ตอนที่ 5
“นี่มันเื่อะไรกันมีอะไรคุณก็รีบบอกประธานหยางและคุณนายหยางไปสิ”เหอตงหยางมองไปยังจงเหม่ยด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเอาแต่อึกอักอมพะนำไม่ยอมพูด
“นั่นสิ คุณรีบพูดมา ทำไมลูกสาวที่ผมเลี้ยงมาั้แ่เล็กถึงได้กลายเป็ลูกคนอื่น”หลินซูเฟิงไม่อาจยอมรับเื่นี้ได้จริงๆ เพียงแต่เขาคิดย้อนไปถึงอดีตคิดถึงความลำเอียงที่อดีตภรรยาเคยทำกับลูกสาวคนนี้ แต่ก่อนเขาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมอดีตภรรยาถึงได้รังเกียจลูกสาวคนนี้นัก แต่พอได้รู้เหตุผลเขาก็ถึงกับตัวสั่น
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็แค่ไปคลอดลูกตามปกติและพาลูกของฉันกลับบ้าน”จงเหม่ยระงับอารมณ์ตื่นใอย่างรวดเร็วเธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเดียว อย่างไรเื่นี้เธอจะยอมรับผิดไม่ได้เด็ดขาด
“คุณแน่ใจหรือว่าที่คุณนำกลับไปเป็ลูกของคุณจริงๆ”คำถามนี้ของจ้าวหลี่อิงทำให้คนจากตระกูลหยางตะลึง ต่างหันไปหมองจงเหม่ยในขณะที่จงเหม่ยก็ลอบกำมือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อแน่น
“คุณพูดอะไรน่ะ จะเป็ไปได้อย่างไรฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าคนที่ฉันอุ้มไปจะไม่ใช่ลูกของฉัน”จงเหม่ยเอ่ยเสียงดังด้วยท่าทางใ
“นั่นนะสิครับ ประธานหยาง คุณนายหยางเื่นี้เป็เื่ใหญ่ โรงพยาบาลจะผิดพลาดได้อย่างไรกัน”เหอตงหยาง ทำหน้าแปลกใจ เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมดเขาไม่ได้คิดสักนิดว่า ความผิดพลาดนั้นอาจเกิดจากแรงจูงใจจากคนภายนอกจึงทำให้ความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้น
“ใช่โรงพยาบาลจะทำเื่ผิดพลาดได้อย่างไร หากไม่เป็เพราะมีใครทำให้เกิดความผิดพลาดจริงไหมคะ คุณนายเหอ”จ้าวหลี่อิง มองจงเหม่ยด้วยสายตากล่าวหา
“เื่นั้น ฉันจะไปรู้ได้ยังไงฉันก็แค่ไปคลอดและอุ้มลูกสาวสองคนที่พยาบาลนำมาให้กลับบ้านไปก็เท่านั้น”จงเหม่ยยังคงยืนยันเสียงแข็ง ไม่มีหลักฐานเธอไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าเธอเป็คนสลับป้ายชื่อของเด็ก
“แล้วคุณรู้ไหมว่าเด็กที่คุณนำกลับไปผิดคน เธอไม่ใช่เด็กที่คุณคลอดออกมา”จ้าวหลี่อิงโกรธจนแทบจะคำรามออกมาอยู่แล้ว เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับความผิด
“นั่นมัน ตอนนั้นฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเด็กที่พยาบาลส่งให้จะไม่ใช่ลูกของฉัน”จงเหม่ยเอ่ยคำแก้ตัวอย่างไรเสียก็ไม่มีใครจับมือเธอดมได้ หากเธอยังคงยืนยันเสียงแข็งต่อไปใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้
“แสดงว่าต่อมาคุณรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกของคุณสินะ”คราวนี้หยางอี้คุณเป็คนเอ่ยถามจากหลักฐานที่เขาให้คนไปรวบรวมมา น้องสาวของเขาถูกเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลยไม่เหมือนลูกสาวอีกคนที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม
“ใช่ใครใช้ให้เธอหน้าตาไม่เหมือนคนในครอบครัวสักคนล่ะ”ในที่สุดจงเหม่ยก็ยอมรับเพียงแต่ไม่ได้พูดความจริง ว่าเธอรู้ั้แ่แรก
“นี่มัน แล้วทำไมคุณไม่เอาเด็กไปคืนหรือตามหาลูกสาวที่แท้จริงของคุณล่ะ”ประธานหยางขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด
“นั่นเป็เพราะ พวกเราไม่ได้ร่ำรวยพอที่จะสืบหา อีกอย่างเราต้องทำงาน ไม่มีเวลามาตามเื่นี้หรอกอย่างไรเสียก็เป็เด็กผู้หญิงเหมือนกันเลี้ยงๆไปก็คงเหมือนกัน”จงเหม่ยเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับมองเธออย่างตะลึง คาดไม่ถึงว่าคนเป็แม่เห็นเื่ลูกเป็เื่ไม่สำคัญ
“นี่จะเหมือนกันได้อย่างไร”จ้าวหลี่อิงโกรธจนแทบจะเป็ลม ร่างเธอถึงกับเซดีที่สามีประครองเอาไว้ได้ทัน
“คุณรู้เมื่อไหร่ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวคุณ”อี้คุณจ้องจงเหม่ยพร้อมกับกำหมัดแน่นเช่นเดียวกับหลินซูเฟิงที่จ้องอดีตภรรยาเขม็ง เขาก็อยากรู้เช่นกัน
“เมื่อตอนเธอห้าขวบ”จงเหม่ยเอ่ยไปตามที่เธอที่เธอคิดเตรียมเอาไว้
“นั่นคือเหตุผลที่เธอถูกคุณทอดทิ้งสินะ”อี้คุณแค่นเสียงอย่างรังเกียจ
“...”จงเหม่ยได้แต่ปิดปากเงียบเช่นเดียวกับหลินซูเฟิงที่เ็ปที่หัวใจจนพูดไม่ออกเขาถูกอดีตภรรยาปิดบังเื่นี้มาโดยตลอด แม้แต่หย่ากันแล้วเธอก็ยังไม่บอกความจริงกับเขา
“คุณนายเหออย่าคิดว่าการที่คุณไม่ยอมรับ แล้วเราจะสืบเื่ราวทั้งหมดออกมาไม่ได้แม้ว่าโรงพยาบาลจะไม่มีกล้องวงจรปิด แต่คนที่ทำงานในวันที่พวกคุณคลอดก็ยังอยู่เราสามารถสืบหาความจริงจากพวกเขาทีละคนได้ คนมากมายขนาดนั้นผมคิดว่าต้องมีสักคนที่สังเกตเห็นความจริงอย่างแน่นอน”หยางอี้คุณไม่อยากจะยืดเยื้ออีกต่อไปแล้วคำข่มขู่นี้ทำเอาจงเหม่ยตัวสั่น คิดไปถึงแม่บ้านที่โรงพยาบาลที่เห็นเธอเดินออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดคนนั้น เธอรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆ
“พวกคุณ้าอะไรกันแน่อย่าคิดจะใส่ร้ายกันนะ”จงเหม่ย
“สายเืของตระกูลหยางย่อมต้องกลับคืนสู่ตระกูล”ประธานหยางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
“ได้ คุณพาหล่อนไปได้เลย”จงเหม่ยแม้จะไม่อยากส่งคืน เพราะกลัวว่าหากเจียวเจียวกับสู่ตระกูลจะส่งผลต่อลูกสาวของเธอ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้
“แล้วลูกสาวของเราล่ะจะส่งเธอกลับมาให้พวกเราไหม”หลินซูเฟิง้าเห็นลูกสาวอีกคนของเขา
“ไม่ เธอเป็ลูกสาวของเราเราจะไม่คืนเธอให้พวกคุณ แลกกับการที่เราจะไม่สืบเื่นี้ต่อ”จ้าวหลี่อิงตะเบ็งเสียงขึ้นเล็กน้อย เธอจะปล่อยลูกสาวที่เธอเลี้ยงดูมากลับมือไปได้อย่างไร
“ได้ ฉันยอมรับข้อเสนอพวกคุณเก็บเธอไว้ได้”จงเหม่ยแอบยินดีเมื่อได้ยินเงื่อนไขนี้อย่างน้อยครอบครัวนี้ก็ไม่คิดทอดทิ้งลูกสาวของเธอ
“แต่ว่าเธอเป็ลูกสาวของเรานะ”หลินซูเฟิงมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกเ็ป
“หรือคุณจะเอาเธอไปเลี้ยงดูล่ะ”จงเหม่ยถลึงตาใส่อดีตสามีในเมื่อตอนนี้พวกเขาหย่าและต่างก็มีชีวิตครอบครัวใหม่กันแล้ว หากรับลูกสาวกลับมาใครจะเป็คนดูแลเธอกัน
“นี่..”หลินซูเฟิงอึกอักครอบครัวใหม่ของเขาไม่สามารถเลี้ยงดูลูกสาวได้ หากเขานำเธอกลับมาภรรยาของเขาต้องไม่ยอมแน่นอน ดังนั้นเขาจึงเต็มไปด้วยความอัดอั้น
“ไม่ต้องห่วง พวกเราเลี้ยงดูแกมาั้แ่เล็กเห็นเป็ดังลูกสาว ย่อมต้องดูแลเป็อย่างดี ชาติกำเนิดที่แท้จริง เราย่อมไม่ปิดบังหากพวกคุณ้าพบหน้า เราย่อมไม่กีดกัน”ประธานหยางเอ่ย อย่างมีเหตุมีผล
“คุณค่ะ”จ้าวหลี่อิงไม่สบายใจหากต้องบอกเื่นี้กับลูกสาวสุดที่รัก ที่เธอเลี้ยงมาั้แ่เด็กหากเธอรู้ว่าไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของครอบครัว ไม่รู้ว่าจะเศร้าเสียใจมากเพียงใด
“เอาตามนี้ล่ะ”ประธานหยางโบกมือไม่้าให้ภรรยาขัดค้านการตัดสินใจของเขา
“...”จ้าวหลี่อิงได้แต่ก้มหน้าอย่างอัดอั้นตันใจเช่นเดียวกับลูกชายที่รู้สึกเศร้าเสียใจกับน้องสาวที่เปรียบดังเ้าหญิงของบ้านแม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่สายเื แต่พวกเขาก็ยังจะให้ความรักกับเธอดังเดิมอาจมีคนเข้ามาเพิ่ม แต่พวกเขาก็คิดจะปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงจะไม่ทำให้เธอต้องน้อยใจหรือเสียใจเป็อันขาด
375
