เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        หนิวต้าลี่ถึงกับอึ้งไปเลยเมื่อเห็นพวกเด็กๆกลุ่มนี้ของหมี่หลันเยว่ ด้วยความมุ่งมั่นของพวกเด็กๆทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเด็กลงไปหลายปี บางทีการมาที่นี่ในครั้งนี้อาจจะทำให้เขาได้รับอะไรมากกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก

        "หลันเยว่เถียจู้บอกฉันว่าพวกเธอทุกคนยังเป็นนักเรียนอยู่งั้นเรามาคุยเรื่องงานกันก่อนดีกว่านะ ตอนบ่ายพวกเธอทุกคนยังมีเรียนไม่ใช่เหรออย่าให้เสียเวลาไปโรงเรียนเลย"

        ด้วยความประทับใจที่เปลี่ยนไปท่าทีของหนิวต้าลี่ที่มีต่อหมี่หลันเยว่ก็เป็นกันเองมากขึ้น

        "ขอบคุณค่ะคุณลุงหนิวงั้นคุณลุงและท่านอื่นๆ ลองดูสินค้าที่ร้านเราก่อนนะคะพวกนี้เป็นเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ร่วง ส่วนอีกด้านจะเป็นชุดสำหรับฤดูหนาวเพิ่งสั่งตัดมาใหม่ๆ คุณลุงช่วยให้คำแนะนำด้วยนะคะ"

        หมี่หลันเยว่ไม่ได้บอกว่าตอนนี้เธอเน้นขายฤดูใบไม้ร่วงหรือฤดูหนาวแต่แนะนำสินค้าแต่ละชุดให้กับหนิวต้าลี่และคณะ มูลค่าทางการตลาด จุดขายหลักและเครื่องประดับที่เข้าชุดกัน หนิวต้าลี่พบว่าคำอธิบายของหมี่หลันเยว่ทำให้พวกเขาได้รู้จักเสื้อผ้าเหล่านี้ใหม่

        หนิวต้าลี่เริ่มชื่นชมจากใจจริงถ้าพนักงานขายทั้งหมดในร้านของเขาสามารถทำได้เหมือนหมี่หลันเยว่สามาถเป็นพนักงานที่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับสินค้าทุกชิ้นอย่างทะลุปรุโปร่งและกระตือรือร้นอย่างมากแบบนี้ได้ยอดขายของร้านเขาจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่กัน? ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน

        "คุณลุงหนิว จริงๆแล้วตอนเที่ยงพวกฉันควรจะเลี้ยงข้าวคุณลุงนะคะ แต่พวกฉันต้องกลับไปเรียนเลยไม่สะดวกที่จะอยู่กับคุณลุง ดังนั้น ตอนเที่ยงคุณลุงและท่านอื่นๆอย่ารังเกียจเลยนะคะ ทานอาหารง่ายๆ ที่ร้านฉันก่อน แล้วตอนเย็นพวกฉันกลับมาจะพาคุณลุงไปทานอะไรดีๆ ค่ะ"

        ในระหว่างที่แนะนำสินค้าต่างๆหมี่หลันเยว่ได้นัดทานอาหารเย็นกับหนิวต้าลี่ ท่าทีในการจัดการเช่นนี้ทำให้หนิวต้าลี่รู้สึกว่า เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนนักเรียนอายุสิบกว่าปีเลยแต่เธอเหมือนเป็นมืออาชีพในวงการธุรกิจ แม้แต่การเชิญทานอาหารก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว

        หนิวต้าลี่ไม่มีทางรู้เลยว่าด้วยผลงานที่โดดเด่น ทำให้หมี่หลันเยว่ในชาติก่อน ได้ก้าวขึ้นไปเป็นผู้จัดการร้านลูกค้าที่มาติดต่อ ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดจากโรงงานเฟอร์นิเจอร์หรือลูกค้าประจำที่มารับสินค้าที่ร้านของเธอ ล้วนได้รับการต้อนรับจากเธอทั้งสิ้นการเลี้ยงอาหารจึงเป็นเรื่องเล็กน้อย รอจนถึงตอนที่เธอให้เขารับสินค้านั่นแหละถึงจะทำให้เขาต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

        "ได้ๆๆหลันเยว่เตรียมอาหารกลางวันอะไรให้พวกเราล่ะ?"

        เดิมทีหนิวต้าลี่ตั้งใจจะออกไปหาอะไรทานข้างนอกเขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเตรียมอาหารกลางวันให้พวกเขาทุกคนด้วยนี่เป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของเขาจริงๆ

        เพียงแค่ช่วงสั้นๆหนิวต้าลี่ก็เริ่มมีความสนใจอย่างมากกับร้านเล็กๆ ที่ดูไม่โดดเด่นในสายตาของเขาร้านอาจจะไม่ใหญ่ แต่ภายในกลับมีสิ่งต่างๆ ที่น่าสนใจมากมายไม่ว่าจะเป็นรูปแบบของเสื้อผ้า หรือวัฒนธรรมที่แฝงอยู่ในเสื้อผ้าล้วนทำให้หนิวต้าลี่รู้สึกแปลกใหม่

        "คุณลุงหนิว เป็นแค่อาหารธรรมดาๆเท่านั้นเอง เป็นอาหารของคนงานในโรงงานของพวกเรา อาจจะทำให้คุณลุงและท่านอื่นๆไม่สะดวกสบายเท่าไหร่นะคะ แต่พวกฉันไม่สามารถอยู่ได้จริงๆ ขอให้ทานกันง่ายๆ ไปก่อนแล้วพวกฉันจะกลับมาหลังจากเลิกเรียน แล้วค่อยหาที่คุยรายละเอียดกับคุณลุงค่ะ"

        นี่คือการนัดหมายสำหรับอาหารเย็นหนิวต้าลี่พยักหน้า

        "ดีเลย ฉันจะรอการพบกันในตอนเย็นนะ"

        มาดูกันว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะหยิบอะไรมาทำให้เขาประหลาดใจได้อีกในตอนเย็น

        "พี่หลิวลี่ ฉันดูร้านเองพี่ไปดูว่าอาหารทำเสร็จหรือยัง ถ้าเสร็จแล้วก็เอาไปให้คุณลุงกับคนอื่นๆที่ห้องเล็กด้านหลัง วานให้พี่ชายช่วยจัดโต๊ะด้วยนะคะ"

        หมี่หลันเยว่สั่งงานอย่างคล่องแคล่วราวกับแม่ทัพที่รับมือกับสถานการณ์คับขันได้อย่างไม่ตื่นตระหนก

        เนื่องจากย้ายโรงงานไปที่บ้านใหม่ห้องด้านหลังร้านจึงถูกเปลี่ยนเป็นโกดังอย่างเป็นทางการแต่ตอนนี้สินค้าในคลังยังมีไม่มากนัก ดังนั้นห้องใหญ่ยังไม่เต็มห้องเล็กจึงว่างเปล่าโรงงานใหม่ได้สร้างโต๊ะตัดผ้าขนาดใหญ่พิเศษไว้ในห้องใหญ่ด้านหลังแล้วโต๊ะตัวนี้จึงไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

        อย่างไรก็ตาม หลันเยว่ไม่ได้ตั้งใจจะรื้อออกเธออยากเก็บไว้สำหรับวางสินค้า โต๊ะสำหรับตัดผ้า และตู้ใต้โต๊ะสามารถวางสินค้าได้จำนวนมาก เนื่องจากมีโต๊ะกั้นสินค้าที่วางจึงสามารถจัดเรียงเป็นชั้นๆ ได้หมี่หลันเยว่ต้องการใช้สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

        แต่ไม่คาดคิดว่าบทบาทของโกดังยังไม่ทันได้แสดงออกมา ก็มีหน้าที่เป็นโต๊ะอาหารชั่วคราว โต๊ะตัวใหญ่วางอาหารแล้วไม่อึดอัด

        "หลันเยว่ อาหารจัดเสร็จแล้วนะ"

        ในขณะที่หมี่หลันเยว่แนะนำเสื้อผ้าในร้านเกือบหมดแล้วหมี่หลันหยางก็เข้ามาเรียกคน หลิวลี่เดินตามหมี่หลันหยางเข้าไปในร้านถือจานอาหารและชามข้าว วางไว้บนโต๊ะเล็กๆ ที่เธอใช้เปิดใบเสร็จเมื่อเห็นว่ามีคนดูแลร้านอยู่ หมี่หลันเยว่จึงยกมือ พาหนิวต้าลี่และคณะ ไปที่ห้องเล็กด้านหลัง

        หนิวต้าลี่ไม่คิดเลยว่าอาหารกลางวันที่ว่าทานกันง่ายๆ จะอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ เขาพาคนมาแค่สี่คนแต่ตรงหน้ากลับมีอาหารแปดอย่าง ราวกับจัดเลี้ยงในร้านอาหารแถมอาหารแต่ละอย่างก็ดูดี มีไส้กรอกและไข่เจียว นี่ถือเป็นอาหารจานหลักเลยทีเดียวดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะทุ่มเทอย่างมาก

        "หลันเยว่ อาหารน่าทานมากพวกเราทานกันเลยดีกว่านะ"

        อาหารมากมายขนาดนี้ มีกันแค่ห้าคนรวมเขาด้วยเขาคิดว่าหมี่หลันเยว่และคนอื่นๆ จะทานด้วยกัน แต่กลับถูกปฏิเสธจากหมี่หลันเยว่

        "คุณลุงหนิว เชิญคุณลุงและท่านอื่นๆทานตามสบายนะคะ พวกฉันต้องกลับไปเรียนแล้วขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ทานอาหารกลางวันกับคุณลุงนี่คือผู้จัดการโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของเรา หลิวเสี่ยวหว่านค่ะให้พี่เขาทานข้าวกับคุณลุงนะคะ หลังจากทานเสร็จแล้วค่อยไปนั่งที่ร้าน ที่นั่นยังมีแบบร่างอีกด้วยค่ะ"

        หมี่หลันเยว่ดันหลิวเสี่ยวหว่านมาข้างหน้า

        "ถ้าคุณลุงมีข้อสงสัยเกี่ยวกับสินค้าในแบบร่างสามารถสอบถามผู้จัดการของเราได้เลยค่ะ เธอจะตอบคำถามให้คุณลุงอย่างละเอียด"

        "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลิวเสี่ยวหว่านเป็นผู้จัดการโรงงานตัดเย็บของห้องเสื้อหลันเยว่ ยินดีที่ได้รู้จักทุกท่านค่ะ"

        หลิวเสี่ยวหว่านยื่นมือออกไปจับมือกับคุณลุงๆอย่างใจกว้าง

        "คุณลุงทานข้าวก่อนนะคะเดี๋ยวจะไม่อร่อย ลองชิมฝีมือของฉันดูนะคะ"

        อีกครั้งที่คาดไม่ถึงหนิวต้าลี่ไม่คิดว่าอาหารเหล่านี้จะไม่ได้สั่งมาจากร้านอาหารข้างนอกแต่เป็นฝีมือของผู้จัดการหลิวคนนี้เอง ถ้าอย่างนั้นต้องลองชิมดูเสียหน่อยแล้วเด็กๆ พวกนี้สร้างความประหลาดใจให้เขาไม่หยุดหย่อนจริงๆ

        "อย่าดูถูกผู้จัดการของเรานะคะถึงจะอายุไม่มาก แต่ความสามารถระดับมืออาชีพของเธอสุดยอดมากความรู้เกี่ยวกับเสื้อผ้าอะไรก็ถามเธอได้ ไม่มีอะไรที่เธอตอบไม่ได้ แบบร่างต่างๆไม่ว่าคุณลุงจะมีข้อเสนอแนะหรือความคิดเห็นอะไรสามารถบอกผู้จัดการหลิวของเราได้เลยค่ะ เธอจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่คุณลุงแน่นอนค่ะ"

        "แถมฝีมือของหลิวเสี่ยวหว่านก็ไม่ธรรมดาคุณลุงรีบทานนะคะ พี่เสี่ยวหว่าน ฉันฝากดูแลคุณลุงด้วยนะ อย่าให้ขาดนะคะ"

        หมี่หลันเยว่กำชับอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาให้กำลังใจหลิวเสี่ยวหว่าน

        "ไม่ต้องห่วงเลยหลันเยว่ฉันจะดูแลคุณลุงๆ ให้ดีที่สุด"

        หลิวเสี่ยวหว่านรับประกันหมี่หลันเยว่จึงยื่นมือไปจับมือกับหนิวต้าลี่

        "คุณลุงหนิวงั้นพวกฉันขอตัวกลับไปเรียนก่อนนะคะ เลิกเรียนแล้วจะรีบมาค่ะ"

        "ไม่ทานข้าวก่อนแล้วค่อยไปเหรอจะไปเรียนทั้งที่ท้องยังว่างได้ยังไงเนี่ย จริงสิ ถ้ารู้ว่าพวกเธอรีบขนาดนี้พวกเราน่าจะทานข้าวก่อน เรื่องเสื้อผ้าค่อยคุยกันตอนเย็นก็ได้นี่นา"

        หนิวต้าลี่เป็นห่วงว่าเด็กๆ จะหิวคนอื่นไม่รู้ แต่หลานชายของเขาคนนี้ กินเก่งมาก หิวไม่ได้สักมื้อ

        "คุณลุงหนิวไม่ต้องเป็นห่วงค่ะที่โรงเรียนมีข้าวให้ทานอยู่แล้วค่ะ กลับไปถึงโรงเรียนค่อยทานแค่มีเรื่องเรียนต้องรับผิดชอบ เลยทำให้คุณลุงไม่สะดวกสบายต้องขออภัยคุณลุงด้วยนะคะ เจอกันตอนเย็นค่ะ"

        ใกล้หมดเวลาแล้วหมี่หลันเยว่ไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป โบกมือลาคุณลุงๆเด็กทั้งห้าคนวิ่งขึ้นรถโดยสารกันอย่างทุลักทุเล

        "หลันเยว่เธอคิดว่าคุณลุงหนิวดูเป็นยังไงบ้างมีสินค้าตัวไหนที่เขาให้ความสนใจเป็นพิเศษบ้างไหม?"

        เนื่องจากช่วงหลังพวกเขาทุกคนไม่ได้อยู่ในร้านดังนั้นพอขึ้นรถได้ หมี่หลันหยางก็รีบถามน้องสาวอย่างใจจดใจจ่อ

        "พวกเราแค่แนะนำสินค้ายังไม่ได้คุยรายละเอียดอะไรกันมาก ตอนบ่ายพวกเขามีเวลาเยอะจะดูสินค้าอย่างละเอียดมากขึ้น ฉันมั่นใจในสินค้าของพวกเรายิ่งพวกเขาดูละเอียดมากเท่าไหร่ โอกาสที่เราจะเซ็นสัญญาได้ก็ยิ่งมากขึ้น"

        อย่างอื่นหมี่หลันเยว่ไม่กล้าพูดแต่เรื่องคุณภาพของเสื้อผ้าเสื้อผ้าจากกว่างโจวเทียบกับที่ผลิตจากโรงงานของเธอไม่ได้เลยเสื้อผ้าที่นั่นอาจจะถูกกว่าหน่อย แต่ฝีมือก็แย่จนพูดไม่ออกหมี่หลันเยว่เคยเห็นมาในชาติก่อน นอกจากภายนอกที่ดูดีแล้ว อย่างอื่นก็ดูไม่ได้เลยฝีมือหยาบจนเกินจะรับได้

        ได้ฟังน้องสาวพูดอย่างมั่นใจทำให้หมี่หลันหยางรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง สำหรับโอกาสในครั้งนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าน้องสาวทุ่มเทไปมากแค่ไหนแม้แต่การต้อนรับในครั้งนี้ก็ยังลงทุนไปมาก อาหารกลางวันรวมกับอาหารเย็นต้องใช้เงินไปไม่น้อย

        ได้ยินน้องสาวบอกว่าจะจัดที่พักให้พวกเขาในคืนนี้ด้วย นี่ก็เป็นเงินอีกก้อนพอคิดว่าเงินของน้องสาวได้มาจากการเย็บปักถักร้อยแต่ละเข็มหมี่หลันหยางก็รู้สึกสงสารน้องสาวจับใจ ถ้าธุรกิจนี้ไม่สำเร็จเขาก็รู้สึกว่าน้องสาวไม่คุ้มเลย

        "เถียจู้ตอนเที่ยงพี่มีข้าวทานหรือยัง ถ้ายังไม่มีฉันให้เงินไปซื้อขนมปังไส้กรอกทานรองท้องก่อนนะ"

        หมี่หลันเยว่กลัวว่าหนิวเถียจู้จะหิวเพราะเสียเวลามารบกวนเรื่องของเธอ

        "ไม่ต้องๆ ฉันก็เอาข้าวมาเหมือนกันอุ่นไว้บนที่ทำความร้อนแล้ว กลับไปก็กินได้เลย"

        ช่วงบ่ายของการเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็วเด็กๆ แต่ละคนเรียนอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแต่โชคดีที่ปกติเป็นนักเรียนดีอยู่แล้ว เหม่อลอยไปแค่หนึ่งสองคาบก็ไม่เป็นไรเลิกเรียนปุ๊บ ทุกคนก็รีบไปที่ป้ายรถโดยสารทันที

        "อ้าว กลับมาเร็วจังนึกว่าจะต้องรอนานกว่านี้ซะอีก"

        เมื่อเห็นเด็กๆ วิ่งเข้าไปในร้านหนิวต้าลี่และคนอื่นๆ ก็ยิ้มออกมา เด็กๆ นี่กระปรี้กระเปร่ากันจริงๆ

        "ให้คุณลุงๆ รอนานเลยนะคะพวกฉันรีบกลับมาทันทีที่เลิกเรียนค่ะ"

        หลิวเสี่ยวหว่านยกน้ำมาให้ทุกคนดื่มคลายเหนื่อยแล้วหยิบกระดาษสองแผ่นมาให้หมี่หลันเยว่ดู

        "หลันเยว่นี่คือใบสั่งซื้อสินค้าของคุณลุงหนิว เธอลองดูสิ"

        หมี่หลันเยว่รู้สึกประหลาดใจมากเธอยังไม่ได้คุยรายละเอียดกับคุณลุงหนิวเลย แล้วเขาตัดสินใจสั่งสินค้าแล้วเหรอพออ่านตัวเลขบนกระดาษอย่างละเอียด หมี่หลันเยว่ก็แทบจะเป็นลมด้วยความดีใจสินค้าจำนวนมหาศาลขนาดนี้ จู่ๆ ก็ตกลงมาจากฟ้า ถ้าเซ็นสัญญาได้ นี่จะเป็นสัญญาฉบับแรกของเธอในชาตินี้เลยทีเดียว