Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

ขณะที่โต๊ะสนทนาใต้แสงตะเกียงยังคงเสียงหัวเราะเบา ๆ ไปอีกฝั่งหนึ่งของไร่ชา…

อีกด้านหนึ่งในมุมมืดของแปลงไร่ที่ไม่มีใครใช้เส้นทางผ่านในเวลากลางคืน — กลับมีร่างสองร่างเดินแทรกเงาเข้าหากันอย่างแนบชิด

**เฟย** พี่สาวใหญ่บ้านไร่ กับ **อี้** หนุ่มคนงานที่รู้กันดีว่าไร่ชาแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ต้นชาเติบโต...แต่ยังมีบางอย่างระหว่างพวกเขาสองคนที่หยั่งรากลึกไม่แพ้กัน

“ไม่มีใครตามมาหรอกใช่ไหม” เฟยกระซิบเสียงต่ำ ขณะที่อี้วางมือลงบนเอวเธอเบา ๆ

“ในไร่มีแต่ใบชา...ไม่มีใครกล้ามาเสี่ยงโดนเจ้าเล่นงานหรอก” เขาตอบพร้อมยิ้มมุมปาก แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้อีก

ลมกลางคืนพัดใบชาไหวเบา ๆ แต่ร่างทั้งสองนั้นแนบแน่นยิ่งกว่า

เฟยยกมือดันอกเขาเล็กน้อย — ไม่ได้จะผลักออก แต่เหมือนจะหยอกให้ยั่วใจยิ่งขึ้น

“กลัวใครเห็นหรือเปล่า” อี้ถาม พร้อมแนบหน้าลงข้างแก้มเธอ

“ข้ากลัว...กลัวว่าหากไม่ได้เจอเจ้าคืนนี้ ข้าจะนอนไม่หลับ” เธอตอบเสียงพร่า แล้วมือก็ขยุ้มเสื้อเขาแน่นขึ้น

พวกเขาเคลื่อนตัวไปหลบในร่มเงาพุ่มชา เสียงหัวใจดังไม่แพ้เสียงลม

สัมผัสของมือเขาไล้ตามแขนเธอช้า ๆ ขณะที่ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ต้นคอ

เสียงหายใจของเฟยเริ่มไม่เป็นจังหวะ — มือเธอสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเขา ก่อนจะถูกดึงเข้าสู่อ้อมแขนจนแนบแน่น

ไม่มีคำพูดใดต่อจากนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ และความเร่าร้อนที่ทวีขึ้นตามแรงปรารถนาที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาต่อหน้าใคร

ในค่ำคืนที่ทั้งไร่มีแต่แสงจันทร์เป็นพยาน...สองหัวใจนั้นคล้องร้อยกันแนบแน่นกว่าครั้งไหน ๆ