ย้อนกลับไปที่เชฟเพลงบ้าง….
หลังจากคืนที่ฝนพรำวันนั้นชิ้นส่วนที่เหลือของไอ้เก่งถูกจัดการจนไม่เหลือซากทว่ายังมีเนื้อส่วนสันในคุณภาพดีชิ้นหนึ่งที่บัวคัดสรรและสับแล่อย่างประณีตส่งให้เพลงนำติดตัวไปด้วย
ในวันคัดเลือกเชฟใหญ่ของโรงแรมหกดาวเพลงใช้ฝีมือระดับสูงบวกกับรสััอันนุ่มนวลและรสชาติหวานล้ำที่ซับซ้อนของ ‘เนื้อพิเศษ’ ชิ้นนั้นปรุงเป็เมนูหมูอบสูตรลับที่กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวกรรมการและเ้าของโรงแรมต่างตกตะลึงในรสชาติที่ไม่เคยััมาก่อนส่งผลให้เพลงได้รับการคัดเลือกให้ดำรงตำแหน่ง หัวหน้าเชฟ (Executive Chef) ด้วยวัยเพียงยี่สิบกลางๆชื่อเสียงของเธอโด่งดังในวงการอาหารอย่างรวดเร็ว
ทว่า... ความสำเร็จที่ก้าวะโกลับสร้างศัตรูโดยไม่รู้ตัว
เชฟก้อง เชฟหนุ่มรุ่นพี่ที่หวังตำแหน่งนี้มานาน มองเพลงด้วยความแค้นเคืองปนสงสัยเขามั่นใจว่าฝีมือเทคนิคของเขาไม่แพ้เพลง แต่สิ่งที่ทำให้เพลงชนะขาดลอยคือ ‘เนื้อ’ ที่เธอใช้ในวันนั้น ก้องเริ่มทำตัวสนิทสนมคอยเลียขาและเสนอตัวช่วยงานเพลงเพื่อจับตาดูอย่างใกล้ชิด
“เชฟเพลงครับเนื้อหมูที่ใช้ทำเมนูพิเศษนั้นสั่งมาจากฟาร์มไหนเหรอครับ? ผมลองหาทั่วประเทศแล้วรสััแบบนี้ไม่มีในตลาดเลยนะ” ก้องพยายามเลียบเคียงถามอยู่เรื่อยๆขณะช่วยเตรียมครัว
“เป็ฟาร์มระบบปิดของรู้จักกันน่ะค่ะสัพพลายเออร์เขาส่งให้เพลงเ้าเดียว” เพลงตอบเสียงเรียบหลบเลี่ยงสายตาจับผิดของอีกฝ่าย
เมื่อไม่ได้คำตอบ ก้องจึงเริ่มเปลี่ยนแผนเขาใช้ความสนิทสนมสืบหาข้อมูลวัตถุดิบของเพลงพร้อมทั้งแอบปล่อยข่าวลือเป่าหูผู้บริหารว่าเพลงใช้เนื้อสัตว์ผิดกฎหมายที่ไม่ผ่านการตรวจโรคมาทำอาหารให้ลูกค้าและสร้างเื่เข้าใจผิดเื่งบประมาณในครัวจนทำให้เพลงถูกผู้ใหญ่เรียกไปตักเตือนและตั้งกรรมการสอบสวน
ความเหนื่อยล้าและความกดดันในระบบองค์กรทำให้เพลงหมดศรัทธาเธอตัดสินใจยื่นใบลาออกทันทีโดยไม่แยแสคำทัดทาน
.
.
“เพลงเหนื่อยจังค่ะพี่บัว ไม่ได้เหนื่อยกับการทำอาหารนะคะแต่เหนื่อยกับคน ไม่อยากเป็ลูกจ้างใครอีกแล้ว... เพลงอยากมีร้านของตัวเองร้านที่มีแค่เราสองคน”
เพลงนั่งร้องไห้กอดเข่าอยู่บนเตียงในห้องนอนของบัวบัวยื่นมือไปกุมมือเรียวของเพลงไว้แน่นสายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนปนความโกรธแค้นแทนคนรัก
“ไม่ต้องร้องนะคะเพลง...เงินเก็บของพี่ในธุรกิจห้องเย็นมีพอที่จะช่วยเพลงเปิดร้านได้แน่นอน” บัวลูบหัวเพลงเบาๆ “ส่วนไอ้เชฟก้องนั่น...ที่มันชอบอยากรู้นักว่าเนื้อของเพลงมาจากไหน... พี่ว่าถึงเวลาที่มันควรจะได้ ‘ัั’ ด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ”
แต่การจัดการกับก้องไม่ใช่เื่ง่ายอย่างไอ้เก่ง...เพราะก้องเป็อดีตนักกีฬายูโด ตัวสูงใหญ่ ร่างกายกำยำแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและทักษะการสู้รบบัวและเพลงรู้ดีว่าหากปะทะกันตรงๆ ด้วยแรงกายผู้หญิงสองคนไม่มีทางสู้แรงของชายหนุ่มร่างั์คนนี้ได้แน่พวกเธอจึงต้องใช้ความลับและแผนการที่แยบยลกว่าเดิม
เพลงทำทีเป็ส่งข้อความไปหาก้องบอกว่ายอมแพ้และอยากนัดเจอกันเพื่อส่งมอบ ‘คอนแทกต์สัพพลายเออร์เนื้อลับ’ให้เป็การไถ่โทษโดยนัดหมายให้ก้องมาหาที่โกดังห้องเย็นของบัวในยามดึก
ก้องที่หลงระเริงกับชัยชนะเดินเข้ามาในโกดังหลังร้านสายตาคมกริบสอดส่องไปทั่วรูปร่างหนาใหญ่ในชุดลำลองทรวดทรงกำยำทำให้บรรยากาศในโกดังดูแคบลงไปทันที
“มาตรงเวลาดีนี่เชฟก้อง...” เพลงยิ้มบางๆเดินออกมาต้อนรับเพียงลำพัง
“ไหนล่ะครับเชฟเพลง? คอนแทกต์สัพพลายเออร์ที่ว่า”ก้องยิ้มเยาะ ก้าวขาเข้ามาหาเพลงอย่างมั่นใจไม่มีความหวาดระแวงแม้แต่น้อย
“อยู่ในห้องแช่แข็งด้านในค่ะ ตามมาสิ”
ทันทีที่ก้องก้าวข้ามธรณีประตูเหล็กหนาเข้าไปในห้องเย็นไอเย็นเจี๊ยบพวยพุ่งปะทะหน้าบัวที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูสแตนเลสก็ฉวยโอกาสเหวี่ยงท่อนเหล็กเข้าใส่ท้ายทอยของก้องสุดแรง!
หมับ!
ทว่าด้วยสัญชาตญาณและความทะมัดทะแมงของอดีตนักกีฬาก้องเอี้ยวตัวหลบได้ทันเวลา! ท่อนเหล็กกระแทกเข้ากับเสาสแตนเลสดัง แกร๊ง! ก้องหันกลับมาคว้าข้อมือของบัวไว้ได้ทันควันก่อนจะเหวี่ยงร่างของบัวไปปะทะกับผนังห้องเย็นอย่างแรงจนบัวทรุดลงไปกองกับพื้นลมหายใจจุกแน่น
“คิดจะทำอะไรวะ!” ก้องตะคอกเสียงดังตาสองข้างฉายแววโรจน์ มันพุ่งตัวเข้าไปจะกดร่างของบัวไว้
“พี่บัว!” เพลงกรีดร้อง รีบพุ่งเข้าไปะโเกาะหลังก้องใช้แขนเรียวรัดคอชายหนุ่มไว้สุดกำลัง
ก้องคำรามด้วยความโมโหชายหนุ่มสะบัดตัวอย่างแรงจนเพลงกระเด็นไปชนกับถังแช่แข็ง ร่างบางยับเยินความแตกต่างของขนาดร่างกายทำให้ก้องได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ก้องหันกลับมาหาเพลงยื่นมือหนาหมายจะบีบคอเชฟสาวให้ดับดิ้น
ฉึก!
ยังไม่ทันที่มือของก้องจะแตะถึงตัวเพลงเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ที่บัวพกติดตัวไว้สำหรับสลบสัตว์ก็ถูกบัวที่ลุกขึ้นมาจากด้านหลัง ปักเข้าที่ลำคอหนาของก้องอย่างจัง!ยาสลบเข้มข้นโดนอัดเข้าสู่เส้นเืใหญ่ทันที
“อั่ก... อีพวกเวร...” ก้องร้องเสียงหลงพยายามจะหันมาหมัดใส่บัว แต่ยารักษาอาการสัตว์ใหญ่เริ่มฤทธิ์อย่างรวดเร็วร่างกายที่เคยกำยำแข็งแรงเริ่มอ่อนแรง ขาคู่หนาเซถอยหลัง ดวงตาเริ่มพร่ามัว บัวไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือเธอคว้าท่อนเหล็กกล้าเหวี่ยงเข้าซ้ำที่กรามของก้องอย่างจัง พลั่ก! ร่างหนาใหญ่ของเชฟหนุ่มล้มตึงลงไปกองกับพื้นกระเบื้องแช่แข็งเสียงดังสนิทไปทั่วห้อง เพลงหอบหายใจรวยริน ลุกขึ้นมาพยุงบัวทั้งสองคนมองร่างกำยำที่บัดนี้ไร้สติอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกหลากหลายทั้งความใจากเหตุการณ์เฉียดตาย และความสะใจที่เอาชนะเหยื่อที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้
บัวยิ้มบางๆทั้งที่ปากมีรอยเืซึม “เหนื่อยหน่อยนะเพลง... แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ แบบนี้บ่มออกมาแล้วคงจะได้ ‘เนื้อเกรดพรีเมียม’ ชั้นยอดเลยล่ะค่ะ”
เพลงสบตาบัว ก่อนจะหยิบมีดชำแหละด้ามยาวขึ้นมาถือไว้ั์ตาฉายแววบ้าคลั่ง “ขอบคุณนะคะพี่บัว... งั้นเรามาเริ่ม 'แล่' เชฟก้องไปพร้อมๆ กันเลยนะคะ”
แล้วบทเพลงแห่งการร่ายรำในการชำแหละเนืุ้์ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง