ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

เห็นว่าเธอกังวลแบบนั้นหลินอู๋เฉินจึงบอกไปว่า “ง่ายมาก กลับไปพักที่บ้านสิ หลังจากนั้นฉันก็จะได้ไปรักษาพี่เธอที่นั่น จะได้ไม่ต้องมาพักโรงพยาบาล เพราะถึงยังไงซะหมอในโรงพยาบาลก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่แล้ว กลับไปพักบ้านดีกว่าถือว่าประหยัดเงินได้เยอะเลย”

“อื้อ...ก็คงจะจริงของนาย งั้นพรุ่งนี้ฉันคงต้องเก็บข้าวของกลับบ้าน” จ้าวหานพยักหน้าเห็นด้วย

“เอาล่ะจบเรื่องแล้ว พรุ่งนี้จะมารักษาใหม่ยังไงก็แชร์โลเคชั่นให้ดูล่ะ” หลินอู๋เฉินที่กำลังเดินออกไปจากห้องดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ถึงได้หยุดเท้าลง แล้วหันกลับมา

“มะ...มีอะไรเหรอ”

“อ้อ ยาน่ะ...นี่คือยาที่ฉันต้มเอง ให้พี่เธอกินด้วยล่ะ แต่ตอนนี้ไม่ตื่นนี่นา งั้นใส่กระปุกน้ำเกลือแล้วกัน บ่อยแค่ไหนก็ได้ไม่ได้ห้าม แต่ต้องทุกวันอย่าให้ขาด”

เขาวางกระติกเก็บอุณหภูมิไว้ให้เธอ ยาด้านในเป็นยาต้มของหยางลู่ซือที่ถูกตัดแบ่งออกมา แม้จะถูกเจือจางแล้วแต่ประสิทธิภาพนับว่าดีกว่ายาทั่วไป

“ขอบคุณนะ” จ้าวหานเผยรอยยิ้มหวาน มองดูเขาเดินออกไปก่อนจะลงกลอนล็อคประตูหนาแน่น

..........

หลินอู๋เฉินกลับมาถึงบ้านที่หยางลู่ซือกำลังนอนหลับ

ผู้หญิงคนนี้มีหน้าตาเพลิดพริ้ง งดงามทุกมุมทุกส่วนที่จับต้องได้ แต่เขาไม่ให้ความสนใจมาก ตอนนี้กำลังปวดหัวต่างหาก

หยางลู่ซือความจำเสื่อม สาเหตุคงมาจากสมองกระทบกระเทือนเมื่อถูกรถชน หลินอู๋เฉินมีทักษะเทพจักรวาล แต่ไม่สามารถรักษาแผลทางใจได้ ต้องให้เธอจำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง

“ช่างเถอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดแล้วกิน” หลินอู๋เฉินบอกตัวเอง จากนั้นเข้านอนที่ห้องข้างๆ

.........

เช้าวันถัดมาหลินอู๋เฉินที่นอนอยู่ในห้องถูกปลุกให้ตื่น

เขาลืมตาขึ้นสลึมสลือ ค่อยเห็นว่าเป็นใคร

“สามี อย่านอนตื่นสาย คนเขาว่านอนตื่นสายไม่ดีจะเกียจค้าน รีบล้างหน้าล้างตาได้แล้ว จะได้มากินอาหารกัน” หยางลู่ซืออยู่ในชุดจีนโบราณสีขาวตัวเมื่อวาน ยังมองเห็นร่องรอยขาดวิ่นและเลือดแห้งกรังที่ยังไม่ได้ซักติดอยู่

“อะไรนะ...อาหารเช้าเหรอ?”

หลินอู๋เฉินดูจะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกล่าว

เขาจำได้ว่าเพิ่งมาที่ฉู่หลงเมื่อวาน ไม่ได้ซื้ออะไรติดตู้เย็นไว้ ไม่เหมือนกับป่านหลงวิลล่าเพราะที่นั่นมีลู่ซินหยีคอยทำอาหารเช้า แล้วแบบนี้หยางลู่ซือจะเอาวัตถุดิบที่ไหนมาทำอาหาร

คงไม่ใช่ปล้นใครมาหรอกนะ

แต่ก่อนที่เขาจะล้างหน้าล้างตา ก็นำชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวของผู้ชายออกมาจากถุงต่างมิติ แล้วยื่นให้หยางลู่ซือ

“นี่คือ...ชุดผู้ชายไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ไง เห็นเธอยังใส่ชุดเดิมแถมยังติดเลือดแห้ง มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ไปเปลี่ยนชุดเถอะ อ้อไม่ต้องกังวลไป นี่คือชุดที่ฉันซื้อมาใส่เอง”

“ชุดของสามี...”

หยางลู่ซืออดไม่ได้ต้องสูดดมกลิ่นจากชุดในมือทีหนึ่ง ใบหน้าถึงกับเห่อร้อน รีบหมุนตัวออกไปจากห้องนอน ดูเหมือนว่าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไม่นานหลินอู๋เฉินได้อาบน้ำนั่งลงบนโต๊ะอาหาร

หยางลู่ซืออยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีดำกางเกงสแลคสีน้ำตาลเข้ม กระดุมเสื้อถูกปิดครบทุกเม็ดแต่ยังมองเห็นลำคอขาวผ่องแผ้วน่าดูดคลึง

“นี่คืออาหารที่เธอว่าเหรอ?” หลินอู๋เฉินมองอาหารตรงหน้า มันคือไก่ย่างเสียบไม้ตัวหนึ่ง ถูกถอนขนเด็ดปีก ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ขายกันตามตลาด เหมือนกับย่างเองด้วยฟืนและเสียบไม้คอยหมุน

“ใช่แล้ว”

“ไปเอาไก่มาจากไหน”

“ไปจับมา”

“อะไร...”

“ก็จับมาไง งงอะไรอยู่ได้”

หยางลู่ซือหัวเราะขัน ฉีกน่องไก่ย่างไว้ในชามเขา

“กินสิคะสามี ไก่ย่างตัวนี้ฉันล้างน้ำจับทำความสะอาดอย่างดี รับรองว่าอร่อยถูกหลักอนามัย”

“แล้วไปจับมาจากที่ไหน”

นี่คือฉู่หลงและมันคงไม่มีไก่มาเดินเพ่นพล่านเหมือนกับเมืองในชนบท ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเดินดุ่มๆ บนถนนแล้วได้ไก่ตัวหนึ่ง

“อ้อ...ข้างบ้างมีไก่อยู่หลายสิบตัว ฉันแค่ขอมาตัวหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ขอ...มีคนอยู่ด้วยเหรอ”

“ไม่มี ฉันขอกับไก่น่ะ”

หลินอู๋เฉินหัวเราะไม่ออก ดูเหมือนว่าเขาคงต้องขอโทษเพื่อนบ้านคนนี้สักหน่อยแล้ว

กินไก่ย่างของเธอเสร็จหลินอู๋เฉินที่อยู่ในชุดนักศึกษาก็กำลังขับรถออกไปเรียน แต่ก่อนหน้านั้นได้หันหน้ามาบอกเธอเรื่องหนึ่ง

“ลู่ซือ ห้ามไปที่บ้านคนอื่นอีก จำไว้ถ้าหากอยากกินอาหารก็ให้ไปที่โรงแรมการ์เด้นกรีน”

“ทำไมล่ะสามี ฉันขอแล้วนะ ไม่มีใครว่าหรอก”

หลินอู๋เฉินเอามือกุมขมับ ไอ้ท่าทางน่ารักใสซื่อนี่มันไม่เข้ากับเธอสักนิด เลิกทำสักทีได้ไหม

“ไม่ได้ อีกอย่างหนึ่งโรงแรมการ์เด้นกรีนเป็นของฉัน ด้วยบัตรทานอาหารฟรี 1 ปี แค่ไปที่นั่นแล้วยื่นบัตรให้ดู เธอจะกินอะไรก็ได้”

“เอ๋...มีของวิเศษแบบนี้ด้วย” หยางลู่ซือรับบัตรจากมือเขาด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ ทำตัวน่ารักๆ รอฉันกลับมา ถ้าหากเธอคิดว่าฉันเป็นสามีล่ะก็นะ” หลินอู๋เฉินคงได้แค่บอก ผู้หญิงคนนี้ดูจะไม่ค่อยเชื่อฟัง เหมือนเลี้ยงดูเด็กๆ มิน่าบางครอบครัวถึงได้มีลูกติดๆ กันเพราะขี้เกียจเลี้ยงหลายครั้งนั่นเอง

“สามี ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ แน่นอนว่ายังไงคุณก็เป็นสามีของฉัน”

“โอเค ฉันไปเรียนก่อนนะ”

หลินอู๋เฉินโบกมือ ก่อนจะขึ้นรถซูเปอร์คาร์ ขับออกไปจากฉู่หลง

หยางลู่ซือมองบัตรทานอาหารโรงแรมการ์เด้นกรีนก็หัวเราะคิดคัก เก็บใส่กระเป๋าสวมรองเท้าเก่าๆ ที่ลงจากเขา เดินออกไปนอกบ้าน

........ ......

เพิ่งเข้ามาในรั้วมหาลัย หลินอู๋เฉินถูกต้อนรับโดยคนสกุลหวัง หวังเห่า!

“โอ้...ครั้งก่อนยังไม่เข็ดอีกเหรอ ถึงได้กล้ามาหาเรื่องฉันอีก” ในสายตาของหลินอู๋เฉิน นายน้อยหวังเป็นแค่ขยะตัวหนึ่ง

ครั้งก่อนสั่งให้คนของชมรมคาราเต้เข้ามาเล่นงานเขา ตอนนั้นเพราะติดธุระของเหวินจิงจึงไม่ได้สั่งสอนบวกกับมีส่วนหนึ่งที่เป็นคนของบาร์ติงหวน แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน

เพื่อสั่งสอนปลาซิวปลาสร้อย หลินอู๋เฉินพร้อมจะซื้อธุรกิจตระกูลหวังด้วยเงินเพียงไม่กี่พันหยวน

“ฉัน...” นายน้อยหวังมีใบหน้าซีดเผือด ด้วยนิสัยเดิมแค่เห็นหน้าหลินอู๋เฉินก็เกลียดมากพอแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการก้มหน้า หรือการขอโทษเลย

แต่แล้วเสียง'เพี้ย'ได้ดังขึ้น นายน้อยหวังถูกตบโดยผู้หญิงที่มาด้วย หน้าตาเธอสวย รูปร่างสูงโปร่ง อยู่ในชุดทางการสีขาว กระโปรงทรงเอ ใส่รองเท้าส้นสูง ผมถูกรวบเป็นหางม้า

หลินอู๋เฉินเพียงยืนมองการแสดงนี้เงียบๆ

หวังปี่ถงจับหลานชายราคาถูกก้มศีรษะ ตามด้วยกล่าว “คุณหลินต้องขอโทษด้วยค่ะ เป็นหลานชายของฉันเองที่โง่เง่าไม่เห็นภูเขาไท่ซานอยู่ตรงหน้า เพราะงั้นได้โปรดอย่าโกรธเขาเลยนะคะ และขอให้คุณ...ช่วยบอกให้ตระกูลถังและตระกูลเย่เลิกโจมตีเราได้แล้ว”

“อะไรนะ สองตระกูลนั้นโจมตีตระกูลหวังเหรอ”

“คุณหลินไม่รู้เหรอคะ” หวังปี่ถงที่ก้มหน้าคิดว่ามันแปลก ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องล่ะ ทั้งที่ต้นเหตุคือเขาทั้งนั้น

“คุณป้า ผมก็บอกแล้วว่าเขาน่ะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรอก เพราะงั้น...อ๊ากก!”

ยังพูดไม่ทันขาดคำหวังเห่าถูกตบจนหน้าหันด้วยมือของหวังปี่ถง

“หุบปาก”

หวังเห่าหน้าร้อนผ่าว กลัวจนต้องหดหัวเข้าไปในกระดองเหมือนลูกเต่า

“คุณหลินคะ ถึงคุณจะไม่รู้เรื่องแต่ทั้งสองตระกูลทำเพื่อคุณ พวกเขาถอนโครงการที่พัฒนากับหวังกรุ๊ปฯ ทำให้เสียเงินไปมากกว่า 100 ล้านหยวน เพราะงั้นคุณหลิน ถ้าหากคุณยอมออกหน้าครั้งนี้ให้สกุลหวังล่ะก็ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมเลยค่ะ”

“อะไรนะ จะให้ฉันออกหน้าให้?”

“ใช่ค่ะ บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมเลย...” หวังปี่ถงอดไม่ได้ต้องเหลือบมองหน้าชายหนุ่มเจ้าของปัญหา ดูไปแล้วหน้าตาธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น อายุพอๆ กับหลานราคาถูก

“นอกจากนั้นทางสกุลหวังเราได้ยกเลิกการหมั้นหมายกับเจียงหยุนเออร์แล้ว”

หลินอู๋เฉินหัวเราะไม่ออก

ดูเหมือนว่านายน้อยหวังคิดว่าเขาชอบเจียงหยุนเออร์ แต่ตอนนั้นที่เข้าหาเธอก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าเป็นเพราะความร่ำรวย ถึงได้โชว์ความสามารถด้วยการเล่นเปียโนที่เหนือกว่า

แต่ตอนนี้ด้วยสิ่งที่เขามี หลินอู๋เฉินไม่ได้สนใจเจียงหยุนเออร์แล้ว

“น่ารำคาญ ตระกูลถังและตระกูลเย่จะทำอะไรก็เรื่องของพวกเขาสิ มันไม่เกี่ยวกับฉัน” หลินอู๋เฉินยักไหล่ ไม่ได้สนใจหวังปี่ถงอีกต่อไป

“อะไรนะคะ...คุณจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้นะคะ สกุลหวังไม่สามารถล้มได้ เพราะงั้นได้โปรด!” หวังปี่ถงยืนขวางหน้าเขา นัยน์ตาคู่นั้นจ้องเขม็งตึง

“คุณหลินอยู่ที่นี่เอง เช้านี้ทานข้าวมาหรือยังคะ ถ้ายังไงเราไปหาอะไรทานกันดีไหมคะ”

ระหว่างนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่อีกด้านของทางเดิน หวังปี่ถงผินหน้ามองค่อยเห็นว่าเป็นใคร

“คุณหนูเย่...”

“โอ๊ะ...ป้าหวังนี่เองนึกว่าใคร มาทำอะไรที่มหาลัยชุนเหลียนเหรอคะ คุณไม่มีลูกหรือสามีนี่นา หรือว่าจะมาเพราะหวังเห่า?” เย่หลิงแสร้งเอามือปิดปากเล็กๆ พลางหัวเราะ ทั้งที่ความจริงรู้อยู่แล้วว่าเพราะอะไรเธอถึงได้มาที่นี่

หวังปี่ถงพยายามควบคมอารมณ์ ต้องแสร้งปั้นหน้ายิ้มทักทายศัตรู “คุณหนูเย่ ฉันมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องคุยกับคุณหลิน เพราะงั้นคนที่ไม่เกี่ยวช่วย...”

“ใครว่าไม่เกี่ยวล่ะ” หลินอู๋เฉินโอบเอวเย่หลิงเข้ามา และนั่นทำให้เธอดีใจมาก