ตำนานผู้วิเศษ

"หลานชายตัวน้อย พูดก็พูดเถอะ ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยนะ อย่าหาว่าผู้อาวุโสถามมากเกินไปเลย เจ้าเป็นอะไรกับนายป้อมน้อยคนใหม่ของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวงั้นรึ นอกจากนั้นนายป้อมน้อยที่ชื่อเสียงขจรขจายถางเทียนเจี๋ยนั้น จริงไหมที่ว่าคุณชายถางเทียนเจี๋ยคือนักรบเจ็ดดาบที่อาจจะต่อสู้ได้แม้แต่กับนักรบแปดดาบ"

หยางจื่อถงผู้วิเศษอ้วนแก่พูดด้วยใบหน้าเปี่ยมเมตตา ด้านหลังของเขาก็มีผู้วิเศษแท้จริงชราสองคนสนใจคำถามเช่นกัน

หากถางเทียนเจี๋ยเป็นนักรบเจ็ดดาบธรรมดาพวกเขาจะไม่เกรงใจมากนัก แต่จากคำบอกเล่าของท่านชายเหวินชู ถางเทียนเจี๋ยน่ากลัวราวกับปีศาจ อาจจะมีศักยภาพของนักรบแปดดาบอยู่ นี่สิความน่ากลัวที่แท้จริง

ในใจเซี่ยซีหานรอบด่าไอ้พวกตาแก่แล้วว่าคิดจะหลอกเด็กหาข้อมูล 'ตอนนี้พวกเอ็งคงอยากรู้กันจนตัวสั่นสินะว่า บิดาเป็นเด็กเส้นจริงรึเปล่า และขาอุ่นๆ ที่บิดากอดเอาไว้นั้น ใช่ขาใหญ่ที่แกร่งแข็งจนทำให้พวกเอ็งต้องเกรงใจรึไม่ ไอ้แก่ทั้งหลาย บิดารู้ทันพวกเอ็ง!'

ด้วยความคิดฉับไวและดักทางตาแก่ทัน

เซี่ยซีหานตอนนี้ก็ไม่คิดถ่อมตน บางครั้งการโอ้อวดก็นำประโยชน์มาให้ตัวเองมากกว่า โดยเฉพาะพวกทำดีเอาหน้าแบบนี้

การต้องหลอมสร้างยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงครามยังต้องใช้เวลาอีกนาน หากได้รับการสนับสนุนจากคนพวกนี้ ที่เป็นผู้ดูแลในส่วนวงจรเวทย์ เซี่ยซีหานก็คล้ายว่าอยู่ที่นี่อีกหลายเดือน คล้ายเป็นการพักผ่อนไม่ใช่การมาทำงาน เซี่ยซีหานจึงจำต้องเริ่มโอ้อวด

"เป็นเช่นนี้ขอรับท่านอาวุโสหยางจื่อถง ข้ากับพี่ชายถางเทียนเจี๋ยนั้นรักกันยังกับพี่น้องแท้ๆ อีกนิดเดียวเรียกว่าตายแทนกันแล้วนะขอรับ ไม่เช่นนั้น ข้าจะได้เป็นหัวหน้าช่างใหญ่ตั้งแต่เยาว์วัยเช่นนี้ได้อย่างไร ความสามารถก็เรื่องหนึ่ง คุณวุฒิก็เรื่องหนึ่งจริงไหม นอกจากนั้น..." ตอนนี้เซี่ยซีหานทำสีหน้ามีลับลมคมใน หันซ้ายหันความ พลางเอียงหน้าไปใกล้หยางจื่อถง

"พวกท่านรู้จักกองกำลังหมาล่าเนื้อหรือไม่" เหล่าอาวุโสหน้าแก่พยักหน้ากันเร็ว กองกำลังหมาล่าเนื้ออาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่ชื่อเสียงก็ไม่เล็กน้อย นอกจากนั้นผู้ยิ่งใหญ่ หรือผู้มีเกียรติของสองอาณาจักร หลายๆ คนก็ทำการค้าขายกับกองกำลังหมาล่าเนื้ออย่างลับๆ เรื่องบางอย่างทำอย่างเปิดเผยไม่ได้ ดังนั้นในหมู่ชนชั้นสูง กองกำลังหมาล่าเนื้อไม่ธรรมดา

แต่เพียงครู่เดียวที่เหล่าผู้วิเศษหน้าแก่ทั้งหลายพยักหน้ารับ ครู่สั้นพวกเขาก็จดจำบางอย่างได้ นั่นคือเมื่อไม่กี่เดือนก่อน กองกำลังหมาล่าเนื้อนับพันอยู่ดีๆ ก็ไม่รู้ว่าเป็นตาย คนหายไปหมด ณ รังโจรของตัวเอง ตอนนี้อาณาจักรไม้หมื่นกิ่งเป็นผู้ปกครองดินแดนทางเหนือแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าอยู่ดีๆ กองกำลังหมาล่าเนื้อหายไปไหน

ในหมู่เหล่าชนชั้นสูงเช่นหยางจื่อถงย่อมได้รับข่าวสารที่พิเศษกว่าคนอื่น นั่นคือในป้อมปราการของกองกำลังหมาล่าเนื้อ มีเศษซากที่ระบุว่าเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่

"หรือว่า..." หยางจื่อถงคล้ายคิดอะไรบางอย่างได้

เซี่ยซีหานยิ้มและเขาไม่ต้องการให้หยางจื่อถงคาดเดาอะไร "ไอ้พวกสวะกองกำลังหมาล่าเนื้อ มันกล้ามาท้าทายพี่ชายถางเทียนเจี๋ยของข้า คิดว่าป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวก็ลูกพลับนิ่มในมือ พี่ชายถางเทียนเจี๋ยจึงทำลายมันทั้งกองกำลังด้วยตัวคนเดียว"

"ตัวคนเดียวจริงๆ รึ" หยางจื่อถงย้ำคำคล้ายไม่เชื่อ เขารู้ว่ากองกำลังหมาล่าเนื้อมีคนกว่า 3000 คน มันเป็นไปไม่ได้เหรอที่ชายคนหนึ่งจะฆ่าทั้งหมดได้ โดยไม่มีใครรอดชีวิต แม้จะเป็นนักรบแปดดาบก็ตาม เพราะอย่างไรปราณพลังในร่างก็มีวันหมด ไม่ว่าจะแกร่งแค่ไหนก็ต้องพัก ต้องหยุดกันบ้างจริงไหม

"จะว่าคนเดียวก็ไม่ถูกเท่าไหร่ขอรับ จริงเหตุการณ์ฆ่าล้างกองกำลังหมาล่าเนื้อในวันนั้น นอกจากพี่ชายถางเทียนเจี๋ยแล้ว เรายังมีผู้วิเศษแท้จริงที่ทรงพลัง ถึงขนาดหยอกล้อนักบวชนอกรีตของอีกฝ่ายที่เป็นผู้วิเศษแท้จริงราวกับเด็กน้อยอีกคน นอกจากนั้นยังมีชายลึกลับที่แข็งแกร่งราวอสูรอีกคนในการฆ่าล้างบางกองกำลังหมาล่าเนื้อ"

ดวงตาของหยางจื่อถงสั่นไหว เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เซี่ยซีหานพูด นั่นเพราะเขามีพลังวิเศษด้านจิตวิญญาณ มันอาจจะไม่สามารถอ่านใจคนอื่นได้ แต่มันสามารถหยั่งรู้อย่างหยาบๆ ว่าใครพูดจริงและใครพูดโกหก และพลังวิเศษด้านวิญญาณของหยางจื่อถงพบว่า เซี่ยซีหานไม่ได้โกหก

'บ้าจริง ในอาณาจักรที่ล่มสลาย พวกมันยังมีกองกำลังที่แข็งแกร่งแบบนี้แฝงตัวอยู่จริงๆ เหรอ มันมีทั้งผู้วิเศษแท้จริง นักรบที่แข็งแกร่งราวอสูร ซึ่งมันไม่น่าต่ำกว่าเจ็ดดาบ และชายชื่อถางเทียนเจี๋ยนั้น ข้าไม่อาจจะจับคำโกหกจากไอ้เจ้าเด็กนี่และไอ้เด็กน้อยเหวินชูได้เลย แบบนี้แสดงว่าทั้งสองคนพูดจริง ไม่ได้การ ข้าต้องผูกมิตรกับไอ้เด็กเวรนี่ไว้ก่อน แค่การมีหนึ่งนักรบที่แข็งแกร่งใกล้เคียงหรือเทียบเท่านักรบแปดดาบ ก็ทำให้อาณาจักรวุ่นวายได้แล้ว นี่ยังไม่ต้องนับว่ามีผู้วิเศษแท้จริง และไอ้ตัวตนลึกลับที่ไอ้เด็กนี่บอกว่าแข็งแกร่งราวอสูรอีก ครั้งนี้ข้าจำต้องขยับขยายเส้นสายเพิ่มเสียหน่อยแล้ว'

เสียงหัวเราะหยางจื่อถงดัง ก่อนจะขยิบตาให้สหายชราผู้วิเศษแท้จริงด้านหลัง บอกเป็นนัยว่าข้าตรวจสอบคำพูดไอ้เด็กนี่แล้ว มันไม่ได้โกหก!

และนี่ทำให้สองผู้วิเศษจำต้องแสดงท่าทีกับเซี่ยซีหานอย่างชัดเจนมากขึ้น เบื้องหลังไอ้เด็กนี่มีผู้แข็งแกร่งหนุนอยู่

สองผู้วิเศษชราหัวเราะก่อนจะเริ่มแนะนำตัวเองจริงจัง

คนหนึ่งชื่อ 'เซ่าเหวิน ฉายาผู้วิเศษแห่งความหลอกหลอน' ฉายาของเขาได้บอกแล้วว่าเขาชำนาญพลังวิเศษรูปแบบไหน

แน่นอนเขาอยู่ที่นี่ด้วยคำสั่งของจ้าวอาณาจักร เรื่องการสร้างยุทโธปกรณ์เวทมนตร์สงคราม เซ่าเหวินคือผู้ชำนาญในการเล่นแร่แปรธาตุอย่างสูง นอกจากนั้นเขายังมีสายเลือดเกี่ยวข้องกับจ้าวอาณาจักรแห่งนี้บางส่วนด้วย เขาจึงเป็นหัวหน้าผู้ดูแลหลักสถานที่แห่งนี้

ส่วนอีกคนชื่อ 'ฮุ่ยเฟิน ราชาหมื่นบุปผา' เขากับหยางจื่อถง เป็นผู้วิเศษที่ชำนาญเรื่องวงจรเวทมนตร์มากที่สุดของอาณาจักรแห่งนี้

แต่ในระหว่างการแนะนำตัวกันอยู่นั้น

...

"!!!จับทาสเร็ว มีทาสหลบหนี" เสียงชายคนหนึ่งแผดดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ ที่เป็นป้อมปราการลับแห่งนี้

เซี่ยซีหานตอนนี้หันมองไปทางต้นเสียง ที่เป็นส่วนลึกของถ้ำ ไม่ช้าเขาก็จำต้องขมวดคิ้ว นั่นเพราะเขาเห็น...

"ไม่ทนแล้ว พวกข้าจะไม่ทนแล้ว พวกเจ้ามันคือเผ่าพันธุ์ที่โป้ปด แม้แต่ตุ่นถ้ำยังซื่อสัตย์กว่าพวกเจ้าเลย" คนร่างเล็กวิ่งออกมาจากถ้ำ สองมือของเขาจับฉมวกขุดเหมือง แต่น่าแปลกฉมวกขุดเหมืองที่ควรมีด้ามจับเป็นไม้ แต่พออยู่ในมือของเหล่าคนร่างเล็กเหล่านี้ มันกลับเงาราวกับเป็นเหล็กดำทั้งด้าม

เซี่ยซีหานใช้ดวงตาแห่งวิหครุ่งอรุณ เขาเห็นร่องรอยแห่งการใช้พลังวิเศษ อันเป็นธรรมชาติของเหล่าคนร่างเล็กเหล่านี้ทันที

'คนแคระที่มีพลังวิเศษเปลี่ยนสิ่งของให้เป็นเหล็กได้...' นี่คือสิ่งที่เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองในใจ

"หน่อยไอ้พวกทาสพวกนี้" โดยที่เซี่ยซีหานยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ แต่ 'เซ่าเหวินผู้วิเศษแห่งความหลอกหลอน' ก็ก้าวไปด้านหน้าเร็วพร้อมเสียงที่ตวาดดัง เขารีบขีดเขียนวงเวทย์ขนาดใหญ่เหนือศีรษะตัวเอง ภาพปีศาจแปลกประหลาดร่างบิดงอก็ปรากฏ พวกมันพุ่งตัวลอย วนเวียนรอบคนแคระ อ้าปากและแผดเสียงน่ากลัว

เหล่าคนแคระมากมายร้องไห้ พวกเขาทิ้งฉมวกและวิ่งเข้าไปกอดกันก่อนจะร้องไห้ไม่หยุด

บางคนที่มีอาการหนักพวกเขากรีดร้องน้ำเสียงน่าเวทนาพร้อมร่างสั่น

"พอแล้ว พอแล้ว อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าลูกข้า อย่าฆ่าครอบครัวข้าอีกเลย"

"ลูกสาวข้าหนีไป เจ้าจงหนีไป อย่ากลับมา ม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย ปลอดลูกข้า ได้โปรดปล่อยลูกข้า"

เซี่ยซีหานเล่ห์สายตาไปทางเซ่าเหวิน เป็นอีกครั้งที่เขาได้เห็นผู้วิเศษแสดงความสามารถของตัวเอง เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็จัดการกับเหล่าคนแคระหลายร้อยคนได้ในพริบตา

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เซี่ยซีหานสนใจที่สุด

สิ่งที่เซี่ยซีหานสนใจคือ ในโลกใบนี้มีเผ่าคนแคระและการพบเจอกันนี้ ทำให้เซี่ยซีหานคิดอะไรบางอย่าง

คนแคระในโลกใบนี้จะเป็นเหมือนคนแคระในนวนิยายแฟนตาซีทั้งหลายรึเปล่านะ แต่อย่างน้อยๆ อย่างหนึ่งที่เซี่ยซีหานรู้คือ คนแคระของโลกใบนี้มีพลังวิเศษเกี่ยวกับเหล็ก?

นั่นเพราะเมื่อฉมวกขุดเหมืองอยู่ในมือของพวกเขา มันกลายเป็นเหล็กได้!

แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขากรีดร้องและปล่อยมือจากฉมวกขุดเหมือง ของสิ่งนี้ก็กลับเป็นปกติ ด้ามจับมันกลายเป็นไม้ธรรมดา

เซี่ยซีหานหยีตา

'น่าสนใจ' คือคำที่เขาพูดกับตัวเอง พร้อมสายตามองจ้องไปที่เหล่าคนแคระ

[ นิยายเล่ม 06 ] ตอน 151 - 180 เริ่มวางจำหน่ายแล้ว / Dek-d รอแปลงไฟล์ / Meb รอแปลงไฟล์ / Pintobook พร้อมจำหน่าย