ราเชนวิ่งเข้ามาในเขตอาณาเขตของเสือโคร่งั์ แล้วก็พากันใช้ดินที่ติดฉี่เสือมาชโลมตัวเองอีกครั้ง
“ ไอ้อ้วน นี่มันกลิ่นอะไรวะ ทำไมมันถึงได้เหม็นสาปอย่างนี้ ข้าไม่เอามาทาตัวแน่”
“ นี่คือกลิ่นเสือ หากไม่ทำ ท่านได้ตายสถานเดียวแน่ๆ” ราเชนเอ่ยไปแล้วนำดินเปียกๆ มาทาตนเอง องค์ชายรองหลี่คังได้แต่ทำตามด้วยความขยะแขยง จากนั้นก็ถูกราเชนพาวิ่งเข้าไปในดงของ เสือโคร่งั์ ส่วนนักฆ่าแห่งสำนักฟ้าดิน ตอนนี้ก็เข้ามาใกล้คนทั้งสอง พร้อมกับเสียงหัวเราะมาตามลมว่า
“ พวกเ้าคิดหรือว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของพวกข้า”
นักฆ่าทั้งแปด ลอยตัวมายืนขวางหน้าของ องค์ชายรองกับราเชนเอาไว้
“ ไอ้อ้วน เ้านี่ทำให้พวกข้าเสียเวลา คงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วใช่ไหม?”
ราเชนยืนยิ้ม ไม่กลัวนักฆ่าทั้งแปด ก่อนจะเอ่ยว่า
“ หากว่าข้ากลัว ก็คงไม่พาพวกเ้ามาถึงที่นี่หรอก”
นักฆ่าทั้งแปด ถึงกับขมวดคิ้วมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าราเชนมันหมายถึงอะไรกันแน่
“ ไม่ต้องฟังมันพูดเพ้อเจ้อ ตายเสียเถอะไอ้หมูอ้วน”
ชายนักฆ่าคนหนึ่งร่างกำยำแข็งแรง ตวัดมีดตะขอ เข้าใส่ร่างของราเชนก่อนทันที
แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสือโคร่งั์สิบตัว กระโจนเข้าใส่ คนทั้งแปดอย่างรวดเร็ว
มีดตะขอที่ปล่อยออกมา ไม่ทันได้ถึงตัวของราเชน ก็ถูกกระชากกลับ แต่ไม่ทันเสียแล้ว หัวของนักฆ่าที่ปล่อยมีดตะคอ ถูกกัดจนขาดหายไปเป็คนแรก
นักฆ่าที่เหลือ ก็ได้แต่ยืนนิ่ง ไม่ทันได้ตั้งหลัก นักฆ่าอีกสี่คนก็ถูกเสือกัดจนลำตัวขาดครึ่ง เหลือเพียง สามคนเท่านั้น
“ เสือั์” ทั้งสามคนเหวี่ยงมีดตะขอ ลอยขึ้นไปบนเหนือยอดไม้ แล้วกระชากตัวเองโดยใช้พลังปราณของตนเพื่อลอยตัวขึ้นแต่ทว่า พวกมันกลับไม่อาจหนีพ้น มีเสือตัวใหญ่กว่าตัวอื่นๆ สองเท้า อ้าปากคาบนักฆ่าที่เป็หัวหน้า แล้วใช้กรงเล็บเสือ ตะปบ เข้าอีกสองคน จนร่างขาดเป็สองท่อน ตายอย่างอนาถ
ไม่มีใครหนีรอดไปได้ เสือทั้ง 11 ตัว เดินก้าวเท้าเข้ามาหาราเชนอีกครั้ง
องค์ชายหลี่คังตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลัง ราเชนตัวสั่นงันงก ฉี่แตกไหลออกมา
เสือโคร่งที่เป็จ่าฝูง อ้าปากคำราม จนน้ำลายของมันพ่นใส่หน้าของราเชนกับองค์ชายรองหลี่คังจนเปียกไปหมด แต่เขาก็ได้แต่จ้องหน้ามันไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย สัญชาตญาณของเสือมันรับรู้ได้ว่า ราเชนนั้นไม่เป็อันตรายต่อมัน ยิ่งได้กลิ่นฉี่ของมันด้วย แสดงว่าราเชนยอมสยบต่อมัน เลยไม่คิดจะทำร้ายอะไร เพียงแค่คำรามขู่ออกมา เหมือนจะประกาศว่า มันคือ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในป่าแถบนี้ จากนั้นมันก็ค่อยๆ กลับออกไป
ราเชนก็ทำเหมือนเดิม คือเก็บทรัพย์สินมีค่าของพวกนักฆ่ามาเก็บเอาไว้ทั้งหมด พร้อมกับป้ายประจำตัวของพวกมันที่มีแต่หมายเลข จำนวนสองตัว แต่มีอยู่คนหนึ่งมีหมายเลข 9 คงจะเป็หัวหน้าทีมสังหารในกลุ่มนี้
องค์ชายรองหลี่คัง ตอนนี้ยังไม่หายช็อค จนราเชนเก็บทรัพย์สินเสร็จ ก็มาตบไหล่ของเขา
“ ไปกันได้แล้ว ตอนนี้ท่านเป็หนี้ข้า 10 ล้านเหรียญทองแล้วนะ”
ราเชนเอ่ยจบ ก็นำแผ่นหนังสัตว์ออกมา แล้วให้องค์ชายรองหลี่คัง ลงชื่อ เป็หนี้เขา จำนวน 10 ล้านเหรียญ
“ ข้าคือองค์ชายรอง ต่อไปต้องเป็รัชทายาท ข้าไม่บิดพริ้วแน่ ไม่ต้องลงชื่อหรอก”
“ อย่าดีกว่า ทำอะไรมันต้องมีหลักฐานเอาไว้ ไม่ต้องมาทะเลาะกันในอนาคต”
“ เ้าอ้วนนี่เขี้ยวจริงๆ”
องค์ชายรองรีบประทับลายมือของตน ลงบนแผ่นหนังทันที
“ ข้ามีข้อเสนอ หากว่าท่าน้าคนคุ้มกัน จากป่าลับแลแห่งนี้ ข้ายินดีช่วย ค่าจ้างไม่มาก ก็แค่ 10 ล้านเหรียญทองเท่านั้นสนใจไหม?”
“ คนไร้ปราณยุทธิ์อย่างเ้าเนี่ยนะ ขนาดระดับปรมาจารย์ ยังไม่รอด ไม่เอาละ ข้าจะไปจ้างอาจารย์ของเ้าดีกว่า” องค์ชายรองเอ่ยอย่างมั่นใจ
“ แล้วที่ท่านรอดมาเนี่ย เป็เพราะใครกัน” ราเชนเอ่ยสวนกลับไป
“ ก็..ก็เ้ามันเ้าเล่ห์ เลยรอดมาได้ หากเจอพวกมันอีก เ้าไม่รอดแน่ๆ”
“ ตามใจ หากว่า จะจ้างข้าอีก ราคานี้ไม่ได้แน่ๆ” ราเชนเอ่ยจบก็เดินนำหน้ากลับไปหา กลุ่มอาจารย์ไป๋เซียงทันที
พอไปถึงก็พบว่า อาจารย์ิเยว่ กับ อาจารย์ไป๋เซียง ต่างได้รับาเ็ ส่วนคนร้ายถูกเข็ม ตาข่ายเงินรัดเอาไว้แน่น แม้พวกมันจะขยับแต่ไม่อาจหลบหนีได้
“ อาจารย์ เป็ยังไงบ้าง”
ราเชนเข้าไปถามด้วยความเป็ห่วง
“ เ้ารอดมาได้ยังไง ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ตั้งแปดคน?”
ไม่ทันที่ราเชนจะตอบ องค์ชายรองก็รีบเอ่ยขึ้น
“ มันถูกหลอกไปให้เสือจับกินจนหมดแล้ว บอกมาใครเป็คนสั่งให้เ้ามาสังหารข้า”
องค์ชายรองเดินเข้าไปหานักฆ่าทั้งสองคน แล้วเตะต่อยพวกมันทั้งสองคนด้วยความคับแค้นใจ แต่พวกมันก็หาได้เอ่ยวาจาออกมาไม่ ศิษย์คนอื่นๆ ต่างถูกพิษทำให้สลบไสล มีบางคนที่ได้กินยาแก้พิษ แม้ไม่สลบแต่ก็ไม่อาจมีแรงใช้ออก
“ พวกเราถูกพิษสลายพลังของมัน ดีที่ข้ามีตาข่ายเงินของวิเศษของอาจารย์มอบให้ ไม่อย่างนั้น ต้องเสร็จพวกมันแน่ เ้าไปค้นร่างกายของมัน ดูว่ามียาถอนพิษหรือไม่”
อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ย ราเชนเลยรีบเข้าไปค้นตัวของนักฆ่าทั้งสองคน ที่ตอนนี้ถูกองค์ชายรองทุบตีอย่างโกรธแค้น
พอราเชนค้นตัวของพวกมันกลับไม่พบกับยาถอนพิษแม้แต่น้อย มีแต่ผงยาสลบ ผงยาร่านราคะ และ ผงยาสลายพลัง พอนำมาให้อาจารย์ไป๋เซียงดู ก็ส่ายหน้า
“ ชั่วช้าจริงๆ หากพวกมันใช้ยาร่านราคะกับพวกเราด้วย คงแย่กว่านี้ น่าเสียดายหากว่าได้ ผลโพธิศักดิ์สิทธิ์มา มันจะช่วยแก้พิษพวกเราได้”
“ แล้วยาแก้พิษงูนั่นเล่า”
“ มันช่วยให้แค่ไม่สลบ แต่ไม่ช่วยแก้พิษยาสลายพลัง”
ราเชนนึกถึง องค์ชายหกหลี่ลิ่ว กับ สามตระกูลใหญ่ที่เหลือ ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงคนจำนวนมากเดินทางมาถึง เป็ องค์ชายหกหลี่ลิ่ว กับ คนของตระกูลหาน ตระกูลจง ตระกูลเว่ย
“ พี่รอง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” องค์ชายหก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ น้องหกมาก็ดี ข้ากับน้องห้าถูกคนร้ายลอบสังหาร พวกมันเป็คนของสำนักอินทรีมรกต เ้าช่วยคุ้มครองข้าออกจากป่าลับแลด้วย”
“ อ้าว แล้วคนของเสด็จพี่ไปไหนแล้ว?”
“ ตาย พวกมันตายหมดแล้ว”
“ โอ้ พวกมันเป็ใครกัน กล้าทำร้ายเชื้อพระวงศ์”
ทุกคนต่างก็เงียบ แล้วสายตาของทุกคนก็มามองที่นักฆ่าทั้งสองคน ผู้คุ้มกันสิบกว่าคนเข้ามาตรวจที่ร่างกายของนักฆ่าทั้งสอง แล้วรีบเอ่ยขึ้นมาว่า
“ พวกมันเป็นักฆ่าสำนักฟ้าดิน”
“ อะไรนะ นักฆ่าสำนักฟ้าดิน” องค์ชายหก ถึงกับใ
“ ปล่อยข้าไปซะ เป้าหมายของพวกเราคือ องค์ชายรองเท่านั้น หากกองกำลังที่เหลือของพวกเรามาถึง พวกเ้าทั้งหมดนี่ต้องตายไม่มีใครหนีรอดไปได้”
นักฆ่าคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“ พวกมันมีพลังฝีมือระดับปรมาจารย์ ทั้งสองคนโชคร้ายที่มันถูกตาข่ายเงิน จับกุมเอาไว้ มิเช่นนั้น พวกเราทั้งหมดรวมกันไม่แน่ว่าจะจับหยุดพวกนักฆ่าเหล่านี้ได้ หากพวกมันปรากฏตัวขึ้นมาอีก องค์ชายไม่ปลอดภัยแน่ๆ อย่าลืมเป้าหมายที่พวกเราเข้ามาในป่าลับแลแห่งนี้ กระหม่อมว่า พวกเราอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้ดีกว่า” ที่ปรึกษาของ องค์ชายหกหลี่ลิ่ว กระซิบเตือนเบาๆ
“ แต่จะปล่อยให้เสด็จพี่ไว้อย่างนี้เร๊อะ หากคนอื่นรู้เข้า ข้าต้องถูกเสด็จพ่อตำหนิแน่ๆ”
ไม่ทันที่จะตัดสินใจ คนของสามตระกูลก็เดินเข้ามาแล้วรายงานว่า
“ นั่นมันไอ้อ้วนหยางเฟยหลงนี่ แล้วคุณชายฉีเวยกับพวกไปไหน แล้วมันรอดมาได้ยังไงกัน”
องค์ชายหลี่ลิ่วหันมาที่หยางเฟยหลงที่ตอนนี้ได้แต่ยิ้มหวานให้กับทุกๆ คน
“ หยางเฟยหลง บอกมาคุณชายฉีเวยอยู่ที่ไหน?”องค์ชายหกเอ่ยถามด้วยเสียงอันดัง
“ ข้าจะไปรู้ได้ยังไง”
“ บังอาจ กล้าพูดกับองค์ชายหกอย่างนี้เร๊อะ” องครักษ์กรูกันเข้ามาหมายจะเข้ามาจับตัวราเชนเอาไว้
“ เดี๋ยวก่อน เ้าอ้วนนี่มันเคยช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ปล่อยมันไปเถอะน้องหก คุณชายฉีเวยอะไรนั่น คงหลงทาง คนไร้ปราณยุทธ์อย่างมัน ฆ่าใครไม่ได้หรอก”
องค์ชายรอง เอ่ยช่วยราเชนเอาไว้
“ ฮึ่ม..ฝากเอาไว้ก่อน หากไม่ได้เสด็จพี่ช่วย เ้าได้ตายแน่ๆ ไอ้อ้วน”
“ องค์ชายสาวๆเหล่านี้ล้วนถูกพิษยาสลายพลัง ข้าแนะนำว่า พวกเราควรจะ...”
คุณชายหานฉั่วเอ่ย ขณะจ้องมองศิษย์สำนักฟ้าพิสุทธิ์ และ อาจารย์ไป๋เชียงด้วยสายตาที่หื่นกระหาย องค์ชายหก กับ คุณชายอีกสองตระกูล ก็ถึงกับมองตามด้วยสายตาที่คล้ายๆ กัน
“ โอ้ งดงามจริงๆด้วย แม่นางทั้งหลาย ข้ามีข้อเสนอ หากพวกเ้ายินยอมปรณนิบัติพวกเรากันสักคืน ข้าจะมอบผลโพธิสัตว์ให้พวกเ้า ตกลงไหม”
องค์ชายหกเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบผลโพธิศักดิ์สิทธิ์ออกมาให้ทุกๆ คนดู
“ ชั่วช้า” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยอย่างคับแค้นใจ เ้าสำนักิเยว่ถึงกับทนไม่ได้เอ่ยออกมาว่า
“ นึกไม่ถึง คนในราชวงศ์สูงศักดิ์ กับ คนของตระกูลใหญ่ กลับไร้ยางอายเช่นนี้ ศิษย์สำนักฟ้าพิสุทธิ์ยอมตายเสียดีกว่า ให้คนชั่วมาย่ำยีศักดิ์ศรีของพวกเรา”
ราเชนได้ยินคำนี้ถึงกับรู้สึกคันในหัวใจยิบๆ ขึ้นมาแบบบอกไม่ถูก
“ หยางเฟยหลง เ้าอยู่เหนือลม รีบเทผงยาสลบ กับยาสลายพลังออกมาพร้อมๆ กัน” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยกระซิบเบาๆ กับราเชน แล้วมองไปที่ขวดยาสลบ กับ ยาสลายพลังที่อยู่ในมือของเขา
ราเชนตอนนี้อยู่เหนือลมอยู่แล้ว จึงปล่อยผงยาสลบกับยาสลายพลังออกไปพร้อมๆ กัน คนของสามตระกูลใหญ่ และ คนขององค์ชายหก ตอนนี้ต่างเข้ามารุมล้อมศิษย์ของสำนักฟ้าพิสุทธิ์ เพื่อนำหญิงสาวไปย่ำยี เลยไม่มีใครสนใจ ราเชนแม้แต่คนเดียว ส่วนองค์ชายหกนั้นส่งลูกน้องคนหนึ่ง มีพลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์มาพาอาจารย์ไป๋เซียงไป แต่ว่าพอมันเข้าใกล้ เห็นราเชนนำผ้ามาปิดจมูกก็แปลกใจ แล้วมันก็ได้กลิ่นแปลกๆ มันรู้ทันทีว่า คือ ยาสลบ กับ ยาสลายพลัง
“ องค์ชาย ระวัง..”
มันพยายามร้องเตือน แต่ว่ามันกลับสูดพิษยาสลายพลัง กับ ยาสลบเข้าไปเต็มที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้สะดวก ราเชนชิงเคลื่อนไหวก่อน ใช้มีดกรีดเข้าไปที่ลำคอของมันตาย ทำให้ไร้เสียงร้อง ค่อยๆ ล้มลงไปนอนดิ้นกับพื้นตายไปอย่างอนาถ
“ ไอ้อ้วน นี่เ้าจะบ้าหรือไง” องค์ชายรองที่ขอชีวิตราเชนเอาไว้เอ่ยเตือน
“ เสด็จพี่ ในเมื่อมันอยากตายนัก ก็ฆ่ามันซะ” องค์ชายหก ยกมือเป็คำสั่งให้องครักษ์มือดี เคลื่อนไหว แต่ทว่า ทุกๆ คนกลับค่อยๆ ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น
คนที่มีพลังระดับปรมาจารย์ แม้พยายามกลั้นหายใจเอาไว้ แต่ว่าได้สูดพิษสลายพลังเข้าไปไม่อาจใช้พลังปราณยุทธ์ได้
“ บัดซบ นี่เ้าปล่อยพิษสลายพลังอย่างนั้นรึ?”
องค์ชายหกหลี่ลิ่วเอามือผ้ามาปิดจมูกได้ทัน แต่ก็ไม่มีแรงที่จะใช้พลังยุทธ์ เช่นเดียวกันกับองค์ชายรองหลี่คัง
“ เ้าอ้วน เ้าทำเกินไปแล้ว”
“ พวกเ้าคิดร้ายต่ออาจารย์ของข้าเอง ช่วยไม่ได้ อาจารย์ให้ศิษย์จัดการกับพวกมันอย่างไรดี?”
“ รีบไปแย่งผลโพธิศักดิ์สิทธิ์มาเร็ว” อาจารย์ไป๋เซียงรีบพูดก่อน เพราะมีองครักษ์ 5 คนที่ยังคงไม่สลบ กำลังเดินเข้ามาหา องค์ชายหกหลี่ลิ่วอย่างช้าๆ คิดว่ามีทางเดียวที่จะแก้พิษยาสลายพลังได้
ส่วยองค์ชายหกนั้นเองก็รู้พยายามนำผลโพธิศักดิ์สิทธิ์ออกมา เพื่อจะกินก่อน แต่ว่า ราเชนมาถึงก่อนใคร
โครม !!
หมัดที่อ้วนกลมซัดเข้าเต็มใบหน้าของ องค์ชายหก จนหงายท้องล้มไปกับพื้นสลบไปในทันที ยอดยุทธ์ระดับปรมาจารย์ที่เหลือ แม้จะไร้พลังปราณยุทธ์ แต่ก็ยังพอมีแรงเคลื่อนไหว พุ่งตัวพร้อมกันเข้ามาเพื่อจะช่วยกันจับราเชนเอาไว้ให้ได้..........
180
