คิไมระ

     ผมรวบรวมพลังความคิดและส่งไปที่แหวนในคราวเดียวจนก่อให้เกิดแสงสีเขียวอ่อนกระจายอยู่ทั่วฝ่ามือ

     " แอร์ ฮิลลิ่ง "
     ผมยิงใส่กองดินเท่าเมล็ดจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมานิดหน่อยก็จะดีใจอยู่หรอกนะแต่อยู่ผมก็ทรุดลงกับพื้นซะดื้อๆ
     แฮ่กๆ มากไปหน่อยละสินะคงต้องค่อยๆ ปล่อยพลังแล้วสิถ้าฝืนอีกครั้งคราวนี้ได้สลบก่อนจบเวลาทำงานก็เป็นได้
     สรุปได้ดังนั้นโซระก็ค่อยๆ ผ่อนพลังให้อ่อนลงและส่งไปยังกองดินกองเดิมแต่มันดันเติบโตแค่นิดเดียวน้อยกว่าตอนแรกและกว่าจะเท่ากันในรอบแรกก็ใช้เวลานานพอสมควร
     แต่ยังน้อยมันก็เหนื่อยน้อยลงละนะ
     ผมทำแบบเดิมๆ ซ้ำจนจบการทำงาน ผมจึงหยุดอยู่แค่นั้นและกลับไปพักผ่อนเอาแรง      ในขณะที่โซระเข้าไปในแคมป์เพื่อพักผ่อนก็ได้มีคนตามหลังโดยที่เขาไม่ได้รับรู้เลยว่ามีคนประสงค์ร้ายอยู่ใกล้ๆ
     รุ่งเช้าต่อมา
     โซระก็ได้กินขนมปังและน้ำหนึ่งแก้วที่ผู้คุมได้ให้ไว้ก่อนจะนอนเมื่อคืนและต่อจากนั้นก็ทำธุระส่วนตัวจนเสร็จสิ้น
     จากนั้นเขาก็กลับไปที่ตำแหน่งเดิมที่เขาต้องทำงานต่อไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและคิดไปต่างๆ นาๆ ตามนิสัยของตัวเอง
     วันนี้ผมจะทำให้มันใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อวานเอาให้มากขึ้นกว่าสองเท่าเลยเป็นไง
     ผมเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงที่หมายแต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเป็นปม
     ทำไมมันถึงเล็กลงล่ะ! เท่าเมล็ดของวันแรกเลยนี่นา
     ผมมองกองดินของตนเองและเริ่มฉุดคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเข้าห้วงสู่ความคิดผมก็หันไปมองข้างๆ เพื่อดูความผิดปกติแต่ก็เท่านั้นไม่มีใครสนใจผมเลยมีแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเดียว
     เป็นแบบนั้นก็เจ๋งไปเลยสิ ไม่ต้องมาพะวงด้านหลัง
     ถึงไม่ค่อยอยากจะใช้ก็เถอะแต่มันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะรู้นี่นา
     ผมใช้ดวงตาแห่งการหยั่งรู้เพื่อหาคำตอบ
     สิ่งที่ดวงตาฉายให้ผมเห็นนั้นเป็นเรื่องที่เกิดเมื่อคืนตอนที่ผมหลับไปแล้ว
     ภาพที่ฉายนั้นเป็นภาพของเอลฟ์หนุ่มคนหนึ่งที่ทำท่าลุกลี้ลุกลนก่อนที่จะมองไปที่แคมป์ของผมและยิ้มร้ายที่มุมปาก
     จากนั้นเขาก็ใช้พลังเหมือนกับที่ผมเคยใช้นั่นก็คือ " แอร์ ฮิลลิ่ง "

     ผมคิดไปเองว่าเขาอาจมีน้ำใจเข้ามาช่วยเหลือผมก็ได้แต่ผมดันคิดผิดไปอย่างสิ้นเชิง
     พลังที่เอลฟ์คนนั้นเสกขึ้นมาไม่ใช้พลังของการช่วยเหลือแต่เป็นพลังของการช่วงชิง
     เมื่อช่วงชิงพลังมาได้สำเร็จพลังนั้นก็จะแข็งตัวกลายเป็นผลึกสีนิลและกองดินที่สูญเสียพลังก็จะกลับมาคืนสภาพเดิมเท่าเมล็ดพืช
     อ้อ มันเป็นอย่างนี้เองสินะมิน่าเจ้าผู้คุมเกย์นั่นจึงย้ำหนักย้ำหนาว่าให้ผมปกป้องเขตของตัวเองให้ดี
     แต่มันก็ยังไม่สาแก่ใจผมอยู่ดี ผมอยากจะรู้มากกว่านี้จึงใช้ดวงตาแห่งการหยั่งรู้ระดับสองเพื่อคุ้นหาคำตอบในความคิดของผู้ไม่ประสงค์ดี
     และคำตอบที่ได้นั่นก็คือ.....
     กฏกติกาของระดับห้าที่ผมยังไม่เคยได้รับรู้เพราะแมร่งไอ้ผู้คุมเกย์มันไม่ยอมบอกจนหมด
     รู้สึกเจ็บใจที่ผมกลายเป็นไอ้โง่โดยที่ผมเองก็เพิ่งจะสำเหนียกได้