ชายาองค์รัชทายาทโจวอี้เฟย

        “ชิงจู ชิงเถา ตามข้ามา” สองศิษย์เดินตามเจ้าสำนักออกไปอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้องค์รัชทายาทและซูเจินอยู่กันตามลำพัง ชายหนุ่มปล่อยให้นางทำตามใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสองมือหนาจะค่อย ๆ ดึงแขนเรียวเล็กออกจากเอวช้า ๆ พลางเห็นน้ำตาของนางไหลเป็นทาง

        “เหตุใดจึงร้องไห้” เขาถามในขณะที่มือหนาช้อยคางขึ้นดู

        “ท่านทำข้ากังวลใจรู้ฤาไม่ ข้าหวั่นใจว่าเมื่อเดินทางถึงแคว้นเสี่ยนหลิวแล้ว ท่านก็จะจากข้าไป” องค์รัชทายาทหลุบตาต่ำลง ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน พลางเช็ดน้ำตาบนแก้มนวล

        “ซูเจิน สถานที่แห่งนี้ เจ้าชอบฤาไม่” หญิงสาวหันมองรอบ ๆ พบเป็นสถานที่แปลกตาอย่างสนใจ ยอมรับว่างดงามอย่างมาก หากแต่มิอาจสลัดความหวาดหวั่นในใจลงได้ นางเอาแต่เฝ้ามองท่าทีขององค์รัชทายาท พร้อมกับจังหวะการเต้นของหัวใจ

        “ข้าไม่ชอบ ช้าไม่ชอบที่ใดที่ไม่มีท่าน”

        “ซูเจิน ข้าทำตามที่เจ้าขอร้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แลข้ามีภาระอันใหญ่หลวงที่ต้องรับผิดชอบ มิอาจพาเจ้าไปด้วยได้” สิ้นคำพูดของยอดฝีมือ หญิงสาวทิ้งตัวลงในทันที มีเพียงเสียงหวีดที่ดังก้อง อยู่ในความรู้สึก ก่อนคู้เข่าแล้วก้มหน้าลง ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แลเอาแต่ใจเช่นนี้

        นับจากวันที่นางตัดสินใจหนีออกจากวังหลวง มีเพียงเขาที่ช่วยเยียวยารักษาจิตใจให้คลายความทุกข์ ความหมายของเขาบ่งบอกแน่ชัดแล้วว่า มิมีสิ่งใดสามารถเหนี่ยวรั้งไว้ ความเจ็บปวดแนบชิดสะกิดหัวใจจนมิอาจต้านทานได้

        “ซูเจิน ฟังข้านะ” เขาย่อตัวลงนั่งเสมอหญิงสาว มือหนาเอื้อมมาจับ พลางยกมือลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู ก่อนนางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับคราบน้ำตา แววตาระริกส่อประกายความเจ็บปวดให้เขารับรู้ ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจ จับจ้องไปยังสาวงามอย่างตั้งมั่น ยากยิ่งกว่าที่จะทำใจแข็งเพื่อปล่อยมือนางไว้ข้างหลังเช่นนี้

        “สิ่งที่ข้าตัดสินใจไปแล้ว มันจะเป็นผลดีต่อตัวเจ้าเอง และเจ้าจะปลอดภัยไม่มีสิ่งใดทำอันตรายได้” ก่อนเลื่อนมือลงมาเช็ดน้ำตาให้นางอีกครั้ง แล้วจับตัวนางลุกขึ้น

        “ข้ามีอะไรให้เจ้าดู” องค์รัชทายาทพานางขึ้นไปยังหน้าผาแสนสวยเมื่อครู่ ก่อนซูเจินจะหยุดมองความงามดังต้องมนต์สะกด นางกวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างสนใจ หน้าผาแสนสวยรวมกับทิวทัศน์สูงที่มองลงไปด้านล่างราวกับว่า ตัวอยู่บนสรวงสวรรค์ เพราะหมอกจาง ๆ ลอยเข้ามาปะทะตลอดเวลา สีเขียวขจีตัดกับสีฟ้าครามทำให้ซูเจินลืมความทุกข์ใจไปชั่วขณะ ความสวยงามแห่งนี้ ยากที่เปรียบกับความงามของสิ่งใดในใต้หล้า ดวงตาเบิกกว้างก่อนชี้มือไปยังจุดหนึ่ง

        “ตรงนั้นมีน้ำตกด้วย” นางพูดถึงน้ำตกสวยเด่นตระหง่าน ที่อยู่ไกลออกไป ก่อนองค์รัชทายาทจะปล่อยยิ้มอ่อนออกมา นางเหมือนเด็กน้อย ที่พอถูกเบี่ยงเบนความสนใจก็ลืมความเจ็บปวดอย่างง่ายดาย

        “เจ้าชอบฤาไม่” ซูเจินหันมองเขาแล้วพยักหน้าพลางปล่อยยิ้มอันแสนหวานออกมา และนั่นทำให้องค์รัชทายาทรับรู้การสั่นไหวของหัวใจที่เต้นแรง ราวกับกลองร้อยตัวตีอยู่ในอกด้านซ้าย สองคิ้วขมวดติดกันพลางยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเอง ก่อนวางมือลงอย่างปกติ สายตาคมยังคงมองรอยยิ้มของสาวงามไม่อาจละสายตาได้ ซูเจินเบี่ยงหน้าสวยหันมองไปยังทิวทัศน์ด้านหน้าเช่นเดิม โดยไม่สนใจว่าจะถูกเขาจับตามองอีกนานเท่าใด

        “ซูเจิน เจ้าเห็นยอดเขาสูงเทียมฟ้าลูกนั้นฤาไม่” หญิงสาวเลื่อนสายตาตามมือของชายหนุ่มไป ก่อนจะมองยอดเขาสูงที่สุด หากแต่อยู่ไกลลิบจนเลือนรางแทบมองไม่เห็น

        “ภูเขาลูกนั้นคือสถานที่ ที่ข้าต้องเดินทางไป”

        “ท่านต้องไปที่แห่งนั้นจริง ๆ ฤา” นางหันมาพลางทำสายตาละห้อย ก่อนน้ำคำแสนอบอุ่นขององค์รัชทายาทเปล่งออกมา

        “อย่างที่ข้าเคยบอก จุดมุ่งหมายของข้าหาใช่สถานที่ใด หากแต่เป็นบุคคล นั่นก็คือการตามหาท่านผู้เฒ่าหานตง ในเวลานี้ข้ารู้แล้วว่าท่านผู้เฒ่าอาศัยอยู่ที่ภูเขาลูกนั้น” องค์รัชทายาท หยุดอธิบายครู่หนึ่ง จับตามองหญิงสาวอย่างแน่วแน่แล้วจึงพูดต่อ

        “ข้าจำเป็นต้องไปที่ภูเขาลูกนั้น เพื่อทำตามจุดประสงค์ให้สำเร็จ ดังนั้นแล้วขอให้เจ้าเข้าใจ ว่าข้ามิได้คิดทอดทิ้ง หากคิดถึงข้าจงมองไปที่นั่น ข้าไม่ได้หายไปจากสายตาของเจ้า” หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาแล้วยิ้มให้กับองค์รัชทายาท ไม่ใช่ไม่เสียใจ หากแต่นางรู้แล้วว่าไม่เป็นการดีที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ การปล่อยให้เขาได้ทำตามความประสงค์เป็นสิ่งที่นางควรทำ