"อันว่าตัวข้าเกิดมาไร้ชื่อเเซ่ ไร้บิดามารดา เเต่ก็ใช่ว่าจะไร้เมตาต่อผู้ใด เอาเถิดเกิดมาเเล้ว หากจะตายก็อย่าให้มันง่ายนักเลย จิ้นเหอ!! "
เสวี่ยิสำรวจไปรอบๆ ตัว ก็มองไม่เห็นสิ่งใดพอที่จะใช้มาเป็อาวุธได้...
หากเเต่สิ่งที่นางมีอยู่ตอนนี้ก็มีเพียงเเต่ ปิ่นปักผม รูปผีเสื้ออยู่สองอันเท่านั้น
เเต่เเค่นี้ก็นับว่าเกินพอเเล้วสำหรับนาง ....
พอสิ้นคำเสวี่ยได้คว้าปิ่นปักผมของนางออกมากำไว้ทั้งมือซ้ายเเละมือขวา นางต่างถือปิ่นข้างละอัน
นางจดจ้องไปที่มือคู่ที่กุมเเขนจิ้นเหอ จากนั้นนางก็ตัดสินใจวิ่งเข้าไปยังกลุ่มชายที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกลับปาปิ่นด้านซ้ายมือของนางด้วยเเรงบวกกับทักษะ ปามีดของนางทำให้ ปิ่นนั้นไปปักยังมือของชายผู้นั้นทันที
เเละนางไม่รอช้า ฉวยโอกาสที่เขาละมือออกจากเเขนของจิ้นเหอ... นางก็ได้คว้าเเขนของจิ้นเหอเเล้วกระชากดึงออกมาประชิดตัวนาง
จากนั้นนางก็ได้ใช้ร่างของจิ้นเหอราวกลับเป็เเท่นะโ
นางใช้เเขนขวากดไปที่เเผ่นหลังของจิ้นเหอจากนั้นก็รวบรวมกำลังทั้งหมด ส่งไปที่เท้า
เสวี่ยินางใช้เท้าเตะถีบไปยังหน้าอกของชายเเต่ละคนอย่างรวดเร็วเเละทรงพลัง... ทำให้ชายเ่าั้มิทันได้ตั้งตัวถึงกลับล้มตึงไปกลับพื้น
จากนั้นเสวี่ยิก็คว้าเเขนของจิ้นเหอวิ่งหนีทันที
หากนางลุยเดี่ยวตัวคนเดียว มิหรือนางจะไม่จัดการหนักกว่านี้หากเเต่นางยังมาเด็กชายจิ้นเหอ อยู่ เกรงว่านางมิอาจที่จะดูเเลบุรุษตัวน้อยเเต่ไร้พลังนี้ได้
หากพลาดพลั้งทำให้จิ้นเหอน้อย าเ็เสวี่ยิเกรงว่าจะขัดเจนตนารมณ์ ในตอนเเรกที่จะช่วยคน
จะกลายมาเป็ช่วยให้ตายไวขึ้น เฟยหร่ง นะเฟยหร่ง เ้ามาชอบบุรุษ อ่อนแอเช่นนี้ได้อย่างไร
.
.
.
ขณะนั้นเสวี่ยิก็ฉุดลากจิ้นเหอหนีกลุ่มชายโฉดมาจนถึงตรอกโทรมซอกหนึ่งเสวี่ยิเห็นว่ามีประตูโรงเก็บฟืนของบ้านหลังหนึ่งเปิดอยู่จึงพาขิ้นเหอ เข้าไปหลบยังด้านใน
เสวี่ยิระหว่างทางที่วิ่งหนีมานั้นไม่ทันระวังจน เเขนเสื้อนางไปเกี่ยวเข้ากับเศษไม้ที่ยื่นออกมาตอนไหนนางเองก็จำไม่หากเเต่นางก็มิสนใจ
ในอดีตที่นางอยู่ในสนามรบเสื้อนางขาดหวิ่นจนเเทบเรียกว่าไม่มีส่วนไหนที่ขาด หากเเต่รอยขาดนั้นทำให้นางรอดชีวิตเเละมีชัยเหนือศัตรูได้
'เฟยหร่งเสื้อเ้า' จิ้นเหอ ในสภาพมอมแมม กล่าวขึ้นพร้อมชี้ไปที่ต้นเเขนของเสวี่ยิ ด้วยเเววตาปนเศร้า
"เสื้อข้าขาดเเล้วอย่างไร?? ข้าช่วยเ้าเ้ายังไม่ขอบคุณสักคำ พอเอ่ยปากก็หาเื่ติข้า..... ไร้สำนึก" เสวี่ยิกล่าวตัดรำคาญ ใบหน้าของนางยามนี้เเข็งทื่อราวกับหิน
"ข้าขอบคุณเ้าที่ช่วยข้า ที่ข้าพูดมิใช่้าติเตียนเ้า หากเเต่เป็เมื่อก่อนเ้าคงมิยอมสวมใส่อาภรณ์มีตำหนิเช่นนี้เเน่ ท่านหญิงสูงศักดิ์เช่นเ้า..." จิ้นเหอกล่าวพร้อมก้มหน้ามองดูตนที่มีสภาพไม่สู้ดีนัก เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน
"จิ้นเหอ ในสายตาเ้าเฟยหร่ง ร้ายกาจเพียงนั้นเลยหรือดูจากท่าทางเ้าคงอึดอัดไม่น้อยสินะ" เสวี่ยิเหลือบตาไปมองจิ้นเหออย่างไม่ตั้งใจนัก
"เฟยหร่งใยเ้าเอ่ยถึงตนเองเช่นนั้น.... เอ่อว่าเเต่เ้าเหตุใดจู่ๆ จึงสามารถต่อสู้กับชายเ่าั้ได้.. เมื่อก่อนอย่าว่าเเต่ต่อยตีหากเพียงยกกาน้ำชา... เ้ายังไม่สู้มีเเรงยกมัน" จิ้นเหอมองมาที่เฟยหร่งอดีตคนรัก... พร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย
.
.
.
เสวี่ยิมิได้กล่าวสิ่งใดตอบกลับไป หากเเต่นางสังเกตุได้ว่า มีเืไหลออกมาที่ปลายเเขนเสื้อของจิ้นเหอ
เสวี่ยิรีบจับเเขนของจิ้นเหอมาสำรวจดูเเล้วก็พบว่าบริเวณต้นเเขนซ้ายของเขามีรอยราวกลับถูกดาบฟัน หากเเต่มันก็ไม่ได้ลึกมากเท่าใด
นางจึงจัดการจับจิ้นเหอถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเพื่อที่จะได้ดูเเผลที่บริเวณต้นเเขนของเขาให้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
"ดีที่เเผล.. ไม่ลึกมาก เเต่เืก็ยังคงออกมากอยู่" เสวี่ยิใช้มือบางของนางจับไปที่รอบๆ แผลโดยที่ไม่มีท่าทีรังเกียจเเต่อย่างใด หากเป็เฟยหร่งคงหลีกห่างไปเสียเเล้ว
"เฟยหร่ง... เ้าไม่รังเกียจหรือ" จิ้นเหอพยามขยับเเขนของเขาออกจากอุ้งมือของเฟยหร่ง
"บาดเเผลนี่ยังถือว่าเบาบางนัก" เสวี่ยิกล่าวขณะสำรวจาแ
"ถึงเเผลเ้าจะไม่ลึก หากเเต่เืออกมากเกรงว่าเ้าจะหมดสติเพราะเสียเื... หากชายโฉดพวกนั้นมา ข้าคงเเบกเ้าหนีไม่ไหว... อีกอย่างซือซือคงเสียใจมากหากว่าเ้าเป็อะไรไป"
"ให้อภัยข้าได้หรือมไม่"
"หมดรักข้าไม่ว่า เหตุใดเล่าต้องนอกใจกัน ข้าทนได้ทุกสิ่ง ที่ทนไม่ได้คือความอัปยศที่เ้ามอบให้ ชั่วชีวิตนี้ ตัวข้ามิอาจยอมรับเ้าได้อีก.... " เสวี่ยิ กล่าวอย่างจริงจัง
"สักวันเ้าจะพบคนที่ดีกับเ้า เหมาะสมกับเ้ามากกว่าข้า เฟยหร่ง"
"เเน่นอน บุรุษทุกคนในโลกขอเพียงซื่อสัตย์เท่านั้นเป็พอ"
.
.
.
.
.
สถานะการณ์ก็ยังเงียบงันอยู่เช่นนั้น จวบจนรุ่งสาง
เสวี่ยิตื่นก่อนจิ้นเหอ นางจึงฉวยโอกาสที่จะกลับไปก่อน เนื่องจากเมื่อนางตื่นความเป็คนดีในตัวนางกับลดน้อยถอยลงไป (ซึ่งจะว่าไปก็น้อยนิดอยู่เเล้ว)
ดันมานึกเสียใจ เหตุใดนางจึงไม่ปล่อยให้เขาตายๆ ไปซ่ะ!!
"สองมือฆ่าคนมาตั้งเท่าไหร่ กลับเพียงปล่อยให้ศัตรูตายไปหนึ่ง โอกาสดีๆ เช่นนี้ใยจึงไม่คว้าไว้..... โง่เง่า!! ยังจะมาทำตัวเป็นางในนินายจีนโบราณไปได้"
283
