ตอนนี้ถังเก๋อนั้นกำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
เค้าไม่ได้เกรงกลัวข่าวลือที่เถ้าแก่ของตลาดมืดนั้นอาจเคยเป็อดีตมือสังหารมาก่อน แต่ที่เค้ากลัวนั้นเพราะว่าหลายครั้งที่ไกด์คนไหนก็ตามนั้นได้พาผู้ฝึกตนเข้าไปในตลาดมืดแต่เมื่อขาออกมานั้นมีแต่เพียงผู้ฝึกตนเท่านั้นที่ได้ออกมา
มีข่าวลือได้บอกมาว่าบางครั้งเมื่อราคาสิ่งของที่ผู้ฝึกตนจะซื้อนั้นแพงมากเกินไป ผู้ฝึกตนก็จะจับไกด์ที่พาเค้าเข้ามานั้นไว้เพื่อขายให้ไปเป็ทาสซะเลย แล้วตลาดมืดทุกที่นั้นเป็ที่ปลอดกฎหมายบ้านเมือง แม้แต่ท่านเ้าเมืองก็ไม่สามารถทำอะไรซุ่มสี่ซุ่มห้าได้เคยมีครอบครัวไกด์บางคนนั้นได้ไปร้องเรียนต่อเ้าเมืองในเื่แบบนี้สรุปคืออีกวันถัดมาตระกูลของครอบครัวไกด์ผู้นั้นก็ได้ตายตกตามไกด์ผู้นั้นไปทั้งตระกูล
สุดท้ายจึงไม่มีใครสามารถทำอะไรกับสถานการณ์แบบนี้ได้ตลาดมืดนั้นมีเบื้องลึกเื้ัที่แข็งแกร่งจนแม้แต่เ้าเมืองยังไม่กล้าฮือกล้าอือแล้วมดปลวกตาสีตาสาจะเหลืออะไร
“ เ้าไม่ต้องกลัวข้าแค่ให้เ้าไปส่งที่หน้าทางเข้าส่งเสร็จเ้ารับเงินแล้วออกไปได้เลย ” จักพรรดิสรรค์ฉีิรู้ความคิดของถังเก๋อ
“ เป็กันทุกเมืองจริงๆ ” จักพรรดิสรรค์ฉีิคิดอยู่ภายในใจ เค้านั้นรู้เบื้องลึกเื้ัของตลาดมืดดี มันมีแบบนี้มานานนับหมื่นนับแสนปีแล้ว คนที่เป็เ้าของตลาดมืดก็ไม่ใช่ใครที่ไหนตอนนี้นั้นมันก็คงเป็จักพรรดิสรรค์ผู้ดำรงตำแหน่ง าาของราชวงค์ใน่เวลานั้นๆ นั้นแหละถ้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับจักพรรดิสรรค์ชั้นแนวหน้าแล้วสะเออะไปหาเื่ตลาดมืดเข้าก็เตรียมโรงไว้ได้เลย เผลอๆจะไม่ต้องใช้โรงด้วยซ้ำอาจจะหายไปเป็เถ้าธุลีเลยก็ได้
“ ท่านไม่ให้ข้าเข้าไปแน่นะขอรับท่านผู้แข็งแกร่ง ” ถังเก๋อกล่าวถามอีกครั้งเพื่อความชัวร์
“ ใช้แล้วเ้าไม่ต้องไปกับข้าเพียงแค่เ้าพาข้าทัวร์เที่ยวชมเมืองทุกสถานที่เสร็จแล้วเ้าไปส่งหน้าทางเข้าตลาดมืดก็แค่นั้นพอ แล้วก็เ้าเลิกเรียกข้าว่าผู้แข็งแกร่งให้เรียกข้าว่า ิฉี ” จักพรรดิสรรค์ฉีิตอบกลับมาอีกครั้ง
“ ขอรับทราบแล้วขอรับท่านิฉี งานนี้ข้าจะพาท่านไปเยี่ยมชมทุกสถานที่เองขอรับ รับรองไม่มีตกหล่นแน่นอน ” ตอนนี้ถังเก๋อเค้าได้โล่งใจแล้ว
10 ชั่วโมงต่อมา่กลางดึก
“ ที่นี้คือทางเข้าของตลาดมืดขอรับท่านิฉี ” ถังเก๋อเอ๋ยปากพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยล้าและพร้อมกันนั้นที่มือของเค้าตอนนี้ก็ได้ชี้ไปที่ทางเข้าไปในตรอกซอกซอยแห่งหนึ่งด้านหน้าทางเข้านั้นเหมือนมีชายคนเมานั่งดื่มสุราอยู่ที่พื้นดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่เมื่อเห็งถังเก๋อชี้นิ้วมาทางเค้า เค้าก็ได้เหลือบตามามองที่ทั้งสองคนแต่พอเห็นว่าเป็แค่ไกด์กับคนที่เป็ขั้นรวบรวมปราณขั้น 3 เค้าจึงหันกลับไปนั่งดื่มสุราอีกครั้ง
วันนี้ถังเก๋อนั้นเค้าพาิฉีผู้นี้เที่ยวทั่วทั้งเมืองหฤทัยจริงๆ แม้จะไม่ได้ไปทุกสถานที่แต่สถานที่ที่สำคัญแต่ละแห่งเค้านั้นได้พาไปหมดแล้ว
“ นี้ค่าตอบแทนของเ้า ” จักพรรดิสรรค์ฉีิยื่นเงิน 10 เหรียญทองแดงให้แก่ถังเก๋อเค้าชอบในความพยายามในการพรีเซนต์สถานที่ต่างๆ ของถังเก๋อแบบไม่ปิดบังมันเป็การกระทำที่ทำด้วยใจเมื่อเป็แบบนี้นั้นจักพรรดิสรค์ฉีิจึงเลือกที่จะให้ทิปเป็ธรรมดา
“ ข้าขอขอบพระคุณ พี่ิฉีมากๆขอรับ ” ถังเก๋อรับเงินก่อนขอตัวออกไป
หลังจากจัพรรดิสรรค์ฉีิมองดูถังเก๋อจากไปแล้วเค้าก็ได้หันมองชายที่นั่งดื่มสุราอยู่หน้าตรอกซอยนั้นอีกหนึ่งรอบก่อนที่ตัวเค้านั้นจะไปหาโรงเตี้ยมเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ
ที่โรงเตี้ยมเล็กๆแห่งหนึ่ง โรงเตี้ยมดอกพิกุล
จักพรรดิสรรค์ฉีิได้เดินเข้าไปภายในโรงเตี้ยม
ภายในโรงเตี้ยมตอนนี้เนื่องจากเป็โรงเตี้ยมขนาดเล็กจึงมีคนนั่งกินดื่มอยู่ภายในแบบประปรายไม่ได้แน่นเหมือนโรงเตี้ยมขนาดใหญ่อย่างโรงเตี้ยมหฤทัยที่เ้าของกิจการเป็เ้าเมืองเมืองแห่งนี้ แต่ถึงจะพูดว่าประปรายแต่คนก็เยอะกว่า่ปกติมากเนื่องจาก่นี้คนเข้าเมืองมาเพื่อเตรียมสอบเข้าสำนักเพลิงสืบทอดเยอะกันพอสมควร นี้ขนาดเหลือเวลาอีก 1 เดือน ถ้าเหลือเวลาใกล้เข้ามามากๆ คนคงเยอะกว่านี้เป็เท่าตัวแน่ๆ
“ เถ้าแก่ข้าขอห้องพัก 1 ห้อง เช่าเป็ระยะเวลา 1 เดือน มีราคาพิเศษใหมขอรับ ” จักพรรดิสรรค์ฉีิกล่าวถามกับเถ้าแก่ของร้าน
“ 1 เดือนเ้าจะมาสอบเพื่อเข้ารับการเป็ศิษย์ของสำหนักเพลิงสืบทอดหรือ เห็นแก่หน้าเ้าข้าให้ราคาพิเศษเพียง 50 เหรียญทองแดงพอ แต่ถ้าหากวันไดเ้าแข็งแกร่งขึ้นจนสามารถล่าสัตว์อสูรได้ก็อย่าลืมเอาเนื้อมาขายให้แก่ร้านของข้าล่ะ ” เถ้าแก่ที่เป็ชายวัยกลางคนที่เห็นลักษณะท่าทางกำยำของิฉีตอนนี้นั้นได้พูดออกมาเหมือนกับวางแผนมาแล้วดิบดี
“ ได้เลยขอรับเถ้าแก่ ” ตอนนี้นั้นเค้ามีเงินติดตัวอยู่ทั้งหมด 1 เหรียญเงิน 5 เหรียญทองแดง เมื่อให้เงินเถ้าแก่ไปเค้านั้นก็จะเหลือเงินเพียง 55 เหรียญทองแดงเท่านั้น
หลังจากรับป้ายห้องมาแล้วจักพรรดิสรรคืฉีิก็เดินขึ้นไปยังชั้นสามทั้นทีห้องพักของเค้าอยู่ชั้นนั้น หลังจากที่จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยตัวของจักพรรดิสรรค์ฉีิก็มาคิดถึงแผนผังของเมืองหฤทัยที่ ถังเก๋อนั้นได้พาเค้านั้นไปทัวทั่วทั้งเมืองมา
ตัวของเมืองหฤทัยนั้นมีเมืองแบ่งเป็ 2 ชั้นด้วยกันโดยแบ่งเป็เมืองชั้นนอกและเมืองชั้นใน เมืองชั้นในนั้นถ้าเทียบกับชั้นนอกก็จะถือว่าไม่ใหญ่มากเท่าไหร่นักเนื่องจากภายในเมืองชั้นในนั้นมีเพียงกองกำลังเดียวที่อาศัยอยู่คือกองกำลังของคฤหาสเ้าเมืองหฤทัย ประตูเมืองชั้นในปกติจะไม่เปิดให้คนนอกเข้าเด็ดขาด
ส่วนทิศเหนือของเมืองหฤทัยเป็ที่ตั้งของหอประมูลตระกูลเฟิง วันนี้เมื่อผ่านที่นั้นจักพรรดิสรรค์ฉีิเห็นถึงความใหญ่โตรวมทั้งความหรูหราของหอประมูลทั้งผู้ฝึกตนที่เฝ้าที่นั้นอยู่เหมาะสมแก่การเป็กองกำลังขั้น 1 ดาวพอสมควร
ทิศตะวันออกเป็ที่ตั้งของสำนักเพลิงสืบทอดป้ายหน้าทางเข้าสำหนักใหญ่โตน่าเกรงขามพอสมควร
ทิศตะวันตกเป็ที่ตั้งของสำนักศรีจันทร์ป้ายทางเข้าสำหนักแม้จะไม่ใหญ่โตเท่าสำนักเพลิงสืบทอดรวมทั้งไม่ได้มีความน่าเกรงขามเท่าไรนักแต่กับแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งเฉย
ส่วนทิศใต้นั้นเป็ที่ตั้งของสมาคมทั้ง 3 สมาคม 1.สมาคมนักหลอมอาวุธ 2.สมาคมนักหลอมโอสถ 3.สมาคมนักวางค่ายกล
เมื่อคิดถึงสมาคมทั้ง 3 สายตาของจักพรรดิสรรค์ฉีิอดที่จะประกายออกมาด้วยความโลภไม่ได้