กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ทุกอย่างเริ่มเข้าที่หลังจากผ่านไป1เดือน ด้วยความรวดเร็วสิ่งก่อสร้างต่างๆได้เสร็จลงทั้งหมดนี่เป็นเพราะความชำนาญและการก่อสร้างโดยไม่หยุดพักของทาสทุกอย่างจึงสำเร็จอย่างรวดเร็วและตลอดเวลา1เดือนกริมได้ให้เด็กๆเริ่มเรียนรู้งานในการเปิดร้านอาหารแล้วโดยเปิดที่โรงแรมเก่าแต่ที่นั่นกริมไม่ได้เปิดให้คนอื่นเข้าพักเพราะห้องแต่ละห้องเอาไว้ให้พนักงานพักและคนที่คัดเลือกเอาไว้ก็ได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารต่างๆจากทีฟาไปแล้วส่วนหนึ่ง
''เอาหละ ตอนนี้ข้าขอขอบคุณช่างก่อสร้างทั้งหมดด้วย ตอนนี้พวกเจ้ากลับไปที่ตลาดมืดก่อนเมื่อไปถึงพวกเจ้าสามารถพักได้1เดือนจากนั้นให้ไปหาโทมัสเพื่อให้มันพาพวกเจ้าไปฝึก''ทั้งหมดยิ้มรับจากนั้นจึงกลับไปที่ตลาดมืดโดยกริมไม่รู้เลยว่าเมื่อไปกลับทุกคนไม่ได้พักตามที่กริมบอกแต่ทั้งหมดรีบฝึกต่อทันที
''ส่วนคนที่เหลือแยกกันไปทำงานของตัวเองและทำความคุ้นชินเอาไว้ อีกไม่นานจะมีงานใหญ่เข้ามาส่วนเจ้าทำใบประกาศรับช่างตีเหล็กและช่างประดิษฐ์หากมีคนสนใจให้มาที่นี่ในอีก10วันข้างหน้า''หลังสั่งงานเสร็จกริมเดินเข้าไปในเมืองเพื่อตามหาคน คนที่รู้ว่าแร่ที่กริมต้องการอยู่ที่ไหน
''นั่นใช่คนที่พวกเจ้าพูดถึงหรือเปล่า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่กลัวเจ้าเมืองเลย''
''แน่นอน หากกลัวคงไม่ทำแบบนั้นแล้วยังมีเรื่องตระกูลอัคคีที่โดนสั่งสอนแบบหนักหน่วงนั่นอีก''
''เบาๆหน่อย เรื่องร้านขายคริสตัลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองที่โดนทำลายไปกว่าครึ่งเองก็เหมือนกันจนตอนนี้เจ้าเมืองยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย''
''ข้าว่าอีกไม่นานเมืองนี้คงได้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แน่ คนจะหลั่งไหลมาที่นี่มากมายนับไม่ถ้วนนั่นเพราะจอมราชันย์คนที่6ของโลกได้ถือกำเนิดขึ้นในเขตเมืองกวางขาวและนี่อาจจะเป็นสาเหตุหลักให้เจ้าเมืองไม่สนใจเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็ได้''กริมที่เดินหาบ้านคนที่เจอแร่ได้ยินเรื่องต่างๆมากมาย เกือบจะทั้งหมดเกี่ยวกับกริมทั้งสิ้นจนในที่สุดกริมก็มาถึงบ้านหลังแรก แอ๊ด! ประตูไม้ถูกกริมเปิดออกโดยไม่เกรงใจด้านในปรากฎคน3คนกำลังนั่งคุยกันอยู่กริมไม่สนสายตาของทั้ง3คนที่มองมามันนำแร่เท่าที่มีออกมาจากนั้นจึงวางบนโต๊ะใกล้ๆกันนั้น
''แร่ก้อนไหนที่เจ้านำไปขาย''หลังถามออกไปอีกฝ่ายทำท่าทางแปลกใจมากแต่มันก็ชี้นิ้วออกมา
''ก้อนนั้นข้าเป็นคนเอาไปขาย มันมีอะไรงั้นหรือ''
''ข้าอยากให้เจ้าไปขุดมันมาอีก ขุดมันมาทั้งหมดซึ่งข้าจะรับซื้อพวกมันทั้งหมด''แปลกใจมากเพราะเท่าที่มันรู้แร่แบบนี้ไม่ได้มีราคาอะไรเลยแต่ทำไมคนตรงหน้ามันถึงต้องการนัก
''ได้ ข้ารู้ว่ามันมีอยู่ที่ไหนแต่มันมีเยอะมากข้าคนเดียวคงขุดมันได้ไม่หมด''ตุ่บ! ถุงเงินหล่นลงบนโต๊ะกริมโยนถุงเงินออกไปทั้งๆที่เสียดายใจแทบขาด
''นั่นคือเงิน10เหรียญเพชร หากเจ้าขุดทั้งหมดมาได้เมื่อไหร่ข้าจะให้อีก10เหรียญเพชรตกลงมั้ย''กริมต้องจ่ายออกไปก่อนครึ่งหนึ่งนั่นก็เพราะเงินเหล่านั้นต้องถูกนำไปจ้างแรงงานด้วยส่วนหนึ่ง
''นะ...นี่ท่านพูดจริงใช่มั้ย ข้าตกลงแน่นอนนายท่าน''เนื่องจากไม่รู้ว่าแร่เหล่านี้มีค่ามันจึงตกลงทันทีส่วนกริมที่เสียไป20เหรียญเพชรโดยไม่รู้ว่ามีแร่เท่าไหร่มันจะคุ้ม? สำหรับกริมมันคุ้มแน่นอน
''ดี แต่เจ้าและคนที่รู้เรื่องนี้ต้องทำสัญญาเลือดว่าจะไม่พูดเรื่องแร่ที่ขุดออกมาออกไป''
''ได้เลยนายท่าน ข้าตกลง''
''งั้นก็ดีหากเจ้าขุดได้แล้วให้มันนำไปส่งตามที่อยู่นี้ ที่นั่นจะมีคนคอยรับแร่พวกนี้เอง''กริมเดินออกมาหลังจากคุยและทำสัญญาเลือดเป็นที่เรียบร้อย ต่อจากนั้นกริมก็ไปตามที่อยู่อื่นๆต่อและลงเอยด้วยการทำการค้าแบบเดียวกันหมด ในตอนนี้กริมเกือบจะได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น
ในขณะเดียวกันพื้นที่ทำการของเจ้าเมืองกำลังเกิดเรื่องบางอย่างที่น่าตกใจขึ้นลูกสาวของเจ้าเมืองที่ไปเรียนในเมืองหลวงของทวีปได้ใช้สัตว์อสูรระดับสูงกลับมาที่เมืองกวางขาวนางคือนายหญิงของกลุ่มคนที่คิดจะแย่งซากมังกรไปจากกริม
''ท่านพ่อ ออกมาหาข้าหน่อยข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องพูด''เมื่อมาถึงนางก็ตะโกนออกมาและพังประตูทันทีโดยลูกแก้วที่นางบีบเพื่อใช้หนีมันถูกบันทึกสถานที่ที่ใช้กลับเอาไว้ที่เมืองหลวงไม่อย่างนั้นนางคงไม่ต้องเสียเวลาขี่สัตว์อสูรกลับมาที่นี่ซึ่งมันใช้เวลาไปเป็นเดือน
''อะไร? โอ้...ลูกพ่อเจ้ากลับมาแล้ว มา มา นั่งลงแล้วค่อยๆพูด''เจ้าเมืองออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเพราะนานๆครั้งลูกของมันถึงจะกลับมาเยี่ยมบ้าน
''ทุกคนออกไปให้หมด!''ลูกสาวของเจ้าเมืองตะโกนไล่คนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงออกไปจากนั้นจึงเริ่มพูด
''ท่านพ่อ เมื่อประมาณเดือนก่อนข้าได้รับภารกิจให้ไปหาสมุนไพรที่หุบเขาปีศาจท่านรู้มั้ยว่าข้าเจออะไรข้าเจอซากมังกรที่เพิ่งตายที่นั่น...''
''อะไรนะ?ซากมังกร ละ...แล้วมันอยู่ที่ไหนเจ้าได้เก็บมาหรือเปล่า''เจ้าเมืองตื่นเต้นถึงขีดสุดซากมังกรมันไม่ใช่อะไรที่มันจะสามารถจินตนาการได้
''ตอนแรกข้าเกือบจะได้มันมาแล้ว แต่ใครจะไปคิดอยู่ๆก็มีคนโผล่ออกมาแล้วบอกว่ามังกรเป็นของมันคนของข้าเองก็ไม่ได้ยอมและคิดจะฆ่ามันคนนั้นทิ้ง แต่...ทุกคนตายหมดโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ขยับตัวข้าเองก็ใช้ลูกแก้วเคลื่อนย้ายหนีกลับไปที่วังหลวงไม่อย่างนั้นข้าคงตายไปแล้ว''เมื่อพูดถึงตรงนี้ลูกสาวเจ้าเมืองกลับแสดงใบหน้าที่ซีดขาวออกมาแรงกดดันของกริมที่ปลดปล่อยออกมามันน่ากลัวมาก หากให้นางไปเผชิญหน้ากลับกริมอีกครั้งให้ตายนางก็ไม่ไป
''นี่...แบบนี้ก็หมายความว่าคนคนนั้นได้เอาซากมังกรไปแล้ว อืม...และคนคนนั้นก็คงจะอยู่แถวๆนี้หรือไม่ก็ในเมืองกวางขาว ใช่...เจ้าพอจะจำใบหน้าของอีกฝ่ายได้มั้ย วาดมันออกมาทีข้าจะไปจ้างกิลด์นักผจญภัยและกิลด์นักฆ่าไปจับตัวมันมา''ผู้เป็นลูกกลับเริ่มลังเลที่จะพูดออกไปนางมีความคิดบางอย่างที่เพิ่งผ่านเข้ามา ในหุบเขาไม่มีใครอื่นอยู่นอกจากกลุ่มของนางและชายคนนั้นบางทีชายคนนั้นอาจจะก้าวไปเป็นจอมราชันย์แล้วจัดการกับมังกรก็ได้หากเป็นแบบนั้นไม่เท่ากับว่านางพาครอบครัวของตัวเองไปตายหรอกหรือไง
''ท่านพ่อข้าว่าเราลืมเรื่องนี้ไปเถอะ บางทีชายคนนั้น...''
''หุบปาก! วาดมันออกมาข้ารู้ว่าเจ้าจำได้''ความโลภบังตา มันไม่เคยโลภขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเพราะถ้าหากได้ซากมังกรนั่นมาล่ะก็มันจะสบายไปทั้งชีวิตโดยไม่ต้องทำอะไรเลยและที่สำคัญตัวมันเองก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆจากความเชื่อที่ว่ากินเนื้อมังกรแล้วพลังจะเพิ่มมากขึ้นซึ่งตำนานนั้นเป็นเรื่องจริงแต่มันไม่ใช่พลังที่เพิ่มขึ้นแต่เป็นกล้ามเนื้อและร่างกายต่างหากที่แข็งแกร่งขึ้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่52:ความโลภบังตา

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่52:ความโลภบังตา

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้