ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ร่างสูงใหญ่ที่โฉบบินนิ่งค้าง รอให้เส้นปราณขนาดใหญ่ใจกลางพุ้งผ่านร่างไป นับ 10 อึดใจเหลือไว้เพียงพลังทำลายเบื้องหลังแนวยาว ไกลสุดลูกหูลูกตา ก่อนจะตาที่เหลือกล้นไม่ได้พูดสิ่งใดจงอยปากที่อ้าค้างราวกลับพยายามจะกลืนกินผืนนภา ค้างไว้ก่อนกายใหญ่โตนั้นจะเริ่มโอนเอน ไปเบื้องหน้าช้าๆ พร้อมสัญญาณร่างกายที่เริ่มสูญสลาย 

        "เร็วเข้า นั้นสัตว์อสูรระดับหัวหน้ารีบเข้าผนึกร่างไว้ อย่าให้สูญเปล่า เหล่าชาวยุทธ์รอบด้านที่อยู่ห่างออกไป ได้สติจะเสียงเรียก ชาวยุทธผู้นึงที่สอดส่องพฤติกรรมอสูรปักษาโลหิตที่สิ้นชีพในที่สุดนี้ไว้แต่เนินๆ พวกเค้ารีบกระโจน ปลดยันต์ผนึกร่าง คลุมรอบตัวที่มีสัญญาณสลายตัวเป็นลูกแก้วอสูรอยู่แล้ว

        ร่างสัตว์อสูรแม้กระบวณการกลายเป็นลูกแก้วจะเป็นเรื่องปกติหากสิ้นชีพ ทว่าสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าคือกายแท้ที่ปรากฏออกมา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหนัง เส้นขน โครงกระดูก เศษเขี้ยวเล็บทุกอย่างล้วนแล้วมีค่าเป็นอย่างมากสำหรับมนุษย์การเก็บเกี่ยวเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายใต้กองลูกแก้วอสูรมายาที่พุดขึ้นราวกับดอกเห็ดเต็มพื้นผิว

        ภายนอกห่างจากโดมม่านพลังของฝั่งมนุษย์นับ ครึ่งลี้ปราณจิตสัมผัส พร้อมไอสังหารที่กระจัดกระจายจากร่างอสูรเสือดำหน้าบากที่จ้องตลึงมองร่องรอยทำลาย ที่พุ้งผ่านตนไปก่อนหน้า หากอสูรจิ้งจอกมิได้ช่วยมันเอาไว้โดยกายโอบร่างขนาดใหญ่ของมันยกขึ้นด้วยหางที่งอกออกมาอย่างกระทันหัน ตวัดร่างทิ้งออกไปด้านข้าง มันคงเป็นเพียงเถ้าธุลีไม่ต่างจากอสูรมายา ที่แปลงกายจากมันไปได้ไม่นานมานี้ 

        อีกทั้งสัญญาณชีวิตสหายของมัน อสูรปักษาโลหิต ก็ดับสูญอย่างเปิดเผย สร้างความตื่นตระหนกทั้งมันและอสูรจิ้งจอกที่จ้องตลึงงั้นกับภาพเบื้องหน้า ชัยชนะ จากการยิงพลังขนาดใหญ่นี้เป็นสิ่งที่พวกมันไม่เคยพบเจอในศึกไหนมาก่อน พลังทำลายแผดเผามหาศาลที่สามารถปลิดชีพตัวตนระดับหัวหน้าเช่นพวกมัน ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจล่าถอย อุปกรณ์ส่งสัญญาณสื่อสารของพวกมันที่ใช้ติดต่อล้วนแล้ว ถูกเศษเสี้ยวพลังปราณปริศนานี้ ทำลายทิ้งไปด้วยทำได้เพียงถอยกลับอย่างจนใจ ไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้นี้ไปได้ 

        ปลายทางที่ถูกยิงลากยาวไปถึงสถานที่พวกมันเองเดินทางกลับอย่างรีบเร่ง ระยะครึ่งลี้ก่อนถึงรัง ที่ 3 ที่เป็นจุดรวมผลของพวกมันเอง ตอนนี้กลับมิได้มีเพียงอสูรทากที่ทำการเฝ้าดูแลไว้ หากแต่พลังที่ปล่อยออกไปล้วนแล้วมีเศษพลังทำลายตกค้างที่เหลืออยู่ตามพื้นผิวที่ทำลายไปได้ไม่นาน ลากยาวไปจนถึงที่พักของพวกมัน 

        "เห้ยอย่าบอก ข้านะว่าไอแสงบ้านี้วิ่งมาถึงรังของพวกเรา"  

        อสูรเสือดำที่ไล่มองเส้นทางที่ถูกทำลายเริ่มสังเกตเห็นพลังตกค้างที่ชัดขึ้นพร้อม ได้กลิ่นไอพลังปราณที่เริ่มมีความเข้มข้นที่ตนพึ่งจะประสบพบเจอเข้าอย่างจังเมื่อไม่กี่อึดใจเข้าไปทุกที ภายใต้ความสามารถในการตามรอยของนักล่า ปราณพลังทำลายปริศนาที่ตนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แม้ใจไม่อยากไล่ตามนักหากแต่เส้นทางที่ถูกทำลายเปิดทางไม่หยุดนั้นกลับมุ้งหน้าไปหยั่งรัง ที่พักพิงของมัน 

        นี้ไม่เท่ากับว่าฝ่ายมนุษย์นั้น ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวหรอกหรือ นอกจากสังหารอสูรมายาที่มากมายแล้ว ล้วนแล้วบุกเบิกเส้นทางไปยังพื้นที่อาศัยของพวกมัน ณ ปัจจุบันอีกด้วย แผนการในการหลอมโอสถของพวกมันเห็นทีไม่อาจสามารถทำได้อีกต่อไป 

        "เพ้ย อย่ามาพูดพล่อยๆ เจ้าเสือ เจ้าทำให้ข้าคิดมากแล้วนะ ข้าลงแรงไปเท่าไหร่ โอสถของข้าแล้ว! 

        นางจิ้งจอกที่ตอนนี้ มิได้สนใจท่วงท่าสง่าของนางอีกต่อไป นางพุ้งตัวด้วยกายของนางเอง อย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมกับอสูรจิ้งจอก ไม่ใช่สหายหรือสิ่งใดที่นางสนใจ หากแต่พวกเด็กๆ กับของสะสมของนางที่อุสาเก็บไว้แต่เนิ้นนานเพื่อยนโชม สบายตาไปวันๆเท่านั้นที่นางรู้สึกเสียดายอย่างแท้จริง ราวกลับมิอาจพรากสิ่งนั้นไปได้  อสูรเสือดำที่ได้ยินได้แต่ส่ายหน้า ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ

        "มันใช่เวลาที่เจ้าจะมาห่วงเรื่องนี้ไหม เจ้าทากเฝ้าอยู่ไม่รู้ ตกตายเช่นเจ้านกนั้นไปแล้วรึยัง ต่อให้มันฉ่ำชองเรื่องการรักษาโดดเด่นการป้องกันแค่ไหน หากโดนทีเพลอก็พลาดได้ทั้งนั้นแหละ อย่าลืมสิแสงนั้นเผากายข้า ไปส่วนนึงไปแล้วกะอีแค่ลมร้อนพลังบ้านี้ก็ทำข้าตายได้ เจ้าคิดหรือว่ามันที่โดนเข้าไปจะรอดหืม!

        "หุบปากๆ ข้าไม่ฟัง ข้าไม่สน โอสถข้า อัญมณีของข้า! 

        "เงียบ! แล้วขึ้นมาบนตัวข้าได้แล้ว ข้าจะเร่งฝีเท้าเร็วเข้า ฟุบ! ตุบ เอาหละเกาะไว้แน่นแน...อ๊าก! จะจิ้กเล็บทำซากอะไร เจ็บนะโว๊ย! 

        ร่างที่ชันขึ้นพร้อมความเร็วที่สูงเกิดเป็นเส้นริ้วสีดำความเร็วสูงที่เริ่มไล่นวลแสงพลังที่พุ้งผ่านไปแล้วก่อนหน้าไม่กี่อึดใจแต่ความเร็วที่พุ้งผ่านพร้อม ความเสียหายรั้งท้ายเบื้องหลังยังคงเหลืออยู่ก่อน ทั้งสองจะมาถึงและเห็นโพรงถ้ำขนาดใหญ่เปิดอ้ากว้าง ที่ถูกแหวกด้วยพลังทำลายนี้เกิดเป็นหลุมปากถ้ำขนาดใหญ่ที่กระบวณการซ่อมแซมของ รัง ไม่สามารถเปิดใช้งานได้อีกต่อไป ได้แต่นิ่งสภาวะถูกทำลายเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆตราบที่พลังเผาไหม้ทำลายรอบๆ ยังหลงเหลืออยู่ 

        เมื่อร่างอสูรทั้งสองมาถึงแต่ทว่าสิ่งที่ทั้งสอง ตลึงยิ่งกว่าคือแสงทำลายนี้กลับพุ้งเข้าใส่กระถางด้านในที่ยืนโออ่ารับพลังทำลายที่เหลืออย่างจัง เบื้องหลังมีอสูรทากที่มีท่าทีตกใจสุดขีด ร่างกายเปรอะเปื้อนคราบโลหิตสีเทา เปรอะตามพื้น ตามอาภรณ์ตามผนังเต็มไปหมด 

        ทว่าทั้งหมดมิใช่ฝีมือของเด็กน้อยไป๋ที่อยู่ในสภาวะสลบสไหลไปอีกครั้งในม่านฟองน้ำ ที่ไม่ใช่ของเหลวที่สร้างของอสูรทาก หากแต่เป็นหญิงชราในมือถือพัด ดวงตาคมกริบเร่งปราณภายในร่างของตนโชยพัดกลิ่นหอม ไปด้วยโอสถหลากหลาย รอบกายนางมีหน่วยแฝงที่รับหน้าที่ในการซุ่มโจมตี ได้ทำการแอบลอบเข้าประชิดเด็กๆ มากมายที่นอนไร้สติเกลือนพื้นผิวต่างระดับ มากมาย และตามซอกมุมตามจุดต่างๆ เพื่อเตรียมพาพวกเค้าหนีไปอย่างรวดเร็ว 

        ภายใต้การดูแลของอาวุโสผู้นี้ นางเดียวที่ค้ำยันการต่อสู้อสูรทากอย่างอยู่หมัด สตรีหาญผู้เดียวที่อยู่โรงเตี้ยม หนึ่งในอาวุโสที่ชาวบ้านขจียอมรับให้เป็นผู้พิทักษ์ประจำและเป็นเสาหลักของหมู่บ้านที่ยอมลดตัวจาก เมืองหลักมาประจำการตามนิสัยและเจตจำนงของนาง อาวุโส หั่วอู่เหริน