บทที่ 35 ออกทะเลไปไกลแล้ว!
“คุณผู้โชคดี คุณยังจำลอตเตอรี่ที่ซื้อมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้ไหมคะ?”
“ลอตเตอรี่ ?” [ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] ครุ่นคิด “ผมซื้อลอตเตอรี่เมื่อหลายวันก่อนจริงด้วย”
เขายิ้มอย่างขมขื่น “ตอนนั้นผมไร้ทางออกมาก ทั้งแม่ละย่าของผมป่วยพร้อมกัน ค่าผ่าตัดของแม่อยู่ที่สองแสนสองหมื่นหยวน ต่อให้เอาเงินเก็บของครอบครัวออกมาทั้งหมด แต่หลังจากผ่าตัดแล้วก็ยังต้องใช้เงินอีกเยอะมากอยู่ดี เพราะมีค่าใช้จ่ายเยอะมาก ผมเลยลองซื้อลอตเตอรี่ แต่เพราะยุ่ง ๆ ก็เลยยังไม่ทันได้ตรวจรางวัลด้วยซ้ำ”
“อาจารย์จะบอกว่าผมถูกลอตเตอรี่นั่นเหรอครับ?” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
ฉินเหยียนจินพยักหน้า “ยินดีด้วยค่ะ คุณถูกรางวัลที่หนึ่งเป็นเงินสิบล้านหยวน”
เขาแทบจะผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด “อาจารย์! พูดจริงเหรอครับ? ผมจะได้เงินสิบล้านจริงเหรอ?!”
นี่เป็นเรื่องน่าตกใจมากจริง ๆ
ในช่วงเวลาที่เขาคิดว่าทุกอย่างอับจนหนทางแล้ว เพียงไม่นานจากนั้น เขาก็กลายเป็นเศรษฐี ไม่ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับใครก็ต้องตื่นเต้นถ้าได้พบเจอชีวิตขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้แน่นอน
อย่าว่าแต่คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ตื่นเต้นเลย แม้แต่ชาวเน็ตที่ดูไลฟ์อยู่ก็ยังตกใจปนอิจฉา
[ถึงจะเมนต์แบบนี้ไปหลายครั้งแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังอยากจะพิมพ์แบบเดิมว่าการดูไลฟ์ของอาจารย์มันเหมือนกำลังต้องมนต์บางอย่างเลย]
[โชคดีอะไรขนาดนี้ ผมก็ตามซื้อหวยมาตลอด ฝันว่าจะได้สักแสนแต่ก็ยังไม่ได้ แถมเมียยังหย่าอีก]
[พี่ชายเมนต์บนนี่อันตรายนะ ตอนแต่งงานอยู่กับเมียก็ใช้เงินเยอะ แล้วตอนนี้ต้องหย่าอีก เสียทั้งเงินเสียทั้งเมียเลย]
‘นี่คือโชคลาภที่สวรรค์ประทานให้สินะ จะร้องไห้เลย’
[ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] เริ่มมองหาลอตเตอรี่ที่เขาลืมไปอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากตามหาอยู่สักพักกลับหาไม่พบ เขาตื่นตกใจจนเหงื่อออก แทบจะร้องไห้ออกมา
“อาจารย์ครับ ผมควรทำยังไงดี เหมือนลอตเตอรี่ของผมจะหายไป!”
เขากังวลมากจนวิ่งหาไปรอบ ๆ ห้อง ทำเอาทุกคนเวียนหัว ทั้งร่างเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด
ฉินเหยียนจินตอบอย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องตกใจค่ะ ไปหาที่เครื่องซักผ้า ลอตเตอรี่อยู่ในกระเป๋ากางเกงคุณ โชคดีที่คุณยังไม่ได้ซักผ้า ไม่งั้นคุณพลาดแน่นอน”
[ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] กลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยเล่า “ผมกำลังจะซักผ้าพอดี แต่กลับถูกอาจารย์สุ่มได้ เลยวางผ้าทิ้งไว้ก่อนยังไม่ได้ซัก”
เงินสิบล้านนั่นเกือบจะหายวับไปกับตาแล้ว ชายหนุ่มหัวใจกระตุกวูบ
[คุณผู้โชคดี คุณเป็นหนี้บุญคุณอาจารย์ครั้งใหญ่เลยนะ อย่าลืมให้รางวัลอาจารย์ด้วยล่ะ]
[นี่มันเป็นเรื่องโชคชะตาลิขิตจริง ๆ ถ้าไม่มีคำเตือนจากอาจารย์คงแย่ แค่คิดก็ปวดใจแทนแล้ว โอ๊ย!]
[ถ้ามีเงิน 10 ล้านแล้วคุณจะอยากได้แฟนแบบไหนคะ แมวเหมียวหรือเสือดุ]
[เม้นต์บนเกินไป ๆ ออกทะเลไปไกลแล้วสาว]
[มีเงิน 10 ล้านแล้วยังไม่มีแฟนแต่ต้องรักสัตว์เหรอ? งงนะ?]
[ฮ่า ๆ ๆ ก็ต้องหมายถึงคนสิ แกก็ตลกเกิ๊น]
สักพัก [ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] ก็ไปที่เครื่องซักผ้า แล้วหาลอตเตอรี่เจอในที่สุด ความเศร้าบนใบหน้าของเขาจางลงไปและเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างสดใส
“ขอบคุณอาจารย์มากครับ ถ้าไม่ได้คำเตือนจากอาจารย์ ครอบครัวเราคงจบเห่แน่”
“ไม่ได้เป็นบุญคุณอะไรเลยค่ะ วันนี้เป็นวันที่มีแต่ความโชคดี ถ้าคุณถูกเลือกในวันนี้ แสดงว่าโชคชะตาลิขิตมาแล้วให้ได้พบกับฉัน คุณมีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ?”
“ไม่มีครับอาจารย์ ขอบคุณอาจารย์มากจริง ๆ ครับ”
[ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] แทบรอไม่ไหวที่จะไปขึ้นรางวัลเพื่อที่จะได้เอาเงินมาจ่ายค่าผ่าตัดมาให้แม่และย่า
ฉินเหยียนจินยังไม่ลืมที่จะเตือนเขาอีกครั้ง “คุณผู้โชคดี อย่าลืมจ่ายค่าทำนายดวงชะตาด้วยนะคะ”
[ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ] ตบหน้าผากตัวเองแล้วพูดด้วยสีหน้าเขินอาย “ถ้าอาจารย์ไม่เตือน ผมคงลืมเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน ผมจะส่งจรวดลูกใหญ่ให้อาจารย์เดี๋ยวนี้เลยครับ”
เขาส่งจรวดลูกใหญ่ให้ฉินเหยียนจินท่ามกลางคอมเมนต์อิจฉามากมายที่ไหลพรืด ๆ ผ่านหน้าจอเช่นกัน
“ต่อไปเราจะมาคุยกับผู้โชคดีคนที่สองกันนะคะ คุณ [โลลิต้าผู้น่ารัก]”
สาวสวยคนหนึ่งปรากฏขึ้นในจอไลฟ์สดทันที
หญิงสาวน่าจะอายุประมาณยี่สิบสามปี รูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้ากลม ผมยาวตัดหน้าม้า การไว้ผมทรงนั้นทำให้ใบหน้าของเธอดูเรียวเล็ก
เธอยิ้มหวานและดวงตาก็เต็มไปด้วยประกายของความสดใส เป็นหญิงสาวท่าทางร่าเริงมีชีวิตชีวา
“สวัสดีค่ะอาจารย์ ฉันเป็นแฟนคลับอาจารย์นะคะ”
ทันทีที่เสียงของเธอดังขึ้น ผู้ชายทุกคนในห้องสตรีมก็ตกตะลึงกันหมด
[ลาก่อน แค่ฟังเสียงก็ทำเอาชาไปทั้งตัวแล้ว]
[รูปร่างหน้าตาน่ารัก แต่เสียงกังวานน่าเกรงขามเหมือนราชินี ฟังแล้วขนลุกจริง]
[โอ้โห พี่สาว พูดอีกสิครับ ทิชชูในมือผมพร้อมแล้ว!]
[คนพวกนี้นี่อะไรกัน ก็แค่สาวโลลิบีบเสียงน่ารักแค่นี้ก็ทำเอาบ้าคลั่งเหมือนเสพยามาแล้วงั้นเหรอ?]
[เสียงนี้น่าจะเป็นเสียงธรรมชาตินะ]
[ถ้ามีเสียงแบบนี้ปลุกทุกเช้า ผมจะไม่ตื่นสายแน่นอน]
ฉินเหยียนจินกระแอมขึ้นมาสองสามครั้ง
“ทุกคนคะ นี่คือไลฟ์สด โปรดระวังความคิดเห็นด้วยนะคะ”
เมื่ออาจารย์พูดแบบนั้นก็ไม่มีใครกล้าล้อเล่นอีก
[โลลิต้าผู้น่ารัก] พูดอย่างเฉยเมย “อาจารย์คะ ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ ฉันเจอแบบนี้ประจำจนชินแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ”
จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงติดตลกออกมา “อาจารย์ วันนี้ฉันจะรวยเหรอคะ?”
ฉินเหยียนจินยิ้มจาง ๆ “อยากให้ฉันตรวจอดีตที่ผ่านมาก่อนไหมคะ?”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเชื่อถืออาจารย์อยู่แล้ว”
“ได้ค่ะ” ฉินเหยียนจินพยักหน้า “ฉันจะดูโชคลาภให้คุณนะคะ”
“ค่ะ”
“เมื่อวานนี้คุณซื้อสร้อยข้อมือราคาถูกมาจากแผงขายของริมถนนหรือเปล่าคะ?”
“ใช่ค่ะ มันดูดีใช้ได้ถึงจะทำมาจากแก้วก็เถอะ แต่งานก็ดูประณีตสวยมาก จับแล้วรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดด้วย”
โลลิต้าผู้น่ารักยกข้อมือขึ้นอวดกำไลข้อมือสีเขียวคล้ายหยกใสบริสุทธิ์ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
[มันดูเหมือนหยกแก้วใสของจริงเลยนะนั่น!]
[ถ้าไม่บอกก่อนว่าทำจากแก้วฉันก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย]
[ในเมื่อเธอถูกสุ่มมาและอาจารย์ก็พูดถึงกำไลข้อมือนั่น เป็นไปได้ไหมว่านั่นจะเป็นหยกแท้?]
[ถ้าของแท้จริง ๆ น่าจะราคาแพงมากไม่ใช่เหรอน่ะ]
[นี่ก็ไม่ได้ไปตามดูราคาตลาดเท่าไร แต่ล่าสุดที่เห็นแบบนี้ของแท้ก็ปาไป10 ล้านแล้ว]
[ทุกคน ฉันเป็นผู้จัดการของหอสมบัติจักรพรรดิ ถ้าดูจากสี ความใสและความบริสุทธิ์ของสร้อยข้อมือนั่นแล้วมันน่าจะเป็นของจริง ถึงจะยืนยันไม่ได้ 100% เพราะไม่ได้เห็นจริง ๆ ก็เถอะ]
[โอ้โห นี่คือบังเอิญได้ของดีจากร้านเหมาของเก่าเหรอเนี่ย สาวน้อยคนนี้ได้มาในราคาไม่กี่หยวนงั้นเหรอ?]
[น่าอิจฉาชะมัด นี่ชอบดูไลฟ์คนโชคร้ายมากกว่าคนโชคดี ไม่อยากเห็นคนดวงดีกว่าให้เจ็บใจเลย]
[ว๊ากกก อิจฉา แปลงร่างงง]
[ไม่ไหวแล้วอยากจะเทิร์นทูเดอะดาร์กไซด์ อยากจะโวยวาย ทำไมไลฟ์นี้ไม่สนุกเลย แง]
เมื่อมองดูความเห็นมากมายที่ไหลเป็นสายน้ำ ฉินเหยียนจินก็ยิ้มออกมา
“ดูเหมือนว่าแม้แต่ผู้ชมก็จะเดาได้เหมือนกันนะคะ ฉันถูกลิขิตให้มาบอกเรื่องนี้กับคุณค่ะ สร้อยข้อมือที่คุณได้มาเป็นสมบัติตกทอดชั้นสูง ทำมาจากหยกเขียวจักรพรรดิ หากนำไปขายตอนนี้ราคาจะเริ่มต้นที่สิบล้าน”
ผู้ชมต่างบ่นออกมาอย่างทนไม่ไหว
[ชีวิตนี้ฉันคงไม่ได้สัมผัสอะไรแบบนี้ถ้าไม่ยอมจ่าย 10 ล้านสินะ เอาละ ต้องเก็บเงินเพิ่มอีก 9.99 ล้านหยวน ใกล้ความจริงแล้วเรา]
[อยากจะกดโกรธไลฟ์นี้ชะมัด ดูแล้วไม่แฮปปี้ ไม่แฮปปี้เลยจริง ๆ]
[ความอิจฉาทำให้ฉันแปลงร่างไปหมดแล้ว ว๊ากกกก]