ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 66 วูล์ฟเวอร์รีน?

ถ้าถามชีวิตในอดีตของ ไคล์ ชอบฮีโร่คนไหนมากที่สุดในซีรีส์ อเวนเจอร์ส บางทีเขาอาจจะคิดสักพักแล้วค่อยๆตอบ

แต่ถ้าถามว่าหนัง จักรวาลมาร์เวล ทั้งหมดเขาชอบตัวละครตัวไหนมากที่สุดเขาก็คงตอบโดยไม่ลังเล…..

“วูล์ฟเวอร์รีน?”

ในเวลานี้เมื่อมองไปที่ควันบุหรี่ตรงมุมตึก ไคล์ ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากของเขาและไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบกับชายคนนั้นที่นี่

"นายเป็นใคร?" ชายวัยกลางคน ถามขึ้นอีกครั้ง

ไคล์ หายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า:“ ผมชื่อ ไคล์ เป็นพลตรีของสหรัฐฯ”

“ พลตรี..…ยศใหญ่ขนาดนี้แต่กลับมาปรากฏอยู่ในส่วนลึกที่เป็นอาณาเขตของข้าศึก?”ชายวัยกลางคน มอง ไคล์ อย่างสงสัยมากขึ้น ราวกับว่าเขาไม่เคยได้ยินข่าวของวีรบุรุษอเมริกา เขายังถามอีกว่า“ นายอายุเท่าไหร่”

“ 23 เกือบ 24” ไคล์ ยักไหล่และเดินตรงต่อไป เมื่อเขาเข้าไปในระยะ 3 เมตรของ ชายวัยกลางคนผู้ลึกลับ ข้อมูลการ์ดความสามารถก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

[ความเชี่ยวชาญด้านภาษาของสหภาพโซเวียต], [ความเชี่ยวชาญด้านโยคะ], [ความจริงและการลอบสังหาร], [ความเชี่ยวชาญการใช้ปืนไรเฟิล], [ความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ที่แท้จริง], [ความเชี่ยวชาญการต่อสู้วูซู], [ความเชี่ยวชาญการใช้มีดสองมือ] …

เมื่อมองแวบแรกมี การ์ดสีเขียว สีขาว จำนวนนับไม่ถ้วนและการ์ดความสามารถสีเขียวที่เป็นทักษะการต่อสู้เมื่อประมาณการด้วยสายตาน่ากลัวว่ามีหลายร้อยใบ

แม้แต่ ไคล์ ที่รวบรวมการ์ดความสามารถจากทหารในกองทัพสหรัฐอย่างต่อเนื่องครอบคลุมทหารและเจ้าหน้าที่ทหารมากกว่า 100,000 นาย เขายังมีการ์ดความสามารถสีเขียวที่เป็นทักษะต่อสู้ไม่ถึง 40 ใบ

การ์ดความสามารถสีเขียวที่เป็นทักษะต่อสู้มีมากกว่า 100 ใบหมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าทักษะการต่อสู้เกือบทั้งหมดที่อยู่ในโลกใบนี้เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ!

นอกจากนี้ยังเป็นการแสดงให้เห็นว่า ชายวัยกลางคน ที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นมีประสบการณ์การต่อสู้ที่โหดร้ายมากมายเพียงใดเพื่อแลกกับทักษะการต่อสู้นั้นมา

ไม่เพียงแค่นั้น…

ในที่สุดการจ้องมองของ ไคล์ ก็ถูกล็อคไว้ที่ การ์ดสีฟ้าสองใบ

[ยีนหมาป่าเดียวดาย]: ยีนกลายพันธุ์ที่ทำให้ร่างกายเกิดการกลายพันธุ์ การ์ดความสามารถสีฟ้า ระดับหายาก

: กรงเล็บกระดูกสามอันสามารถยื่นออกมาจากหลังมือและยังเป็นกรงเล็บที่เชื่อมต่อกับกระดูกแขนมีความแข็งแกร่งและแหลมคม

: ร่างกายมนุษย์มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นหมาป่าและได้รับความสามารถโดยธรรมชาติของหมาป่า มีความแข็งแกร่ง และ ความเร็ว ร่างกายมีการตอบสนองที่ยอดเยี่ยม มีสัญชาตญาณสัตว์ป่า ดวงตามีความคมชัด จมูกสามารถดมกลิ่นได้ไกลอุปนิสัยสันโดษชอบการฆ่าและการล่าเหยื่อเพียงลำพัง

: เนื่องจากนิสัยโดยกำเนิดของหมาป่าผู้โดดเดี่ยวจึงชอบอยู่อย่างสันโดษตามธรรมชาติไม่คุ้นเคยกับการอยู่เป็นกลุ่ม บางครั้งสัญชาตญาณดิบจะถูกเผยออกมาโดยไม่สามารถควบคุมได้

สถานะปัจจุบัน: ไม่สามารถสกัดเป็นการ์ด

นี่คือข้อความในการ์ดความสามารถสีฟ้าหายากของ“ยีนหมาป่าเดียวดาย”

ซุปเปอร์โซลเยอร์ ของเขาคือการปรับปรุงคุณภาพโดยรวมของรากฐานของมนุษย์ ส่วน ยีนของหมาป่าโดดเดี่ยวมีความเอนเอียงไปทางความดุร้ายดั้งเดิมของหมาป่าที่ได้รับยีนมา

หลังจากอ่านข้อมูลจาก การ์ด[ยีนหมาป่าเดียวดาย]แล้ว ไคล์ ก็มองไปที่การ์ดสีฟ้าอีกใบ …

[การรักษาตนเอง]: รักษาอาการบาดเจ็บทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายให้หายเป็นปกติด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า การ์ดความสามารถสีฟ้า

: เซลล์การรักษาไหลผ่านร่างกายและไขกระดูกอยู่ตลอดเวลา เมื่อหลอมรวมเข้ากับร่างกายจะไม่สามารถถอดออกได้

: การบาดเจ็บทั้งหมดสามารถหายได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บที่คุกคามถึงชีวิต ก็สามารถฟื้นฟูได้ในเวลาครึ่งวัน (เหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนสามารถระงับการรักษาตัวเองได้ แต่มันก็เป็นเพียงการระงับเท่านั้นเพราะสุดท้ายแล้วแผลยังสามารถหายได้ในเวลาที่เพียงพอ)

: การรักษาตัวเองสามารถชะลอความชราของร่างกายและยืดอายุได้อย่างไร้ขีดจำกัด

สถานะปัจจุบัน: สามารถสกัดเป็นการ์ด และสามารถใช้ร่วมกับความสามารถในการเสริมความแข็งแกร่งทางร่างกาย

“นอกจาก ‘ยีนของหมาป่าเดียวดาย’ ก็ยังมี ‘การรักษาตัวเอง’ นี่มันหมาป่าทองคำชัดๆ ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครไปได้อีก”

ไคล์ ตกใจแต่ใบหน้าของเขายังคงสงบ เขามองไปที่ ชายวัยกลางคนและพูดว่า "ผมแนะนำตัวเองไปแล้ว ก็ถึงตาคุณแนะนำตัวเองบ้าง"

“ ฉันเป็นแค่ทหารในกองทัพโซเวียตไม่มีอะไรให้นายต้องใส่ใจ” หลังจากพูดจบ ชายวัยกลางคน ก็โยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

เขายังไม่ค่อยเชื่อว่า ไคล์ เป็นนายพลของสหรัฐฯ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม มันก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเขา

"เดี๋ยวก่อน." ไคล์ ตะโกนขึ้นหลังจากเห็นชายวัยกลางหายไปในเงามืด

ไคล์ กระพริบตาและไล่ตามอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากพลาดโอกาสโดยเปล่าประโยชน์

หลังจากค้นหาข้อมูลของมนุษย์กลายพันธุ์จากฐานฝึกอบรมตั้งแต่เขามาที่โลกนี้ใหม่ๆ เขากลับไม่พบข้อมูลอะไรที่เกี่ยวกับมนุษย์กลายพันธุ์เลย ดังนั้นเขาจึงคิดว่าไม่มีมนุษย์กลายพันธุ์ในโลกใบนี้ แต่ตอนนี้เขาได้พบกับชายวัยกลางคนลึกลับที่เขาคิดว่าน่าจะเป็น วูล์ฟเวอร์ลีน ดังนั้นเรื่องนี้จึงทำให้เขาสนใจขึ้นมา

“ มันน่ารำคาญจริงๆ” ชายวัยกลางคน ที่วิ่งออกไปได้เหลือบมอง ไคล์ ที่วิ่งตามมาดังนั้นเขาจึงเร่งความเร็วให้เร็วขึ้นไปอีก

แต่ไม่ว่าเขาจะเร่งความเร็วมากแค่ไหนเขาก็พบว่า ไคล์ ยังคงวิ่งตามหลังอยู่ไม่ห่าง

“ นายต้องการอะไร หรือจะให้ฉันจัดการนายซะที่นี่” ชายวัยกลางคนหยุดวิ่งและพูดอย่างเย็นชา

“ผมอยากถามอะไรนิดหน่อย คุณไม่มีสหายร่วมรบหรือพี่ชายในสนามรบบ้างเหรอ” ในขณะที่ถาม ไคล์ ก็มองไปรอบ ๆ และตอนนี้เขายังไม่เห็นใครเลย

ถ้า วูฟเวอร์ลีน ที่เขารู้จักอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ แล้ว เซเบอร์ทูธ ที่เป็นพี่ชายของเขาอยู่ที่ไหน?

ชายวัยกลางคน ตะคอกอย่างเย็นชา:“ ฉันไม่จำเป็นต้องมีสหาย ส่วนพี่ชาย? ฉันไม่เคยมีพี่น้อง!”

ไม่มีพี่ชาย?

คิ้วของ ไคล์ ขมวดขึ้นคำพูดของเขาไม่เหมือนโกหก แต่ตาลุงนี่เหมือน วูฟเวอร์ลีน มากจริงๆ

ไคล์ ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ในขณะที่มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบซองบุหรี่จากนั้นก็โยนไปให้ชายวัยกลางคนแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ผมไม่ได้ต้องการสร้างปัญหาให้คุณ ก็แค่อยากจะคลี่คลายข้อสงสัยบางอย่างที่อยู่ในใจ”

ชายวัยกลางคน ยกมือรับพร้อมกับเหลือบมองไปที่ซองบุหรี่ด้วยความพอใจเล็กน้อยจากนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ “ยี่ห้อไมด์ดี้ ไม่เลว”

เขามองไปที่ ไคล์ อีกครั้งและในครั้งนี้ใบหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “นายต้องการอะไรจากฉัน”

“ผมแค่ต้องการรู้ชื่อของคุณ แล้วผมจะไม่รบกวนคุณอีก” ไคล์ กล่าวอย่างเร่งด่วน

ชายวัยกลางคนหันหลังกลับแล้วเดินจากไปพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ ชื่อของฉัน โลแกน สเตรลีย์”

ภาพเงาเหมือนหมาป่าเดียวดายของเขาหายไปอย่างรวดเร็วในค่ำคืนอันมืดมิด

“ โลแกน สเตรลีย์ มีเพียงนามสกุลที่ต่างกัน”

ไคล์ ยืนอยู่บนพื้นดินพึมพำกับตัวเองดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อน

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ วูล์ฟเวอร์ลีน ที่คุ้นเคย แต่เป็นคนที่คล้ายกันของโลกมาร์เวลนี้

แม้จะมี รูปร่าง ความสามารถ และประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันแต่ก็ไม่ใช่บุคคลเดียวกัน