการเดินไม่ได้ละมั้งอีกอย่างนะเ้าสาวของพี่ไปเรียนต่ออยู่ต่างประเทศั้แ่อายุ 18 ยังไม่เคยกลับประเทศมาเลยสักครั้งเธอเพิ่งจะกลับมาเพื่อแต่งงานกับพี่เนี่ยเธอจะไปยัดเยียดตัวเองให้เป็เ้าสาวของพี่เมื่อ 2ปีก่อนได้ยังไงก่อน"
พิชญากล่าวพูดจาเชิงประชดประชันพี่ชายที่ใจแคบมีอคติหลงรินดาจนไม่ลืมหูลืมตา
"ไม่มีทางรินดารักพี่ เรารักกันมาก จะเป็อย่างนั้นได้ยังไงรินดาเป็คนโทรมาบอกพี่ด้วยตัวเองแถมเธอยังโดนผู้หญิงคนนั้นส่งตัวให้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เพื่อจงใจแยกพี่กับดารินออกจากกัน”พีระกล่าวด้วยสีหน้าเศร้า
พีระไม่เชื่อในสิ่งที่น้องสาวพูดเลยสักนิดเพราะเขารักดารินมากเขาเชื่อใจในตัวรินดาและยังรอคอยการกลับมาของเธอเสมอ
"โอ๊ยหน้าตาก็ดี รวยก็รวย ฉลาดก็ฉลาด ทำงานก็เก่งแต่ทำไมถึงได้โง่เื่ผู้หญิงแบบนี้นะ หัดลืมหูลืมตาสืบข้อมูลดูความจริงบ้างเถอะก่อนที่จะปักใจเชื่อคำพูดของใคร" พิชญาเอ่ยด้วยท่าทีไม่พอใจ
พิชญาเธอเบะปากมองบนใส่พี่ชายเอือมระอาในความหลงผู้หญิงของพี่ชายมาก ๆ จึงแกล้งพลักรถเข็นของพี่ไปแรงๆ จนรถเข็นไหลไปตรงกลางเวทีด้วยความเร็วจากนั้นเธอค่อยวิ่งตามไปช่วยหยุดรถเข็น
".........."พีระใมองหน้าน้องสาวอย่างเอาเื่ เดี๋ยวเสร็จพิธีโดยดีแน่พิชหลบสายตาพิฆาตของพี่ชายทันที เธอแอบยิ้มสะใจที่แกล้งพี่ชายได้สำเร็จ
เสียงปรบมือดังกระหึ่มต้อนรับเ้าบ่าวขึ้นมาบนเวทีค่อยๆ เงียบลงแขกในงานต่างโฟกัสไปที่หน้าเวทีที่ตอนนี้มีเ้าบ่าวที่กำลังนั่งรถเข็นรอเ้าสาวอยู่
"บ้าไปแล้วเ้าพี"วดีอุทานเบา ๆ ที่เห็นลูกชายนั่งรถเข็นขึ้นไปบนเวที
วดีแทบเป็ลมมีนุดีลูกสะใภ้คนโตช่วยประคองมานั่งลูกชายตัวดีไม่ทำตามที่รับปากเอาไว้สร้างเื่ใหญ่ให้ตระกูลพิพัฒน์ซะแล้วเธอรีบมองหาภัควัน ลูกชายคนโตทันที
"ภัคลูกไปบอกพ่อที ทำยังไงก็ได้ให้พ่อรับหน้าคนในตระกูลวงศ์วัฒนาหาทางแก้ต่างให้เ้าพีที" วดีเอ่ยบอกภัควัน
แล้วก็มีเสียงคนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบกันว่าข่าวลือที่คุณชายรองพิการดูเหมือนจะเป็เื่จริงน่าสงสารคุณหนูอารีที่ต้องมีสามีเป็คนพิการ แต่งงานไปคงจะไม่มีความสุขคืนเข้าหอสามีก็คงจะทำเื่บนเตียงไม่ได้ หรือไม่ก็ไม่มีปัญญาทำ
วดีเริ่มหน้าเสียที่ได้ยินแขกในงานนินทาและหัวเราะเยาะลูกชายตัวเองพี่เป็คนพิการจึงไม่อาจมอบความสุขในคืนเข้าหอให้เ้าสาวได้ ทั้งที่วดีรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เป็ความจริง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะโมโหกับคำนินทาเ่าั้