มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่75 ถูกท้าประลองฝีมือ

กลับมาที่กล้วยและไอ้จ๋อ........

งั้ม!งั้ม! งั้ม!

ซูดดดดดดดด!!

อ้า!!

“น้ำแกงหม้อนี้อร่อยยิ่งนัก เอ็งว่าไหมไอ้จ๋อ?”

“เอ็มอะอามอ้าอำไออะ? อะเอ็นอึไอ”(เอ็งจะถามข้าทำไมวะ? ไม่เห็นรึไง)

งั้ม!งั้ม!

เอิ๊ก!!

“ดูเหมือนว่าอาหารที่บ้านข้าจักถูกปากพวกเอ็งมิใช่น้อยเลยนะ ไอ้หนุ่ม?”

อ๊ะ!

อึก!!

“ข้าขอโทษด้วย พอดีพวกข้ามิได้กินอะไรที่มันอร่อยเช่นนี้มานานเสียมากแล้วเลยทำตัวน่าอับอายเช่นนี้ หวังว่าท่านตาจักมิเอาความพวกข้า”

กล้วยที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับต้องรีบกลืนอาหารในปากลงคือไปอย่างรวดเร็วและรีบหันไปตอบชายชราอย่างเขินอายเมื่อถูกถามเช่นนั้น......

“มิเป็นไรดอก เห็นพวกเอ็งกินกันอย่างอร่อยเช่นนี้ ข้าก็ดีใจแล้ว กินต่อให้เสร็จเถิดเราค่อยมาคุยกัน เพราะพอดีว่ามีคนอยากที่จะคุยกับเอ็ง”

ชายชราไม่ได้ว่ากล่าวอะไรกลับกันเขากลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่อาหารที่บ้านของเขาถูกปากกล้วยที่เป็นคนนอกและในเวลาเดียวกัน ชายชราก็พบตบท้ายบอกให้กล้วยรู้ ว่าครูชัยที่มาด้วยกันต้องการที่จะพูดคุยบางอย่างกับกล้วย......

อ้า!

“เยี่ยงนั้น ข้าขอเวลาสักประเดี๋ยวนะ ขอแค่คำนี้หมดก็พอแล้ว”

กล้วยพยักหน้าตอบรับเบาๆก่อนที่จะจับคำข้าวที่เขาปั้นเอาไว้ใส่เข้าไปในปากและเคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืนลงท้องไป จากนั้นก็ดื่มน้ำในขันที่อยู่ข้างๆ ตามลงไปเพื่อไม่ให้รู้สึกแน่นที่ลำคอเพราะรีบกลืนคำข้าวคำใหญ่.......

อ้า!

“เรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าท่านลุงมีอะไรจักพูดกับข้ากระนั้นรึ?”

กล้วยไม่พูดอ้อมใดๆเขาหันหน้าไปหาครูชัยและถามครูชัยในทันทีว่าครูชัยมีเรื่องอะไรที่ต้องการจะพูดกับเขา......

หือ?!

เมื่อครูชัยเห็นกล้วยถามเขาก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยเพราะตาเฒ่าหมานยังไม่ได้บอกเลยว่าคนที่ต้องการจะคุยด้วยเป็นตัวเขาแต่เมื่อครูชัยเห็นว่ากล้วยเข้าใจอะไรง่ายๆ และถามเขาตรงๆครูชัยก็ไม่คิดที่จะอ้อมค้อมเช่นกัน ดังนั้น เขาจึงเปิดปากถามกลับไปว่า......

“พ่อหนุ่ม เอ็งเป็นนักรบผู้มีพลังใช่หรือไม่?”

นี่คือคำถามแรกที่ครูชัยอยากจะรู้เพราะจากคำเล่าของตาเฒ่าหมาน ที่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้สามารถเอาชนะพวกโจรป่ามาได้เด็กหนุ่มคนนี้ก็จะต้องเป็นนักรบเช่นเดียวกันตนอย่างแน่นอน......

“ท่านลุงคิดเยี่ยงใดละ? ถ้าท่านคิดว่าข้าใช่ ข้าก็ใช่แต่ถ้าคิดว่าข้ามิใช่ ข้าก็มิใช่!”

กล้วยไม่ได้ตอบกลับไปตรงๆว่าเขาเป็นนักรบผู้มีพลัง เขาเพียงแค่พูดวกไปวนมาให้ครูชัยคิดเอาเองเท่านั้นซึ่งเขาไม่ได้คิดที่จะกวนประสานหรือทำให้ครูชัยไม่พอใจ แต่มันเป็นการทดสอบ.......

ฮึ!

“เอ็งนี่หยาบคายเสียจริงเลยนะ ครูชัยถามเอ็งก็ตอบมาดีๆ สิวะเหตุใดต้องพูดวกไปวนมาให้คิดเอาเองด้วยเล่า ก็แค่ตอบมาว่าใช่หรือไม่ใช่มันยากตรงไหนกัน?!”

ทว่าก่อนที่ครูชัยหรือตาเฒ่าหมานจะได้พูดอะไรออกมาเสียงพูดอย่างไม่พอใจของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อนซึ่งชายหนุ่มที่พูดแทรกขึ้นมานี้ก็คือ ศิษย์เอกของครูชัยนั่นเอง......

ฮึ?

“เงียบก่อนไอ้บุญสม ข้ากำลังคุยกับพ่อหนุ่มนี้อยู่ หัดมีมารยาทหน่อยสิวะ”

ซึ่งในเวลานี้คิ้วของครูชัยถึงกับหดเข้าหากันเลยเมื่อลูกศิษย์ที่เป็นศิษย์เอกของเขาพูดแทรกขึ้นมาเช่นนี้เพราะว่าหลังจากที่ชายหนุ่มที่ชื่อบุญสมพูดจบเขาก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของไอ้จ๋อที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ซึ่งครูชัยสามารถบอกได้เลยว่าลิงตัวนี้แข็งแกร่งพอๆ กันกับตัวเขาหรืออาจจะสูงกว่าด้วยซ้ำ ดังนั้น เขาจึงรีบบอกให้ศิษย์เอกของเขาเงียบ......

อ๊ะ!

“ทำไมละครู? ก็ไอ้เด็กนี่มันเสียมารยาทกับครูก่อนข้าก็แค่.........”

“ข้าจักมิพูดเป็นครั้งที่สองแล้วนะ ถ้าเอ็งมิยอมฟังข้าจะถือว่ามิเคยมีศิษย์เยี่ยงเอ็ง!”

อ๊ะ!?

ครู!

ชายหนุ่มบุญสมถึงกับพูดไม่ออกเลยเมื่อได้ยินเช่นนี้เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยที่ครูชัยพูดกับมันเช่นนี้ปกติแล้วครูมักจะชมและพูดดีกับมันเสมอมา แต่ครั้งนี้ครูชัยกับเห็นคนนอกดีกว่าและทำให้มันอับอายต่อหน้าคนอื่นๆ แบบนี้แล้วแบบนี้จะไม่ให้ชายหนุ่มไม่พอใจได้อย่างไร......

เฮ้อ......

ครูชัยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวังเพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าศิษย์เอกของเขาจะเป็นคนใจร้อนและไม่ฟังความเช่นนี้แต่ถึงจะใจร้อนไปบ้าง ศิษย์เอกของเขาก็มีฝีไม้ลายมือที่ดีเยี่ยมดังนั้นครูชัยถึงไม่อยากจะเสียคนมีความสามารถเช่นนี้ไปเขาจึงต้องถอยกลับมาหนึ่งก้าวเพื่อทำให้ชายหนุ่มไม่คิดมากเกินไปจนเกิดปัญหาขึ้น.....

“ข้ารู้ว่าเอ็งเป็นห่วงและอยากรักษาศักดิ์ศรีให้ข้า ซึ่งข้าก็ขอบน้ำใจเอ็งมากแต่ครั้งนี้ข้าหวังว่าเอ็งจักเรียนรู้มันไว้เป็นบทเรียน ว่าก่อนที่จะพูดอะไรกับใครควรมองอีกฝ่ายให้ออกเสียก่อน มิเช่นนั้น มันจักเป็นการชักนำภัยมาสู่ตนเองได้!”

อ้า!

ชายหนุ่มบุญสมเป็นคนหัวไวเมื่อเขาได้ฟังที่ครูชัยบอก เขาก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าครูชัยกำลังสอนเขาอยู่ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขาก็พอที่จะจับใจความได้บ้าง......

“ข้าจักจำครั้งนี้ไว้เป็นบทเรียนแต่ข้ามีเรื่องอยากจักขอร้องท่านครูสักหน่อย จักได้หรือไม่?”

หือ?

“เรื่องอะไรกระนั้นรึ?”

“ข้าอยากจักขอประลองกับน้องชายผู้นี้ได้หรือไม่?”

หา?!

ทันทีที่ชายหนุ่มบุญสมพูดจบทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็พอกันเปิดปากอุทานออกมาพร้อมๆ กันเลยแม้แต่กล้วยเองก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานไปกับเขาด้วยเพราะเขาไม่เคยไปทำอะไรชายหนุ่มคนน้ำเลย แต่จู่ๆอีกฝ่ายกลับอยากจะมาประลองกับเขาเสียอย่างนั้น.......

เรื่องนั้น.........

ครูชัยรู้สึกลำบากใจขึ้นมาเลยเมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะเขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าแข็งแกร่งแค่ไหนถ้าเกิดว่ากล้วยไม่ได้เป็นนักรบผู้มีพลังการที่ต้องประมือกับศิษย์เอกของเขานั้นถือว่าไม่ควรอย่างยิ่งเพราะมันจะเป็นการรังแกเด็กเอาได้ ต่อให้กล้วยจะมีรูปร่างที่สมส่วนเหมือนคนอายุสิบเจ็บสิบแปดแล้วก็ตามแต่ถ้าไม่ได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มามันก็จบ.......

“ข้าคิดว่าเอ็งควรใจเย็นๆ ก่อนนะไอ้บุญสม จู่ๆเอ็งก็ไปท้าตีท้าต่อยกลับคนอื่นเยี่ยงนี้ แถมอีกฝ่ายยังเด็กกว่าเอ็งด้วยแบบนี้เอ็งมิละอายใจหรือเยี่ยงใดวะ?”

ส่วนชายชราแม้ว่าเขาจะฟังเรื่องเล่าอันน่าทึ่งจากกล้วยมาแล้วก็ตามแต่เขาก็ยังเป็นกังวลและไม่สบายใจอยู่ดี.......

“มิเป็นใดดอก ท่านลุง! ถ้าพี่ชายท่านนี้อยากจะประมือกับข้าเอาตามที่เขาต้องการเลย แต่ข้าขอบอกเอาไว้เสียก่อน ว่ามือเท้าหามีตาไม่หากบาดเจ็บขึ้นมาไม่รู้ด้วยนะ”

กล้วยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะตอบกลับคำท้าของชายหนุ่มบุญสมที่เขาตอบรับไม่ใช่เพราะเขาอยากโอ้อวดหรือรังแกอีกฝ่ายแต่เป็นเพราะเขาอยากจะศึกษาวิชาต่อสู้ของที่นี่ด้วยตัวเขาที่เป็นคนชอบศึกษาวิชาการต่อสู้ต่างๆ อยู่แล้วมีหรือที่เขาจะยอมพลาดโอกาสดีๆ เช่นนี้.....

อ๊ะ!

“เอ็งแน่ใจแล้วกระนั้นรึ? ไอ้หนุ่ม!”

ครูชัยแสดงสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ากล้วยยอมรับคำท้าประลองจากศิษย์เอกของเขาเช่นนี้ และเพื่อให้แน่ใจครูชัยจึงได้ถามออกไปอีกครั้ง......

“แน่สิจ๊ะท่านลุง ถ้าข้าปฏิเสธมิยอมรับคำท้าแล้วข้าจะเป็นลูกผู้ชายได้เยี่ยงไรกัน?!” คำแก้ตัวของกล้วยนั้นดูเรียบง่ายและใช้ได้กับหลายๆสถานการณ์ เพราะไม่มีผู้ชายคนไหนที่ไม่รักในศักดิ์ศรีของตัวเองเมื่อถูกอีกฝ่ายท้าตีท้าต่อยด้วย โดยเฉพาะคนที่มีอายุมากกว่าเช่นนี้......

ดี!

“อย่างน้อยเอ็งก็ยังเป็นลูกผู้ชาย”

เฮ้อ......

ชายหนุ่มบุญสมยิ้มอย่างพอใจที่เห็นกล้วยรับคำท้าของตน และก็รู้สึกว่ากล้วยน่าคบหามากขึ้นแม้ว่าจะยังไม่รู้สึกไม่พอใจกับการแสดงออกของกล้วยก่อนหน้านี้ก็ตาม......

ส่วนครูชัยเขาได้แค่ถอนหายใจยาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายยอมรับและเห็นด้วยกับการประลองแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหันไปหาลูกศิษย์คนอื่นๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า.....

เอ้าเห้ย!

“พวกเอ็งจะรออะไรกันเล่า รีบจัดเตรียมพื้นที่ให้พวกมันสองคนปะมือกันสิวะ!

ขอรับท่านครู!!

เมื่อลูกศิษย์คนอื่นๆได้ยินคำสั่งของครูชัย ทุกคนก็รีบขยับตัวขยายออกเป็นวงกว้างทันทีก่อนที่จะพ้นเขตสนามประลองที่ถูกทำไว้ก่อนหน้านี้เพราะแต่เดิมแล้วที่นี่มีลานประลองอยู่แล้วพวกเขาจึงไม่ต้องจัดเตรียมสิ่งใดให้ยุ่งยาก แค่ขยับหลบออกไปเท่านั้น......

“ทำเช่นนี้ดีแล้วอย่างนั้นรึครูชัย ข้าว่า.........”

แต่เฒ่าหมานกลับรู้สึกไม่สบายใจเลยกับการประลองในครั้งนี้ชายชราพยายามที่จะห้ามไม่ให้เกิดการประลองแต่ก็ต้องถูกหยุดเอาไว้ก่อนโดยครูชัย.......

“มิเป็นไรดอกพ่อเฒ่า ให้พวกเด็กมันได้ประมือกันเสียหน่อยในเมื่อพวกมันอยากจักแสดงฝีมือและแสดงความเป็นลูกผู้ชายกันนัก”นี่คือคำตอบของครูชัยที่ให้กับชายชราก่อนที่เขาจะหันไปมองที่กล้วยและชายหนุ่มบุญสม แล้วพูดขึ้นมาว่า “เอาละ!สนามประลองพร้อมแล้ว พวกเอ็งทั้งสองคนเข้าไปได้กฎการประลองในครั้งนี้คือให้หยุดเมื่ออีกฝ่ายยอมแพ้ หรือว่าไม่อาจที่จะสู้ต่อไปได้อีกห้ามฆ่ากันเป็นอันขาด เข้าใจไหม?”

ขอรับท่านครู!

จ๊ะท่านลุง!

ทั้งชายหนุ่มบุญสมและกล้วยต่างก็ตอบรับพร้อมๆกัน ก่อนที่เดินเข้าไปในเขตสนามประลองที่ลานกว้างที่ตอนนี้มีผู้คนจำนวนมากกำลังล้อมวงกันอยู่......

“ไอ้ลิงน้อย เอ็งคิดว่าสหายเอ็งจะชนะหรือไม่?”

เมื่อครูชัยรู้ว่าไอ้จ๋อพูดได้เขาจึงหันไปหาไอ้จ๋อและถามมันด้วยความอยากรู้เพราะเขาคิดว่าไอ้จ๋อจะต้องรู้ฝีไม้ลายมือของกล้วยเป็นอย่างดีแน่......

“มันแน่อยู่แล้วสิ อย่างไอ้หนุ่มบุญสมนั่นอะนะ.......แค่หมัดเดียวก็ถูกไอ้กล้วยซัดหงายหลังล้มลงไปนอนกองที่พื้นแล้วเจี๊ยก!”

ไอ้จ๋อตอบกลับครูชัยพร้อมกับแสดงท่าทางชกหมัดออกมาเพื่อประกอบคำอธิบายทันทีเพราะคำถามนี้มันง่ายเสียยิ่งกว่าง่ายอีก ขนาดตัวมันชายหนุ่มที่ชื่อบุญสมยังเอาชนะไม่ได้เลย แล้วจะเอาอะไรไปชนะกล้วยได้ แต่เพราะมันเห็นกล้วยไม่ได้บอกความจริงเรื่องระดับพลังมันเองจึงไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไปเช่นกัน แม้ว่ามันจะชอบพูดมากก็ตาม.....

อ้า!

‘นี่เราคิดดีแล้วกระนั้นรึที่ถามไอ้ลิงตัวนี้?’

ครูชัยถึงกับส่ายหัวเลยเมื่อได้ยินคำตอบของไอ้จ๋อเพราะเขารู้สึกว่าไอ้จ๋อนั้นพูดเกินไป แม้ว่าศิษย์เอกของเขาจะไม่ได้เก่งมานักแต่ก็หาคนในรุ่นเดียวกันที่จะเอาชนะและล้มได้ยากเช่นกัน ดังนั้นครูชัยจึงมั่นใจว่า คนที่ชนะจะต้องเป็นศิษย์เอกของเขาอย่างแน่นอน......