แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

แสงโคมสีแดงนับพันดวงส่องสะท้อนผิวน้ำใต้หอเมฆาเทียนหลิง

ราตรีคืนนี้…

นครเทียนหลิงสว่างยิ่งกว่าคืนใดในรอบปี

รถม้าสัตว์อสูรจอดเรียงรายยาวหลายร้อยจั้ง

กลิ่นสุราชั้นดีลอยปะปนกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพง

เสียงพิณดังแผ่วคลอไปกับเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนาง พ่อค้า และผู้ฝึกตนระดับสูง

แต่ใต้เสียงหัวเราะเหล่านั้น—

กลับมีแรงกดดันบางอย่างแผ่ซ่านอยู่เงียบ ๆ

เหมือนมีสัตว์ร้ายจำนวนมาก…

กำลังนั่งอยู่ในห้องเดียวกัน

บนชั้นเจ็ดของหอเมฆาเทียนหลิง

ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดสำหรับงานเลี้ยงของห้าสำนักใหญ่

สายตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องไปยังโต๊ะกลางห้อง

โต๊ะกลมนั้น…

ไม่มีใครกล้านั่งมั่ว

เพราะมันคือโต๊ะของ “อัจฉริยะ”

คนที่มีสิทธิ์นั่งตรงนั้น—

คือคนที่วันหน้าจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นช้า ๆ

เสี่ยวชวนเดินเข้ามา

ชุดสีดำปักลายเมฆฟ้าครามพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมจากระเบียงสูง

เขาไม่ได้เดินเร็ว

ไม่ได้ปล่อยแรงกดดัน

แต่ทุกก้าว…

มั่นคงอย่างประหลาด

บทสนทนาในห้องค่อย ๆ เบาลง

หลายคนหันมามอง

ศิษย์บางส่วนของสำนักอื่นเริ่มกระซิบกันเบา ๆ

“นั่นคือหลินเสี่ยวชวน?”

“คนที่ข่าวลือว่าชนะข้ามขั้นบ่อย ๆ นั่นน่ะหรือ?”

“ดูไม่เหมือนคนบ้าพลัง…”

“แต่สายตาเขา…”

ไม่มีใครพูดต่อ

เพราะทันทีที่สบตา—

พวกเขารู้สึกเหมือนถูกบางอย่างจ้องกลับ

เย็น

นิ่ง

และลึกเกินอ่านออก

หานอวี่ที่นั่งอยู่ก่อนแล้วปรายตามองเล็กน้อย

เขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

ด้านหลังสะพายกระบี่ยาวสีเงิน

แม้เพียงนั่งเฉย ๆ

แต่รอบตัวกลับมีคมกระบี่บางเบาแผ่ออกมาไม่หยุด

คนผู้นี้…

เหมือนดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก

แต่ทุกคนรู้ว่า—

หากมันออกมาเมื่อไร

ต้องมีคนตาย

“มานั่ง”

หานอวี่กล่าวเรียบ ๆ

เสี่ยวชวนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนนั่งลง

ตรงข้ามเขา—

ชายร่างใหญ่ในชุดดำเข้มกำลังดื่มสุราอยู่เงียบ ๆ

ผมสั้น

คิ้วหนา

ร่างกายกำยำราวสัตว์อสูร

แม้ไม่ได้ปล่อยลมปราณ

แต่แรงกดดันจากร่างกายเพียงอย่างเดียว…

ก็ทำให้คนทั่วไปหายใจลำบากแล้ว

เหยียนตง

อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักภูผาทมิฬ

ผู้มีข่าวลือว่าเคยใช้หมัดเดียว…

ทุบสัตว์อสูรระดับสร้างแกนพลังตายทั้งเป็น

เหยียนตงเงยหน้ามองเสี่ยวชวน

แม้แต่สาวใช้ยังมือสั่นตอนรินสุราให้เขา จากนั้นเขายกจอกสุราขึ้นดื่ม

“เจ้าดูผอมกว่าที่ข้าคิด”

เสียงเขาหนักเหมือนหินผา

เสี่ยวชวนตอบเรียบ ๆ

“ข้าไม่ได้ฝึกวิชาด้วยกล้ามเนื้อ”

เหยียนตงชะงักเล็กน้อย

จากนั้นหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ดี”

“ข้าเกลียดคนโอ้อวด”

ไม่ไกลกันนัก—

ชายชุดเขียวคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นมีดสั้นในมือ

มีดหมุนไปมาระหว่างนิ้วอย่างน่าหวาดเสียว 

เขาหล่อเหลา

รอยยิ้มบางเบา

ดวงตาหรี่ลงเหมือนคนง่วงตลอดเวลา

แต่คนที่นั่งใกล้เขา…

กลับขยับเก้าอี้หนีโดยไม่รู้ตัว

เฟิงลั่ว

ศิษย์อันดับหนึ่งแห่งสำนักวายุไร้เงา

นักฆ่าที่เร็วที่สุดในรุ่นเดียวกัน

ว่ากันว่า…

คนที่เห็นเขาชักมีด

มักไม่มีชีวิตเล่าเรื่องต่อ

เฟิงลั่วเหลือบมองเสี่ยวชวนเพียงครู่เดียว

จากนั้นยิ้มบาง ๆ

“ในที่สุดก็ได้เจอ”

เสี่ยวชวนมองกลับ

“เจ้าเคยได้ยินชื่อข้าหรือ?”

“ได้ยินสิ”

เฟิงลั่วหยุดหมุนมีด

“ข้าได้ยินว่า…”

“เจ้าฆ่าคนเก่ง”

ทั้งโต๊ะเงียบลงเล็กน้อย

แม้แต่เสียงพิณด้านล่างยังเหมือนเบาลง

เสี่ยวชวนไม่ตอบทันที

เพียงยกจอกสุราขึ้นจิบช้า ๆ

“ข่าวลือมักเกินจริง”

เฟิงลั่วหัวเราะในลำคอ

“งั้นหรือ…?”

“แต่กลิ่นเลือดบนตัวเจ้า…ไม่โกหกนะ”

พรึ่บ

บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนทันที

สายตาหลายคู่คมขึ้น

โดยเฉพาะจากสำนักจิตวิญญาณ

มู่ชิงที่นั่งเงียบมาตลอดค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

นางสวมชุดสีม่วงเข้ม

ใบหน้างดงามเย็นชา

ดวงตาราวกับมองทะลุจิตใจคน

รอบตัวนางมีแรงกดดันทางจิตวิญญาณบางเบา

แม้ไม่ตั้งใจ—

แต่คนอ่อนแอกว่ากลับไม่กล้าสบตา

นางมองเสี่ยวชวนอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวเสียงเบา

“เขาพูดไม่ผิด”

“เจ้าผ่านการฆ่ามาแล้ว”

ทันทีที่คำพูดนั้นดังขึ้น

ศิษย์หลายคนหน้าซีดทันที

เพราะคำพูดนี้ออกจากปากมู่ชิง

ซึ่งฝึกวิชาจิตวิญญาณ

นางแทบไม่เคยมองคนพลาด

เสี่ยวชวนวางจอกลงช้า ๆ

“ผู้ฝึกตน…”

“หากไม่เคยฆ่าใครเลย”

“คงอยู่ได้ไม่นาน”

ไม่มีใครเถียง

เพราะทุกคนรู้—

มันคือความจริง

เพียงแต่…

ไม่ใช่ทุกคนจะพูดมันออกมาตรง ๆ

เฟิงลั่วยิ้มกว้างขึ้น

สายตาเหมือนหมาป่าที่เจอเหยื่อถูกใจ

“ดี…”

“อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ใช่พวกลูกคุณหนู”

ขณะนั้นเอง—

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากบันไดทางเข้า

ตึง…

ตึง…

ตึง…

ทั้งห้องเงียบลงโดยอัตโนมัติ

ไม่ใช่เพราะมีใครสั่ง

แต่เพราะแรงกดดันที่แผ่ออกมานั้น…

หนักเกินไป

ชายหนุ่มในชุดแดงเข้มเดินเข้ามาช้า ๆ

ผมสีดำยาวสลวย

ดวงตาคมราวเปลวเพลิง

ทุกก้าวที่เดิน—

ลมปราณร้อนระอุรอบตัวทำให้อากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย

ฮั่วเจิน

อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนครเทียนหลิง

ศิษย์อันดับหนึ่งของสำนักเพลิงสุริยัน

และ—

ตัวเต็งอันดับหนึ่งของศึกจัดอันดับเมือง

ทันทีที่เขาปรากฏตัว

แม้แต่เหล่าขุนนางด้านนอกยังหยุดคุย เหงื่อตก

สายตาทุกคู่จับจ้องมาทันที

ฮั่วเจินไม่ได้รีบร้อน

เขาเดินตรงมายังโต๊ะอัจฉริยะ

จากนั้น…

สายตาหยุดอยู่ที่เสี่ยวชวน

ทั้งห้องเงียบสนิท

ไม่มีใครกล้าพูด

เพราะทุกคนรู้ว่า—

สองคนนี้…

ต้องปะทะกันสักวัน

ฮั่วเจินมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มบาง ๆ

“เจ้าคือหลินเสี่ยวชวน?”

เสี่ยวชวนสบตาเขาตรง ๆ

ไม่มีหลบ

ไม่มีเกรงกลัว

“ใช่”

เงียบ

ลมด้านนอกพัดผ่านม่านแดงเบา ๆ

เสียงกระดิ่งหยกดังกรุ๊งกริ๊ง

ฮั่วเจินยิ้ม

แต่รอยยิ้มนั้น—

กลับทำให้หลายคนหนาวสันหลัง

“หวังว่า…”

“เจ้าจะอยู่ถึงรอบที่ได้พบข้า”

ตูม—

เสียงแก้วลั่นดังเปรี๊ยะ!

แม้ไม่มีการปะทะ

แต่แรงกดดันจากลมปราณเพลิงกลับแผ่ออกมาบางส่วน

แก้วสุราบนโต๊ะหลายใบสั่นเบา ๆ

ศิษย์บางคนถึงกับหน้าซีด

นี่คือแรงกดดันของผู้ที่ยืนอยู่ระดับสูงสุดของรุ่นเดียวกัน

แต่เสี่ยวชวน…

ยังนั่งนิ่ง

เขาเพียงมองฮั่วเจินเงียบ ๆ

ก่อนตอบกลับเรียบง่าย

“ข้าก็หวังเช่นนั้น”

พรึ่บ

สายตาของหลายคนเปลี่ยนไปทันที

เพราะคำพูดนั้น—

เท่ากับ “รับคำท้า”

หานอวี่หัวเราะเบา ๆ ครั้งแรกในคืนนี้

เหยียนตงยกสุราดื่มรวดเดียวหมด

เฟิงลั่วหรี่ตาลงอย่างสนุกสนาน

ส่วนมู่ชิง…

ยังคงมองเสี่ยวชวนไม่วางตา

เหมือนกำลังพยายามมองลึกเข้าไปในเงามืดบางอย่าง

ที่แม้แต่นางเอง…

ก็ยังอ่านไม่ออก

ด้านนอกหอเมฆาเทียนหลิง

ลมราตรีเริ่มแรงขึ้น

เมฆดำค่อย ๆ เคลื่อนผ่านดวงจันทร์

ราวกับพายุบางอย่าง…

กำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ

และคืนนี้—

อัจฉริยะทั้งห้า

ได้เริ่มจดจำกันแล้วจริง ๆ

ค่ำคืนของหอเมฆาเทียนหลิง…ยังคงสว่างไสว

เสียงพิณยังบรรเลง

เสียงหัวเราะยังดัง

สุรายังคงถูกเทลงจอกไม่ขาดสาย

แต่—

บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปแล้ว

หลังจากคำพูดของเฟิงลั่ว

“เจ้ามีกลิ่นเลือด”

ทั้งงานเลี้ยงเงียบงันอยู่หลายลมหายใจ

ไม่มีใครพูด

ไม่มีใครหัวเราะ

แม้แต่นักดนตรีบนชั้นสอง…ยังดีดพิณช้าลงโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวชวนเพียงนั่งนิ่ง

มือข้างหนึ่งวางอยู่บนจอกสุรา

สายตาสงบ

ไม่อธิบาย

ไม่ปฏิเสธ

เพราะบางเรื่อง—

ยิ่งอธิบาย…ยิ่งดูน่าสงสัย

เฟิงลั่วหัวเราะเบา ๆ

เด็กหนุ่มจากสำนักวายุไร้เงาผู้นั้นมีใบหน้าคมบางราวภูตผี

ดวงตาเรียวยาว

เย็น

และอันตราย

“ข้าไม่ได้ดูถูกเจ้า”

เขาพูดพลางหมุนจอกสุราเล่น

“ข้าแค่เคยเห็นสายตาแบบนั้น”

“สายตาของคน…ที่เคยฆ่าคนจริง ๆ”

เงียบ

ผู้คนรอบข้างเริ่มหายใจเบาลงโดยไม่รู้ตัว

แม้แต่พวกอัจฉริยะหลายคน…ก็เริ่มมองเสี่ยวชวนเปลี่ยนไป

ก่อนหน้านี้—

พวกเขาเห็นเพียง “ศิษย์ของซ่งเทียนอวิ๋น”

แต่ตอนนี้…

พวกเขาเริ่มรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้

อาจมีอะไรดำมืดกว่านั้น

หานอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จินเยว่วางจอกลงช้า ๆ

แม้แต่มู่ชิงจากสำนักจิตวิญญาณ…ยังหรี่ตามอง

คนที่ฆ่าคน

กับคนที่ “พร้อมจะฆ่า”

ไม่เหมือนกัน

และคนในห้องนี้—

ล้วนดูออก

จ้าวหรงยิ้มขึ้นช้า ๆ

รอยยิ้มนั้นเหมือนงูพิษที่เพิ่งได้กลิ่นเลือด

ในที่สุด…

เขาก็เจอช่อง

“โอ้?”

จ้าวหรงหัวเราะเบา ๆ

“พูดแบบนี้…ไม่เท่ากับกำลังบอกว่า ศิษย์สำนักกระบี่ฟ้าครามผู้นี้ เคยสังหารคนมาแล้วหรอกหรือ?”

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนล้อเล่น

แต่ทุกคนรู้

มันไม่ใช่

เสี่ยวชวนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

สายตาคมนิ่ง

จ้าวหรงยังคงยิ้ม

“อายุเพียงเท่านี้…กลับมีกลิ่นเลือดติดตัว”

“หรือว่า…ข่าวลือเรื่องสุสานลับนั่นจะเป็นจริง?”

ทันใดนั้น—

บรรยากาศเย็นลงทันที

ศิษย์จากสำนักกระบี่ฟ้าครามหลายคนสีหน้าเปลี่ยน

แม้แต่เพ่ยเหยา…ยังเริ่มมองจ้าวหรงด้วยแววตาไม่พอใจ

เพราะทุกคนรู้ดี

ข่าวลือเกี่ยวกับ “สุสานลับมือสังหาร”

เริ่มแพร่กระจายมาระยะหนึ่งแล้ว

แต่ไม่มีหลักฐาน

ไม่มีใครกล้ายืนยัน

ทว่า—

หากมีคนเริ่มพูดในที่สาธารณะ

เรื่องเล็ก…จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที

“จ้าวหรง”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียบ ๆ

หลิงมู่เฉินบุตชายประมุขคนโตของตระกูลหลิงวางจอกสุราลง

“วันนี้เป็นงานเลี้ยง”

“ไม่ใช่ศาลไต่สวน”

จ้าวหรงหัวเราะ

“แน่นอน ข้าเพียงสงสัย”

“หรือถามไม่ได้?”

“หรือว่า…”

เขามองเสี่ยวชวน

“มีอะไรปิดบังจริง ๆ?”

หลิงเอ๋อกำลังจะลุกขึ้นด่า

แต่เสี่ยวชวนยกมือห้ามไว้เบา ๆ

จากนั้น—

เขาจึงพูดเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่อง

“คนที่ไม่เคยฆ่าใคร”

“อยู่ในโลกผู้ฝึกตนไม่ได้”

เสียงของเขาไม่ดัง

แต่ชัดเจน

ทั้งงานเงียบลงอีกครั้ง

แม้แต่จ้าวหรงยังชะงักไปชั่วขณะ

เสี่ยวชวนยกจอกสุราขึ้น

สายตานิ่งราวผิวน้ำยามค่ำคืน

“ต่างกันแค่…”

“ฆ่าด้วยเหตุผลอะไร”

ไม่มีใครพูดต่อทันที

เพราะคำพูดนั้น…

แทงลึกเกินไป

ผู้ฝึกตนที่ขึ้นมาถึงระดับนี้—

ใครบ้างไม่เคยฆ่า?

เพียงแต่…

ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ เท่านั้น

เฟิงลั่วหัวเราะเบา ๆ

มู่ชิงมองเสี่ยวชวนนานขึ้น

ส่วนฮั่วเจิน…

เพียงยิ้มมุมปาก

เหมือนกำลังดูบางอย่างที่น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ในมุมหนึ่งของหอเมฆาเทียนหลิง—

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมม่วงกำลังมองทุกอย่างเงียบ ๆ

จ้าวเทียนหลง

ประมุขตระกูลจ้าว

ดวงตาของเขาเรียวแคบ

ลึกล้ำ

เหมือนคนที่คิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

ข้างกาย—

มีชายชราชุดเทานั่งอยู่

“ท่านประมุข”

ชายชราพูดเบา ๆ

“เด็กคนนี้…เริ่มมีอิทธิพลมากเกินไปแล้ว”

จ้าวเทียนหลงไม่ตอบทันที

สายตายังคงจับอยู่ที่เสี่ยวชวน

“ซ่งเทียนอวิ๋นให้หน้าเขา”

“ตระกูลหลิงเข้าข้างเขา”

“แม้แต่เฮยเจิ้นซาน…ยังมองเขาไม่ธรรมดา”

ชายชราหรี่ตา

“ควรจัดการหรือไม่?”

จ้าวเทียนหลงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงหัวเราะเบา ๆ

“ไม่”

“ถ้าจะฆ่าเสือ…”

“ต้องแน่ใจก่อนว่าแทงครั้งเดียวตาย”

เขายกจอกสุราขึ้นช้า ๆ

“และตอนนี้…”

“เรายังไม่รู้เลยว่า เด็กนั่นเป็นเสือ”

“หรือเป็นมังกร”

อีกด้านหนึ่ง—

จ้าวหรงกำลังกำจอกแน่น

เขาเกลียดสายตาของผู้คนตอนนี้

เพราะตั้งแต่เสี่ยวชวนเข้ามา—

จุดสนใจทั้งหมดค่อย ๆ เปลี่ยนไป

ทั้งที่เขาเป็นบุตรชายตระกูลจ้าว

เป็นอัจฉริยะระดับสร้างแกนพลังขั้นปลาย

แต่คืนนี้…

ทุกคนกลับพูดถึงหลินเสี่ยวชวน

เด็กที่เพิ่งดังขึ้นมาไม่กี่เดือน

เขาไม่ชอบ

ไม่ชอบอย่างมาก

“พี่ใหญ่”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ

จ้าวลู่เอ๋อร์เดินเข้ามา

หญิงสาวในชุดกระโปรงฟ้าอ่อนมีกลิ่นอายสงบนิ่ง

งดงาม

แต่ดวงตาฉลาดเกินวัย

“ท่านกำลังรีบร้อนเกินไป”

จ้าวหรงหันมองน้องสาว

“เจ้าหมายความว่าไง?”

“คนแบบหลินเสี่ยวชวน…”

นางมองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งเงียบ ๆ ท่ามกลางสายตาทุกคู่

“ถ้ากดไม่ตายตั้งแต่ครั้งแรก”

“เขาจะยิ่งอันตราย”

จ้าวหรงเงียบ

จ้าวลู่เอ๋อยิ้มบาง

“คนฉลาด…ไม่สร้างศัตรูโดยไร้ประโยชน์”

“แต่ถ้าจะสร้าง…”

“ต้องแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีวันลุกขึ้นได้อีก”

คำพูดนั้นนุ่มนวล

แต่เย็นจนเหมือนน้ำแข็ง

สมแล้วที่เป็นคนตระกูลจ้าว

อีกมุมหนึ่งของงาน—

เฮยเฟิงกำลังหัวเราะเสียงต่ำ

“น่าสนใจจริง ๆ”

เขาหันไปหาเฮยเยว่

“เจ้าเห็นไหม?”

“เด็กนั่นไม่เหมือนพวกอัจฉริยะทั่วไป”

เฮยเยว่พยักหน้าเบา ๆ

ดวงตาของนางมองเสี่ยวชวนนิ่งนาน

“เขาเงียบเกินไป”

“เหมือนคนที่ผ่านอะไรมาเยอะ”

เฮยเฟิงหัวเราะ

“ข้าชอบคนแบบนี้”

“อย่างน้อย…ก็จริงใจกว่าไอ้พวกยิ้มปลอม ๆ ในห้องนี้”

เขาดื่มสุราหมดจอก

จากนั้นกล่าวต่อเบา ๆ

“พ่อเคยพูด…”

“อาวุธที่ดีที่สุด”

“มักผ่านไฟหนักที่สุด”

ขณะเดียวกัน—

บนชั้นสูงสุดของหอเมฆาเทียนหลิง

เหล่าผู้อาวุโสและประมุขสำนักกำลังมองลงมา

ซ่งเทียนอวิ๋นนั่งนิ่ง

สีหน้าไม่เปลี่ยน

แต่ดวงตา…

กลับมีประกายบางอย่าง

หลิงซูเหยาหัวเราะเบา ๆ

“ศิษย์ของท่าน…หาเรื่องเก่งกว่าที่คิดนะ”

ซ่งเทียนอวิ๋นจิบชา

“เด็กที่อ่อนแอ”

“ไม่มีค่าพอให้คนหาเรื่อง”

เฮยเจิ้นซานหัวเราะลั่น

“พูดดี!”

ส่วนประมุขสำนักเพลิงสุริยัน—

เพียงนั่งมองเงียบ ๆ

เขาแก่กว่าใครในห้อง

และสายตาเฉียบคมกว่าใครเช่นกัน

“เด็กคนนี้…”

เขาพึมพำ

“ใจนิ่งเกินวัย”

“ถ้าไม่ตายกลางทาง…”

“อนาคตน่ากลัวแน่”

ด้านล่าง—

เสียงพิณเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนเริ่มกลับมาพูดคุย

หัวเราะ

ดื่มสุรา

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ทุกคนรู้ดี—

ตั้งแต่วินาทีนี้

ชื่อของ “หลินเสี่ยวชวน”

ได้ถูกดึงเข้าสู่เกมของเมืองเทียนหลิงอย่างสมบูรณ์แล้ว

เกมที่มีทั้งอำนาจ

ผลประโยชน์

เลือด

และความตาย

บางคนอยากดึงเขาขึ้นสูง

บางคนอยากเหยียบเขาให้จมดิน

เพราะในโลกแห่งผู้ฝึกตน—

อัจฉริยะที่ยังไม่เติบโต

คือทรัพยากร

แต่เมื่อเริ่มเติบโต…

มันจะกลายเป็น “ภัยคุกคาม”

และภัยคุกคาม—

ย่อมมีคนอยากกำจัดเสมอ

เสี่ยวชวนมองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงโคมแดงส่องสะท้อนดวงตาของเขา

งดงาม

แต่หนาวเย็น

ในหัว—

เสียงของเซวียนซาดังขึ้นช้า ๆ

“เห็นหรือยัง…?”

“มนุษย์พวกนี้…”

“ยิ้มเก่งกว่าผีเสียอีก”

เสี่ยวชวนไม่ตอบ

เพียงยกจอกสุราขึ้นดื่ม

รสชาติขมฝาดไหลผ่านลำคอ

เหมือนค่ำคืนนี้

ที่แม้จะเต็มไปด้วยแสงไฟ

แต่กลับมืดกว่าที่คิดไว้มากนัก