ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 122: เหยื่อในคมเขี้ยว

หนึ่งสัปดาห์เต็มผ่านไปราวกับชั่วพริบตา...

หลินฟานยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างสงบนิ่ง ณ ใจกลางวัดร้างบนภูเขาชิงอวิ๋น เขาได้หลอมรวมตัวเองเข้ากับค่ายกลและธรรมชาติโดยรอบจนสมบูรณ์แบบ หากไม่มีผู้ใดตั้งใจใช้จิตสัมผัสระดับสูงเข้าตรวจสอบอย่างละเอียด ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะค้นพบการมีอยู่ของเขาและกับดักมรณะที่เขาสร้างขึ้น

ในที่สุด... ในคืนที่แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยหมู่เมฆ... เหยื่อก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

กลุ่มคนสองกลุ่มเดินทางมาถึงวัดร้างแทบจะในเวลาเดียวกัน แต่มาจากคนละทิศทาง

กลุ่มแรกคือกลุ่ม "ผู้ส่งมอบ" พวกเขาแต่งกายในชุดพ่อค้าพเนจรธรรมดาๆ คุ้มกันรถม้าที่ดูเก่าแก่คันหนึ่ง แต่ในสายตาของหลินฟาน เขามองเห็นได้ในทันทีว่าใต้เสื้อผ้าที่ธรรมดานั้นคือร่างกายที่แข็งแกร่งของยอดฝีมือ และผู้นำของพวกเขาก็เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับแก่นแท้ทองคำขั้นสูง

กลุ่มที่สองคือกลุ่ม "ผู้รับมอบ" พวกเขาคือหน่วยนักฆ่าชั้นยอดของบัลลังก์เงาในชุดดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด และผู้นำของพวกเขา... คือยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งขั้นต้น! กลิ่นอายของเขานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาคือ "เงาสี่" หนึ่งในผู้บัญชาการระดับสูงขององค์กร

ทั้งสองกลุ่มพบกันที่ลานกว้างใจกลางวัดร้าง
"วายุในราตรี" ผู้นำกลุ่มพ่อค้าเอ่ยรหัสลับ
"เมฆาลอยสู่ทิศเหนือ" เงาสี่ตอบกลับ

เมื่อรหัสถูกต้อง การซื้อขายจึงได้เริ่มต้นขึ้น หีบไม้ขนาดใหญ่หลายใบถูกยกลงมาจากรถม้า เมื่อเปิดออก... ภายในก็เต็มไปด้วยสมุนไพรพิษหายาก, โอสถลอบสังหาร, และทรัพยากรบำเพ็ญเพียรอีกจำนวนมาก!

เงาสี่ตรวจสอบสินค้าด้วยความพึงพอใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...

แต่ในขณะเดียวกัน... สัญชาตญาณของยอดฝีมือกลับกรีดร้องเตือนภัยอยู่ในใจของเขา...

ความเงียบ... มันเงียบเกินไป! ความเงียบสงบบนภูเขาแห่งนี้มันสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก! ไม่มีแม้แต่เสียงของแมลงหรือสัตว์ป่ายามค่ำคืน!

"มีบางอย่างผิดปกติ..." เขากระซิบกับลูกน้อง "รีบจบการซื้อขายแล้วรีบออกจากที่นี่ทันที!"
แต่... มันสายเกินไปแล้ว

ในวินาทีที่การแลกเปลี่ยนถุงหินปราณกำลังจะเสร็จสิ้น...

...หึ่ง...

เสียงครางต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณได้ดังขึ้น!

พื้นดินและอากาศรอบๆ วัดร้างพลันสั่นสะเทือน! อักขระสายฟ้าที่ซ่อนอยู่ตามต้นไม้และก้อนหินพลันส่องสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน!

พรึ่บบบบบบบบบบ!

ม่านพลังงานรูปโดมโปร่งใสที่เต็มไปด้วยสายฟ้าสีม่วงทองแลบแปลบปลาบได้ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า! ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของวัดร้างเอาไว้โดยสิ้นเชิง! ตัดขาดพวกเขาจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์!

ท้องฟ้าที่เคยถูกบดบังด้วยเมฆ บัดนี้กลับกลายเป็นวังวนของพายุสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัว!

"แย่แล้ว! พวกเราติดกับ!"

"มันคือค่ายกล! มีคนวางกับดักพวกเรา!"

ทั้งกลุ่มพ่อค้าและนักฆ่าต่างก็ตกอยู่ในความโกลาหลทันที!

และในตอนนั้นเอง... จากเงามืดของวิหารหลักที่ผุพัง... ร่างของชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมา...

เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า... แต่ทุกย่างก้าวกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงบนจิตใจของทุกคน

สายตาของเขากวาดมองเหล่าคนที่กำลังตื่นตระหนกด้วยความเย็นชา... ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เงาสี่... ผู้นำที่แข็งแกร่งที่สุดในที่นี้

"เจ้าเป็นใคร!" เงาสี่คำรามลั่น เขาพยายามจะใช้จิตสัมผัสตรวจสอบระดับพลังของชายหนุ่มตรงหน้า แต่กลับพบว่ามันพร่าเลือนราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก! "เจ้าล่วงรู้ถึงการนัดพบของพวกเราได้อย่างไร!"

หลินฟานไม่ได้ตอบคำถามนั้น...

เขาเพียงแค่ยกนิ้วชี้ขึ้น... แล้ววาดลงบนผนังวิหารที่อยู่ข้างๆ เขา...

ประกายสายฟ้าสีม่วงทองรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว... แล้วสลักเป็น "สัญลักษณ์" ที่ลุกไหม้ขึ้นมาบนผนังหิน...

มันคือสัญลักษณ์ของ "มังกรอสุนีบาต"!

วินาทีที่เงาสี่ได้เห็นสัญลักษณ์นั้น... ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและเย็นชาของเขาก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและความหวาดหวั่นอย่างถึงขีดสุด!

"เป็น... เป็นเจ้า! อสูรร้ายที่เมืองพฤกษาเหล็ก! มังกรอสุนีบาต!"

"เป็นไปไม่ได้! เจ้าตามรอยพวกเรามาถึงที่นี่ได้อย่างไร!"

หลินฟานยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนทำให้กระดูกต้องสั่นสะท้าน

"ไม่มีที่ไหนที่พวกเจ้าจะหนีพ้น"

"วันนี้... วัดร้างแห่งนี้... คือสุสานของพวกเจ้าทุกคน"