หุบเขาดำอยู่เหนือด่านหานโจวไปหนึ่งวัน
สองด้านเป็หน้าผาสูงชัน ป่าด้านในหนาแน่นจนแม้กลางวันยังมีแสงเพียงเล็กน้อย ชาวบ้านเชื่อว่าคนที่เข้าไปในคืนพระจันทร์ดับจะหาทางออกไม่พบ
จางเหว่ยส่งสารมาถึงด่านในเช้าวันถัดมา
นำราชโองการลับและตราจันทร์มายังศาลาหินกลางหุบเขา
ห้ามนำทหารเกินสิบคน
หากผิดเงื่อนไข ตัวประกันร้อยคนจะตาย
พร้อมจดหมายมีชิ้นผ้าหลายผืน แต่ละผืนมีชื่อหมู่บ้านเขียนด้วยเื
แม่ทัพเกาตรวจรายชื่อแล้วหน้าเคร่ง
“หมู่บ้านทั้งสามอยู่รอบหุบเขา คนรวมกันเกือบร้อยจริง”
แม่ทัพหลัวกล่าว
“เราไม่รู้ว่าพวกเขาถูกจับไว้ที่ใด”
เซวียนอี้มองแผนที่
“หุบเขามีถ้ำมากกว่ายี่สิบแห่ง หากค้นทั้งหมดไม่ทันเวลา”
หลี่เฉิงเยว่ถาม
“ศาลาหินอยู่ตรงไหน”
“กลางหุบเขา ใกล้ลำธารแห้ง มีทางเข้าเพียงสองด้าน”
“เหมาะกับการซุ่มโจมตี”
“มากที่สุด”
ทุกคนเงียบ
แม่ทัพหลัวกล่าว
“องค์ชายไม่ควรเสด็จไป เราทำราชโองการปลอมและส่งคนอื่นแทนได้”
หลี่เฉิงเยว่ส่ายหน้า
“เผยจงเหวินไม่เชื่อ”
“ใช้หน้ากาก…”
“เขาเห็นข้ามาั้แ่เด็ก และคนของเขาตามข้ามาตลอด”
เซวียนอี้กล่าว
“ข้าจะเข้าไปก่อน ค้นหาตัวประกัน”
หลี่เฉิงเยว่หันมองทันที
“เราจะเข้าไปพร้อมกัน”
“หากเข้าไปพร้อมกัน ไม่มีผู้ใดค้นถ้ำ”
“แม่ทัพหลัวทำได้”
“เขาต้องคุมกำลังซุ่มด้านนอก”
แม่ทัพเกาเสริม
“ข้าส่งทหารเก่าที่รู้ภูมิประเทศไปค้นได้”
เซวียนอี้ยังไม่ยอม
“เผยจงเหวินจะวางคนเฝ้าถ้ำ ผู้ที่เข้าไปต้องเคลื่อนไหวเงียบและสู้ได้”
หลี่เฉิงเยว่เข้าใจว่าเขาพูดถูก
แต่ความคิดว่าต้องแยกจากกันในหุบเขาที่เต็มไปด้วยกับดักทำให้ใจไม่สงบ
“เ้าจะไปกับคนกี่นาย”
“สามนาย”
“น้อยเกินไป”
“มากกว่านั้นจะถูกเห็น”
“หากพบตัวประกัน ส่งสัญญาณทันที”
“ขอรับ”
“และห้ามเข้าปะทะหากไม่จำเป็”
เซวียนอี้พยักหน้า
หลี่เฉิงเยว่จับแขนเขา
“ข้ามองตาเ้าอยู่ อย่าโกหก”
เซวียนอี้เงียบไปเล็กน้อย
“ข้าจะพยายามไม่เข้าปะทะ”
“เซวียนอี้”
“หากพวกเขากำลังจะฆ่าตัวประกัน ข้าไม่อาจยืนดู”
หลี่เฉิงเยว่กำมือแน่น
เขารู้ว่าไม่สามารถสั่งอีกฝ่ายให้เพิกเฉยต่อชีวิตคน
เพราะนั่นไม่ใช่เซวียนอี้ที่เขารู้จัก
“เช่นนั้นจงจำว่า ชีวิตเ้าเองก็เป็หนึ่งในชีวิตที่ต้องช่วย”
เซวียนอี้สบตา
“ข้าจำได้”
พวกเขาออกเดินทางก่อนพระอาทิตย์ตก
หลี่เฉิงเยว่พาทหารเก้านายเข้าสู่ทางหลัก พร้อมหีบที่บรรจุราชโองการปลอม
แม่ทัพหลัวกับกำลังส่วนใหญ่อ้อมไปยังแนวหน้าผาตะวันออก รอควันสัญญาณ
แม่ทัพเกาส่งคนค้นหาถ้ำจากด้านตะวันตก
เซวียนอี้แยกไปก่อนครึ่งชั่วยาม
เมื่อเข้าสู่หุบเขา ความมืดกลืนทุกอย่างอย่างรวดเร็ว
ต้นไม้สูงบดบังท้องฟ้า เสียงลมผ่านใบไม้คล้ายเสียงกระซิบของคนจำนวนมาก
หลี่เฉิงเยว่ไปถึงศาลาหินตามเวลานัด
เผยจงเหวินยืนรออยู่แล้ว
เขาเป็ชายชราอายุเกือบหกสิบ ผมขาวแซม แต่ท่าทางยังแข็งแรง เสื้อคลุมสีดำปักดอกเหมยด้วยด้ายสีเทา
รอบศาลามีทหารและนักฆ่าดอกเหมยดำอย่างน้อยสามสิบคน
จางเหว่ยยืนอยู่ข้างเขา
เผยจงเหวินยิ้ม
“องค์ชายสาม ในที่สุดเราก็ได้พบกันโดยไม่มีท้องพระโรงขวาง”
หลี่เฉิงเยว่มองรอบตัว
“ตัวประกันอยู่ที่ใด”
“พระองค์มาถึงก็ถามถึงชาวบ้าน ไม่ถามถึงราชโองการหรือบัลลังก์ ช่างเหมือนมารดาเสียจริง”
“เ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงนาง”
เผยจงเหวินหัวเราะ
“หลินฮองเฮาฉลาด แต่ใจอ่อนเกินไป นางคิดว่าหลักฐานกับความถูกต้องจะชนะอำนาจ”
“สุดท้ายถูกเ้าฆ่า”
“ข้าเพียงทำในสิ่งที่จำเป็”
“คนชั่วทุกคนชอบใช้คำนี้”
สีหน้าชายชราไม่เปลี่ยน
“นำกล่องมา”
หลี่เฉิงเยว่ายกหีบเหล็กขึ้น
“ปล่อยตัวประกันก่อน”
“พระองค์ไม่มีอำนาจต่อรอง”
“หากไม่มีข้า เ้าก็ไม่ได้ราชโองการ”
เผยจงเหวินมองเขานาน
“พระองค์คิดว่าข้า้าเพียงกระดาษ?”
“เ้า้าสิ่งใด”
“ชื่อของผู้ชนะ”
ชายชราก้าวลงจากศาลา
“ข้าสร้างฮองเฮา
สร้างองค์ชายรอง
ควบคุมกรมอาญา
วางคนในกองทัพ
แต่ทุกคนกลับคิดว่าราชวงศ์คือผู้กำหนดแผ่นดิน”
เขายิ้ม
“ข้า้าให้พระโอรสที่ชอบธรรมที่สุดคุกเข่า และมอบสิทธิ์ให้ข้าด้วยตนเอง”
หลี่เฉิงเยว่เข้าใจคำพูดของฮองเฮาแล้ว
เผยจงเหวินเชื่อว่าตนเหนือกว่าทุกคน
และ้าเห็นอีกฝ่ายยอมรับ
“หากข้าคุกเข่า เ้าจะปล่อยคน?”
“ส่งตราจันทร์ เปิดราชโองการ และลงชื่อในหนังสือรับรองว่า ตระกูลเผยทำทุกอย่างเพื่อปกป้องราชวงศ์”
“เ้า้าล้างความผิด?”
“ประวัติศาสตร์จำสิ่งที่ถูกเขียน ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น”
หลี่เฉิงเยว่หัวเราะเบา ๆ
“เ้าฆ่าคนมามากมาย เพียงเพื่อให้มีบรรทัดหนึ่งบอกว่าเ้าเป็คนดี?”
เผยจงเหวินแววตาเย็นลง
“คุกเข่า”
นักฆ่าสองคนยกดาบขึ้นจ่อคอทหารที่ถูกจับอยู่ด้านข้าง
หลี่เฉิงเยว่เห็นว่าเป็ชาวบ้านห้าคน
ที่เหลือยังไม่ปรากฏ
เขาค่อย ๆ วางหีบลง
จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่ง
ทหารของเขาขยับ แต่ถูกสั่งให้หยุด
เผยจงเหวินยิ้ม
“แม้เป็โอรสแห่งฮองเฮา สุดท้ายก็ต้องก้มให้ข้า”
หลี่เฉิงเยว่เงยหน้าขึ้น
“ข้าคุกเข่าให้ชีวิตคน ไม่ใช่ให้เ้า”
รอยยิ้มชายชราหายไป
“เปิดกล่อง”
หลี่เฉิงเยว่หยิบตราจันทร์ปลอมออกมา
ขณะกำลังจะประทับ เสียงนกเค้าแมวร้องสามครั้งก็ดังจากป่าทิศตะวันตก
สัญญาณของเซวียนอี้
พบตัวประกันแล้ว
หลี่เฉิงเยว่กดตราลง
ฝากล่องเปิด
เผยจงเหวินก้าวเข้ามา
ทันทีที่เขาก้มมองราชโองการ หลี่เฉิงเยว่ก็ดึงเข็มควันจากใต้แขนเสื้อแทงลงบนพื้น
ควันสีขาวะเิขึ้น
“ลงมือ!”
ทหารของเขาพุ่งเข้าช่วยตัวประกัน
ลูกธนูเพลิงถูกยิงขึ้นฟ้า
สัญญาณให้แม่ทัพหลัวโจมตี
เสียงต่อสู้ดังขึ้นรอบหุบเขา
เผยจงเหวินถอยออกจากควัน
“จับองค์ชาย!”
นักฆ่าดอกเหมยดำล้อมเข้ามา
หลี่เฉิงเยว่ชักดาบสั้นรับมือ
อีกด้านหนึ่ง เซวียนอี้กับทหารสามนายพบตัวประกันถูกขังในถ้ำทางตะวันตก
มีชาวบ้านเกือบร้อยคนจริง
ทางเข้าถูกเฝ้าโดยนักฆ่าสิบกว่าคน
เขารอจนได้ยินเสียงะเิจากศาลา จึงบุกทันที
การต่อสู้ในปากถ้ำแคบและรุนแรง
เซวียนอี้รับดาบสองเล่มพร้อมกัน หมุนตัวใช้ข้อศอกกระแทกคนด้านหลัง ก่อนฟันเชือกที่กั้นทางเข้า
“พาทุกคนออกทางลำธารแห้ง!”
ทหารของเขานำชาวบ้านออกไป
แต่จางเหว่ยซึ่งแอบถอนตัวจากศาลากลับมาถึงพร้อมพลธนู
“ยิง!”
ธนูพุ่งเข้าปากถ้ำ
เซวียนอี้ยกโต๊ะไม้ที่ใช้เฝ้ายามขึ้นเป็โล่
“หมอบ!”
ชาวบ้านก้มลง
ลูกธนูหลายดอกปักโต๊ะ
เขามองเห็นถังน้ำมันวางอยู่ตามผนังถ้ำ
เผยจงเหวินตั้งใจเผาตัวประกันทั้งหมดหากแผนล้มเหลว
จางเหว่ยจุดคบเพลิง
“ทิ้งอาวุธ ไม่เช่นนั้นข้าจะเผาทุกคน!”
เซวียนอี้มองชาวบ้าน
เด็ก
คนชรา
หญิงาเ็
เขาค่อย ๆ วางดาบลง
จางเหว่ยยิ้ม
“คุกเข่า”
เซวียนอี้คุกเข่า
“มัดมัน!”
ทหารสองคนเข้ามา
เมื่อเข้าใกล้ เซวียนอี้กลับดึงมีดเล็กจากรองเท้า แทงคนแรก และใช้โซ่ของอีกคนรัดคอ
เขาคว้าคบเพลิงจากจางเหว่ย โยนออกไปนอกถ้ำก่อนแตะน้ำมัน
การต่อสู้ปะทุอีกครั้ง
แต่เวลาผ่านไปมากเกินไป
หลี่เฉิงเยว่ยังอยู่ที่ศาลา
เซวียนอี้จำสัญญาได้
ครึ่งชั่วยาม
พบกันที่จุดนัด
กลับมาด้วยกัน
เขาจัดการจางเหว่ยจนล้ม แล้วสั่งทหาร
“พาคนออกทั้งหมด!”
“แล้วท่าน?”
“ข้าต้องไปหาองค์ชาย”
เขาพุ่งออกจากถ้ำ
เมื่อมาถึงศาลาหิน การต่อสู้ยังไม่จบ
แม่ทัพหลัวนำกำลังเข้ามาจากแนวป่า แต่ถูกพลธนูบนหน้าผากดไว้
หลี่เฉิงเยว่ต่อสู้อยู่กลางลาน
เผยจงเหวินถอยไปยังทางแคบด้านเหนือ พร้อมนักฆ่าคุ้มกัน
จางเหว่ยซึ่งยังไม่หมดสติคลานขึ้นบนเนินข้างถ้ำ
เขาหยิบธนูจากศพทหาร
สายตาเล็งไปยังหลี่เฉิงเยว่
เซวียนอี้เห็นก่อน
ระยะไกลเกินกว่าจะวิ่งไปถึง
เขาะโ
“เฉิงเยว่!”
หลี่เฉิงเยว่หันตามเสียง
ลูกธนูถูกปล่อย
เซวียนอี้ไม่คิด
ร่างกายเคลื่อนไหวก่อนความคิด
เขาพุ่งเข้าไป
เสียงลูกธนูแทงเนื้อดังทึบ
เซวียนอี้ชะงักกลางก้าว
ปลายธนูปักลึกเหนืออกด้านซ้าย
แรงกระแทกทำให้เขาถอยหลัง
หลี่เฉิงเยว่รับร่างไว้ทันก่อนล้มถึงพื้น
“เซวียนอี้!”
ดวงตาของเซวียนอี้พร่า
เสียงรอบด้านห่างออกไป
เขามองใบหน้าของหลี่เฉิงเยว่
ริมฝีปากขยับ
“ข้า…ขอโทษ”
“ห้ามพูด!”
“ครั้งนี้…หยุดไม่ทัน”
เืไหลออกจากปาก
หลี่เฉิงเยว่เห็นสีดำจาง ๆ ในเื
ลูกธนูอาบพิษ
ความกลัวพุ่งเข้าใส่รุนแรงกว่าทุกครั้งในชีวิต
“หมอ!”
เขาะโจนเสียงแตก
“เรียกหมอมา!”
เซวียนอี้ยกมืออย่างยากลำบาก แตะแขนเขา
“เจ็บ…”
น้ำตาของหลี่เฉิงเยว่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้ารู้”
“แต่ข้า…ยังอยากอยู่”
“เช่นนั้นก็อยู่!”
เขากอดร่างอีกฝ่ายแน่น
“ข้าสั่งให้เ้าอยู่ ได้ยินหรือไม่”
เซวียนอี้พยายามยิ้ม
“คำสั่งนี้…ข้าจะทำ”
เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง
มือที่จับแขนองค์ชายหล่นลง
“เซวียนอี้!”
เสียงของหลี่เฉิงเยว่ดังก้องไปทั่วหุบเขาที่ไม่มีแสงจันทร์
8K
