หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 42: การสะท้อนจากผืนป่า และบททดสอบแห่งการซึมซับ

หลายวันแห่งการฝึกฝน "การเทียบจังหวะเติบโต" (Growth Synchronization) ผ่านการกำหนดลมหายใจให้สอดคล้องกับ "การบาน-หุบของดอกหญ้า" (草花开合 - Cǎohuā Kāihé) ในโพรงไม้ใต้รากพฤกษาโบราณนั้น เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) เริ่มรู้สึกถึง "ความเปลี่ยนแปลง" ที่ละเอียดอ่อนแต่ลึกซึ้งในร่างกายและจิตใจของตนเอง พลังปราณ (灵气 - Língqì) ที่เขาดูดซับเข้ามาในแต่ละวัน แม้ปริมาณจะมิได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่กลับให้ความรู้สึก "บริสุทธิ์" (纯净 - Chúnjìng) และ "กลมกลืน" (和谐 - Héxié) กับเส้นชีพจร (经脉 - Jīngmài) ของเขามากยิ่งขึ้น ราวกับว่าร่างกายของเขาได้เริ่ม "ปรับจูน" เข้ากับ "ลมหายใจแห่งพฤกษา" (草木之息 - Cǎomù zhī Xī) ที่แท้จริง

ทว่า...การซุ่มซ่อนอยู่ในโพรงไม้นานวันเข้า ก็ทำให้เขารู้สึกถึง "ความนิ่งงัน" บางอย่าง เขารู้ดีว่าการจะเข้าใจใน "วิถี" (道 - Dào) ได้อย่างแท้จริงนั้น มิอาจเกิดจากการนั่งสมาธิอยู่แต่ในที่เร้นลับเพียงอย่างเดียวได้ เขาจำเป็นต้องออกไป "สัมผัส" และ "เรียนรู้" จากโลกภายนอก จากความหลากหลายของพืชพรรณและสรรพชีวิตในป่าเงียบสนิท (寂静森林 - Jìjìng Sēnlín) แห่งนี้

'การซึมซับ...มิใช่เพียงการดูดกลืน แต่คือการ "เปิดรับ" ทุกสรรพสิ่ง' ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจ ขณะที่เขากำลังพิจารณา "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ที่เขาสร้างขึ้นด้วยความใส่ใจยิ่งกว่าเดิม มันยังคงเรียบง่าย แต่กลับแฝงไว้ด้วย "ความเข้าใจ" ที่เพิ่มพูนขึ้น

เจี้ยนหลินตัดสินใจที่จะออกจากโพรงไม้เพื่อเสาะหา "พืชพรรณหายาก" บางชนิดที่ตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) ได้บันทึกไว้ เขาเลือกเส้นทางที่ไม่เคยสำรวจมาก่อน มุ่งหน้าลึกเข้าไปในบริเวณที่ดูจะอุดมสมบูรณ์และมีพลังชีวิต (生命之力 - Shēngmìng zhī Lì) เข้มข้นกว่าปกติ โดยยังคงความระมัดระวังอยู่ทุกย่างก้าว

หลังจากลัดเลาะผ่านพงหญ้าสูงท่วมหัวและหมู่ไม้ที่ขึ้นหนาทึบอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็พลันได้ยินเสียงน้ำไหลแว่วมาจากเบื้องหน้าไม่ไกลนัก เมื่อเดินตามเสียงนั้นไป เขาก็พบกับ "แอ่งน้ำกลางพงไพร" (林间水潭 - Línjiān Shuǐtán) ขนาดไม่ใหญ่นัก น้ำในแอ่งนั้นใสสะอาดจนมองเห็นกรวดทรายเบื้องล่าง แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเจี้ยนหลินมิใช่น้ำใส หากแต่เป็น "ใบไม้" หลากสีสันที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้รอบๆ มันมิได้ลอยอยู่นิ่งๆ แต่กลับ "หมุนวน" อยู่บนผิวน้ำเป็น "รูปแบบ" ที่แปลกประหลาดและซับซ้อน ราวกับมีกระแสลมที่มองไม่เห็นกำลังควบคุมการเคลื่อนไหวของพวกมันอยู่

เจี้ยนหลินยืนนิ่งมองภาพนั้นด้วยความสนใจ เขารู้สึกได้ถึง "พลังงาน" บางอย่างที่ละเอียดอ่อนและกลมกลืนแฝงอยู่ในการหมุนวนของใบไม้เหล่านั้น 'นี่คือ...การไหลเวียนของพลังในธรรมชาติงั้นรึ?'

เขาลองหลับตาลง เพ่งสมาธิไปที่การเคลื่อนไหวของใบไม้เหล่านั้น พยายามจะ "สัมผัส" ถึงกระแสพลังงานที่ควบคุมพวกมันอยู่ แล้วค่อยๆ ลองใช้พลังธาตุพฤกษาอันอ่อนโยนของตนเอง "ชี้นำ" ใบไม้ใบหนึ่งที่ลอยอยู่ริมขอบแอ่งให้เคลื่อนไหวตามเจตนา ในตอนแรกมันมิได้ขยับเขยื้อน แต่เมื่อเขารวบรวมสมาธิและพยายามจะ "ซิงโครไนซ์" พลังของตนเองเข้ากับ "จังหวะ" การหมุนวนของใบไม้อื่นๆ อย่างอดทน...ใบไม้นั้นก็พลันเริ่ม "ขยับ" เล็กน้อย!

เขาทดลองต่อไป ค่อยๆ เพิ่มความละเอียดอ่อนในการควบคุม จากใบไม้ใบเดียว เป็นสองใบ สามใบ...จนในที่สุด เขาก็สามารถ "ควบคุม" ให้กลุ่มใบไม้เล็กๆ กลุ่มหนึ่ง "หมุนวน" ไปตามทิศทางที่เขาต้องการได้ แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าและยังไม่สมบูรณ์แบบนักก็ตาม

ทันใดนั้น! ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนการควบคุมใบไม้อยู่นั้นเอง เขาก็รู้สึกถึง "การสั่นสะเทือน" บางอย่างที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย! มันมิใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึก "ตื่นรู้" ที่แล่นผ่านเส้นชีพจรของเขา! พลังปราณที่เคยสงบนิ่งพลันโคจรเร็วขึ้นเล็กน้อย! "ขาวน้อย" (小白 - Xiǎo Bái) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเขา พลันส่งเสียง "กรร...ร...ร" ต่ำๆ ออกมาจากลำคอเป็นครั้งแรก! เสียงนั้นมิได้ดุร้าย แต่กลับแฝงไว้ด้วยความ "ตื่นเต้น" และ "การรับรู้" บางอย่าง!

เจี้ยนหลินลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ 'หรือว่า...การฝึกฝนเช่นนี้ มันสามารถ "กระตุ้น" พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวข้าได้?'

ยังมิทันที่เขาจะได้ครุ่นคิดถึงเรื่องนั้นมากไปกว่านี้ สัญชาตญาณก็พลันร้องเตือนถึงอันตราย!

"ฟ่ออออ!"

เสียงขู่ฟ่ออันเย็นเยียบดังขึ้นจากพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ใกล้กับแอ่งน้ำนั้น! พร้อมกันนั้น ร่างของ "อสูรเลื้อยคลาน" (爬行妖兽 - Páxíng Yāoshòu) ลำตัวยาวเรียวสีเขียวเข้มลายจุดดำตัวหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดด้วยความเร็ว! เกล็ดของมันสะท้อนแสงเป็นประกายวูบวาบ ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่เล็กจ้องมองมายังเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่กระหายเลือด มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวพิษ (毒牙 - Dúyá) สองซี่ที่แหลมคมและมีของเหลวสีม่วงคล้ำหยดติ๋งลงมา!

'อสูรเลื้อยบุปผาพิษ (毒花妖蟒 - Dúhuā Yāomǎng)! ระดับรวบรวมปราณขั้นสี่!' เจี้ยนหลินระบุชนิดของมันได้ในทันทีจากความรู้ในตำรา แม้ระดับพลังของมันจะต่ำกว่าเขาหนึ่งขั้น แต่พิษของมันนั้นร้ายกาจนัก หากถูกกัดแม้เพียงเล็กน้อยก็อาจจะถึงแก่ชีวิตได้!

เขามิได้ตื่นตระหนก สองเท้าหยั่งรากลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง "สัมผัสกระบี่" (剑之触 - Jiàn zhī Chù) ถูกปลุกขึ้นมาในทันที เขามิได้ชัก "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ออกมาในทันที แต่กลับตวัดมือขวาขึ้น!

ใบไม้หลายใบที่ลอยอยู่บนผิวน้ำในแอ่งนั้น พลัน "หยุด" การหมุนวน! ก่อนจะ "พุ่ง" ขึ้นจากผิวน้ำราวกับมีชีวิต! พวกมันมิได้พุ่งเข้าโจมตีอสูรเลื้อยโดยตรง แต่กลับหมุนวนอยู่รอบกายของเจี้ยนหลิน สร้างเป็น "ม่านใบไม้" (叶之帷幕 - Yè zhī Wéimù) บางเบาขึ้นบดบังทัศนวิสัยของอสูรร้าย!

พร้อมกันนั้น เขาก็ใช้พลังจิต "ชี้นำ" กระแสลมที่พัดผ่านบริเวณนั้นอย่างแผ่วเบา ให้ก่อตัวเป็น "ลมหมุน" (微风旋 - Wēifēng Xuán) เล็กๆ หลายสาย พัดพากลุ่มใบไม้เหล่านั้นให้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคาดเดาได้ยากยิ่งขึ้น!

อสูรเลื้อยบุปผาพิษที่กำลังจะพุ่งเข้ามาถึงกับชะงักงัน! มันมอง "ม่านใบไม้" ที่หมุนวนอยู่เบื้องหน้าด้วยความสับสน!

เจี้ยนหลินฉวยโอกาสนั้น! เขากระชับ "กระบี่ไม้" ที่สร้างจากคุณสมบัติของ "ไผ่สายลม" (风吟竹 - Fēng Yín Zhú) ซึ่งเน้นความเบาและความเร็วออกมา! ท่วงท่าเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ถูกใช้ออกมาอย่าง "แนบเนียน" และ "กลมกลืน" กับการเคลื่อนไหวของม่านใบไม้!

เขามิได้เข้าปะทะโดยตรง แต่กลับใช้ "ม่านใบไม้" และ "ลมหมุน" ในการ "ล่อหลอก" และ "สร้างจังหวะ"! ปลายกระบี่ไม้ที่เบาราวขนนกของเขาตวัดวาดเป็นเส้นสายที่เยียบเย็น แทงเข้าที่ "ช่องว่าง" เล็กๆ ที่อสูรร้ายเปิดออกในขณะที่มันกำลังสับสน!

"ฉึก! ฉึก!"

แม้จะเป็นเพียงกระบี่ไม้ แต่ด้วย "สัมผัสกระบี่" ที่เฉียบคม และการเสริมพลังจาก "ความเข้าใจ" ในวิถีพฤกษา มันก็สามารถทะลวงผ่านเกล็ดแข็งของอสูรเลื้อยเข้าไปสร้างบาดแผลตื้นๆ ได้!

อสูรเลื้อยบุปผาพิษร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวดและโทสะ! มันพยายามจะพ่นพิษเข้าใส่เจี้ยนหลิน! แต่เขาก็อาศัย "ม่านใบไม้" และความคล่องแคล่วในการหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่าง "เงียบเชียบ" และ "แนบเนียน" ผิดกับการปะทะที่ดุเดือดในครั้งก่อนๆ เจี้ยนหลินมิได้ใช้พลังเข้าห้ำหั่น แต่ใช้ "สติปัญญา" "การสังเกต" และ "การหลอมรวม" ตนเองเข้ากับสภาพแวดล้อม!

ในที่สุด เขาก็หาจังหวะที่อสูรร้ายเปิดช่องโหว่ครั้งใหญ่ได้สำเร็จ! ปลายกระบี่ไม้ของเขาแทงทะลวงเข้าสู่ดวงตาของมันอย่างแม่นยำ!

อสูรเลื้อยบุปผาพิษดิ้นรนอย่างทุรนทุรายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด...

เจี้ยนหลินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อซึมออกมาตามไรผม เขามองไปยังซากของอสูรร้ายด้วยแววตาที่สงบนิ่ง 'ชัยชนะ...มิจำเป็นต้องมาจากพลังที่เหนือกว่าเสมอไป'

เขาก้มลงหยิบสมุดบันทึกการฝึกฝนของตนเองขึ้นมา จรดพู่กันลงไปอย่างช้าๆ:

"กระบี่ที่ไร้ตน คือกระบี่ที่หลอมรวมกับสรรพสิ่ง" (无我之剑，万物相融 - Wú Wǒ zhī Jiàn, Wànwù Xiāng Róng)

(จบตอน 42)