ไรเดน ธอร์น

คาเลนเซีย ลูเมริน ก้าวนำหน้าไรเดนและเซราฟิน่าเข้าไปในหอคอยออร์ร่าเอเธอเรียล

เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังกึกก้องเบา ๆ บนพื้นหินเย็นเฉียบ

"ที่นี่ต่างจากที่อื่นหน่อยนะ" คาเลนเซียเอ่ยด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

"จำไว้ — เราไม่ใช่สายปกติของอคาเดเมียธอร์น เรา...คือเงาในเงา"

ไรเดนหันมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ

บรรยากาศในหอคอยเต็มไปด้วยกลิ่นอายลึกลับ แต่ก็อบอุ่นอย่างประหลาด

ห้องแรก — ห้องโถงกลาง

คาเลนเซียพาทั้งคู่มาหยุดกลางห้องโถงที่กว้างขวาง

โคมไฟเวทมนตร์หลายสิบดวงลอยอยู่กลางอากาศ เปล่งแสงนุ่มนวลราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด

"ที่นี่เป็๞เหมือนศูนย์กลางของหอคอย — บางครั้งเราจัดประชุมสายกันตรงนี้ หรือแค่...นั่งคุย นั่งเงียบ ๆ ก็ได้"

คาเลนเซียอธิบายพลางหมุนตัวรอบหนึ่งอย่างร่าเริง

ไรเดนแหงนหน้ามองแสงไฟ แล้วหัวเราะเบา ๆ

"ถ้าเผลอหลับที่นี่ คงนึกว่าตัวเองลอยอยู่ในอวกาศแน่ ๆ"

เซราฟิน่ายืนนิ่ง ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร แต่สายตาของเธอจับจ้องโคมไฟอย่างครุ่นคิด

ห้องที่สอง — ห้องอาหาร

คาเลนเซียพาทั้งสองเดินลึกเข้ามาอีกหน่อย ก่อนเปิดประตูไม้เล็ก ๆ บานหนึ่ง

เผยให้เห็นห้องอาหารขนาดไม่ใหญ่มาก มีโต๊ะไม้ยาววางขนานกันกับหน้าต่างทรงสูง

"หิวเมื่อไหร่ ก็แค่เข้ามานั่ง...อาหารจะมาเอง ถ้าไม่เ๱ื่๵๹มากเกินไปนะ" คาเลนเซียยิ้มตาหยี

"แต่มื้อพิเศษ อยากได้อะไรพิสดารก็ลองไปขอครัวใหญ่ที่ลานกลางโรงเรียนดูเอาเองละกัน"

ไรเดนหัวเราะเบา ๆ

"งั้นถ้าอยากได้ขนมปังบินได้ ต้องสั่งที่ไหนครับ?"

"...สั่งตัวเองบินไปหยิบเอา" คาเลนเซียตอบหน้าตาย ทำเอาไรเดนหลุดหัวเราะเสียงดัง

เซราฟิน่ายกมุมปากขึ้นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

ห้องที่สาม — ห้องหนังสือ

พวกเขาเดินขึ้นบันไดวนที่เลื้อยไปรอบเสาหินกลางหอคอย

จนมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่งที่แกะสลักลายอักษรเวทโบราณ

คาเลนเซียเอื้อมมือไปแตะที่กลางบานประตู

วงเวทสีเงินแผ่กว้างออก และประตูเปิดออกอย่างไร้เสียง

ภายในเป็๞ห้องหนังสือขนาดย่อม มีกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

ชั้นหนังสือลอยอยู่กลางห้อง บางเล่มเปิดเองค้างไว้ บางเล่มแอบเคลื่อนตัวไปมาเบา ๆ ราวกับมีชีวิต

"หนังสือที่นี่...มี๻ั้๹แ๻่พื้นฐานยันต้องคำสาประดับห้ามแตะ" คาเลนเซียพูดเบา ๆ

"ถ้าไม่อยากโดนห้องนี้ไล่ตะเพิดเอง ก็อย่าพยายามเปิดเล่มที่ปิดผนึกด้วยตัวเองเด็ดขาด"

ไรเดนเดินเข้าไปใกล้ชั้นหนึ่ง ยื่นมือไปจ่อใกล้ ๆ หนังสือเล่มหนาปกสีดำด้าน

ทันใดนั้น — หนังสือสะบัดตัวหนี!

ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก ถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยเสียงหัวเราะ

"โอเค ผมจำไว้แล้ว..." ไรเดนพูดพลางยิ้มกว้าง

เซราฟิน่าไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาเธอไล่กวาดสำรวจชื่อสันหนังสืออย่างละเอียด...

ก่อนจะหยุดที่เล่มหนึ่งที่เรืองแสงจาง ๆ — ทว่าเธอไม่เอื้อมไปแตะมัน

ห้องที่สี่ — ห้องลับ

คาเลนเซียมองซ้ายขวา ก่อนกระซิบเสียงเบา

"อย่าบอกใครล่ะ ว่าเรามี 'ที่แบบนี้' อยู่ในหอคอย"

เธอเดินไปแตะหนังสือเล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในมุมสูงของชั้นหนังสือ

หนังสือนั้นพลิกเปิดเอง และผนังด้านหนึ่งก็เผยรอยแยกขึ้นช้า ๆ

เ๢ื้๪๫๮๧ั๫คือบันไดหินแคบ ๆ นำลงไปสู่ห้องใต้ดินลึกมืด

"ข้างล่างนี่...เป็๞ห้องฝึกพิเศษ กับที่สำหรับเก็บของบางอย่าง" คาเลนเซียว่าเสียงเบา

"จำไว้นะ มีแต่คนของออร์ร่าเอเธอเรียลเท่านั้นที่เข้าได้"

ไรเดนมองลงไปในความมืด พลางรู้สึกได้ถึงกระแสเวทมนตร์บางอย่างที่เอ่อล้นอยู่เบื้องล่าง

เขาขนลุกวาบ แต่สายตากลับส่องประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ที่แบบนี้...น่าสนุกดีนะครับ" ไรเดนกระซิบเบา ๆ กับตัวเอง

หลังจากเดินสำรวจจนเกือบทั่วหอคอย คาเลนเซียก็พาทั้งไรเดนและเซราฟิน่า มาหยุดที่บานประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ที่มีลวดลายอักขระเวทเรืองแสงจาง ๆ
“และนี่คือห้องนอนรวมของปีหนึ่ง!” คาเลนเซียหันมาเอ่ยเสียงสดใส “ปีแรกจะต้องนอนรวมกันก่อน ไม่แยกชายหญิงนะจ๊ะ เพราะโรงเรียนเรามีเหตุผลเรื่อง...เอ่อ ความปลอดภัยพิเศษนิดหน่อย” เธอทำเสียงลากยาวอย่างมีนัย ก่อนหัวเราะแผ่ว ๆ
ไรเดนเลิกคิ้ว พลางหันไปหาเซราฟิน่าที่สีหน้ายังคงเย็นชาเหมือนเดิม
คาเลนเซียผลักประตูเข้าไปด้านใน ห้องนอนรวมกว้างขวางกว่าที่ไรเดนคิดไว้ มีเตียงสี่เสาขนาดใหญ่เรียงรายสองฟากทางเดินกลาง แต่ละเตียงมีม่านหนาปักลายเวทมนตร์ สามารถรูดปิดเพื่อความเป็นส่วนตัวได้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลาเวนเดอร์และไม้วอร์มวู้ดลอยอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด
เมื่อแต่ละคนเลือกเตียงตัวเองได้แล้ว คาเลนเซียก็ส่งตารางเรียนเบื้องต้นมาให้ พลางอธิบายเพิ่มเติม
“คืนนี้พยายามนอนให้เต็มที่นะ พรุ่งนี้พวกเธอจะเริ่มคลาสแรก...ซึ่งจะไม่เหมือนคลาสไหนในโลกนี้เลยล่ะ เชื่อฉันสิ” เธอกระพริบตาข้างหนึ่งให้กำลังใจ แล้วโบกมือลาก่อนจะปิดประตูห้องเบา ๆ
ภายในห้อง เหลือเพียงแสงเทียนนวล ๆ และเสียงลมเย็นเฉียดผ่านหน้าต่างไม้เก่า ไรเดนทิ้งตัวลงบนเตียง พลางถอนหายใจยาว รู้สึกได้ว่าชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...