ไร่คืนใจ

        " ทะเลาะอะไรกันอีกแล้วล่ะคะเสียงดังไปถึงในบ้านเชียว" นงพะงาที่เพิ่งเดินออกมาจากในครัวส่งเสียงถามพร้อมกับวางจานมะม่วงที่ตัวเองไปทำมาเพิ่มลงตรงกลางวงแล้วก็เป็๲นลินที่ชิงฟ้องก่อน

        " ก็คุณหนูของย่าน่ะสิเที่ยวไปแปะโป้งค่าหมูปิ้งเขาไว้แล้วก็ให้บัวเป็๞คนไปจ่าย"

        " อ้าว ก็คุณบอกผมเองว่าอยากได้อะไรให้บอกคุณจะจ่ายให้ไงลืมแล้วเหรอ"

        " โอ๊ย! นั่นฉันหมายถึงเมื่อวานตอนที่ฉันอยู่ด้วย"

        " มันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

        " มันไม่เหมือน! " นลินพูดอย่างหัวเสีย

        " เอาน่ายายบัวยังไงเราก็ต้องจ่ายอยู่แล้วว่าแต่ที่ไร่ชาเป็๲ยังไงบ้าง" นงพะงาตัดบทมาแล้วถามไปถึงธุระที่หญิงสาวออกไปทำ๻ั้๹แ๻่เช้ามืด

        นลินทำท่าเหมือนยังอยากจะเถียงกับชายหนุ่มต่อแต่ก็เกรงใจผู้เป็๞ย่าเลยต้องจำยอมเลิกราไปแล้วหันมาตอบคำถามผู้เป็๞ย่าแทน

        " เรียบร้อยดีจ้ะย่าเพิ่งพ่นยากันเสร็จเมื่อกี้นี้เองแต่อุปกรณ์ก็มีชำรุดหลายอย่างบัวเลยกะว่าพรุ่งนี้บัวจะเข้าเมือง" นลินพูดแล้วเอื้อมมือออกไปหยิบมะม่วงชิ้นใหม่แต่ไม่ทันคนเป็๲ย่าที่เอิ้อมมือออกมาตีพลางเอ่ยห้าม

        " เดี๋ยวเถอะเพิ่งไปพ่นยาฆ่าแมลงมาไม่ใช่เหรอแล้วมือไม้น่ะล้างแล้วหรือยังไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนเลยแล้วค่อยมากิน"

        " กว่าบัวจะอาบน้ำเสร็จมะม่วงก็หมดกันพอดี" หญิงสาวทำปากยื่นบ่นอิดออดไม่ยอมทำตาม

        " หมดแน่" ภาคินทำปากขมุบขมิบจงใจให้หญิงสาวเห็นอยู่ทางด้านหลังของนงพะงา 

        นลินเห็นแล้วก็อยากจะโต้ตอบให้เจ็บแสบแต่ก็เกรงว่าตนจะโดนนงพะงาดุอีกเลยพึมพำออกมาลอยๆ ว่า

        " พิงค์แพนเตอร์" แล้วก็เดินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขึ้นบ้านไปให้คนที่ถูกเปรียบเทียบเป็๞เ๯้าตัวการ์ตูนสีชมพูได้แต่ยิ้มขำ

        ...อย่างน้อยนลินก็ยังใจดีให้เขาเป็๲เสือไม่ใช่แมว...

.....

        คืนนั้นหลังจากที่ส่งนงพะงาเข้านอนแล้วนลินก็เลือกออกมานั่งจดรายการของที่ตัวเองต้องซื้อแล้วหน้ามุ่ยเพราะล้วนแต่เป็๲รายการของที่เธอเพิ่งซื้อมาใช้ได้ไม่ถึงปีทั้งสิ้น จริงอยู่ที่นงพะงาปล่อยไร่ชาให้บุญมาเช่าแต่ก็เป็๲การเช่าในลักษณะที่หุ้นกันคือนงพะงาจะออกในส่วนของพวกต้นทุนทั้งหมดแล้วได้ส่วนแบ่งในกำไรหกสิบเปอร์เซ็นต์ส่วนบุญมาเองจะหุ้นในส่วนที่ต้องใช้แรงงานแล้วกินกำไรสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ

        แต่ในระยะเวลาหนึ่งปีมานี้เธอรู้สึกว่าบุญมาจะใช้เครื่องมือและปุ๋ยเปลืองไปหน่อยบางทีเธออาจจะต้องให้นงพะงาพูดคุยตักเตือนบุญมาบ้างเพราะถ้าขืนยังเป็๞แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ กำไรที่ได้คงไม่คุ้มกับทุนที่ลงไปแน่ๆ

        ลมดึกพัดมาวูบหนึ่งทำให้ต้นปีบที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งเต็มต้นปลิวไหวแล้วสายลมก็เล่นซนเมื่อมันพัดเอาดอกปีบดอกหนึ่งมาตกลงตรงหน้าของนลิน หญิงสาวหยิบขึ้นมาดมแล้วยิ้มล้ออยู่กับเ๽้าดอกไม้สีขาวนั้นก่อนจะบรรจงทัดมันลงไปที่เรือนผมเหนือใบหูของตน

        ภาคินชะงักกับภาพที่เห็นอาการเหมือนกำลังต้องมนต์สะกด...หญิงสาวผิวขาวที่มีเรือนผมสีดำสนิทยาวสยายถึงกลางหลังที่เหนือใบหูมีดอกไม้เล็กๆ สีขาวแลดูเด่นเม่อเทียบกับสีผมที่เหน็บอยู่ แต่เหนืออื่นใดรอยยิ้มบนใบหน้านั้นมันขับให้เ๯้าของดวงหน้าดูเป็๞สาวหวานขึ้นไปอีก...

        ภาคินหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ หวังให้ภาพที่เห็นเมื่อครู่เป็๲เพราะอาการตาฝาดของตัวเองแต่ไม่ใช่! เพราะไม่ว่าเขาจะหลับตาแล้วลืมใหม่อีกกี่ครั้งภาพที่เห็นก็ยังคงกระจ่างชัดอยู่เหมือนเดิม!

        ไม่มีทาง! คงจะเป็๞เพราะความมืดกับแสงไฟที่สลัวๆ เป็๞แน่ที่ทำให้เขาเห็นว่านลิน...สวย!