ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

สุดท้ายมีนาก็ต้องยอมให้กับลูก พาธามวัตกลับบ้านมาด้วย!

เป็นครั้งแรกที่ธามวัตได้เจอกับครอบครัวของมีนา พี่สาว พี่เขย พ่อ และแม่ของเธอ อยู่กันพร้อมหน้า

น้องธีร์ยังกอดคอธามวัตไม่ปล่อยจนถึงตอนนี้

ธามวัตยกมือไหว้พ่อและแม่ของมีนา แต่พ่อของเธอทำหน้านิ่งไม่รับไหว้แต่อย่างใด

"น้องธีร์ มาหายายก่อนมา" แม่ของมีนาเอ่ยขึ้น

"No! ธีร์จะอยู่กับ daddy" น้องธีร์ฟังภาษาไทยออกทุกคำ แต่จะพูดได้เพียงแค่คำง่ายๆ ส่วนใหญ่เขาจะใช้ภาษาอังกฤษ

"Tee! Don't worry! I'll be with you. I won't leave you. Trust me!" ธามวัตเอ่ยขึ้นพร้อมยกนิ้วก้อยสัญญาว่าเขาจะไม่ไปไหน น้องธีร์มองหน้าเขาพร้อมยกนิ้วก้อยเกี่ยวก้อยสัญญาเช่นกัน

มีนามองภาพนั้นอย่างสะเทือนใจ มาได้ไม่ถึงชั่วโมง ลูกก็ติดงอมแงม เหอะ!

น้องธีร์ผละออกจากอ้อมกอดเขา แล้วเดินไปหาคุณยาย

"พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย ตามมา!" พ่อของมีนาเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งเครียด

ธามวัตเดินตามพ่อของมีนาเข้าไปในห้อง และปิดประตูลง

"คุณกลับมาทำไม! ต้องการอะไรกันแน่!" พ่อมีนาเริ่มพูดแบบไม่อ้อมค้อม

 ธามวัตนั่งลงกับพื้นพร้อมก้มกราบที่เท้าตรงหน้า

"ผมไม่มีขอแก้ตัวใดๆที่ทำให้ลูกสาวของคุณพ่อต้องเสียใจ เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดผมเป็นคนผิด และไม่ได้มาขอให้คุณพ่อกับคุณแม่ให้อภัย" ธามวัตพูดพร้อมเงยหน้ามองพ่อมีนาอย่างจริงจัง

เพี้ยะ!!

พ่อมีนาตบเข้าที่หน้าของธามวัตอย่างจัง

"สำหรับที่ลูกสาวฉันต้องเสียใจและต้องอุ้มลูกเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวคนเดียวมาตลอดหกปี" พ่อมีนาโกรธจนตัวสั่นเทา

ธามวัตหน้าหันไปตามแรงมือ มีเลือดไหลออกที่มุมปาก แต่เขาไม่ได้สนใจมัน ยอมรับโทษแต่โดยดี

"ครับ ผมยอมรับโทษทุกอย่าง ที่ผมมาวันนี้ ผมมาตามลูกกับเมียของผม แม้มันอาจจะสายไปสักหน่อย แต่ผมอยากพิสูจน์ให้คุณพ่อเห็น ว่าผมจริงจังและจะขอดูแลมีนาและลูก ด้วยความรักที่ผมมี"

"ไม่ใช่เพราะผมต้องการจะชดเชยความผิดของตัวเอง แต่เพราะผมรักมีนา ผมอยากเป็นคนดูแลปกป้องเธอและลูกด้วยตัวของผมเอง ผมขอแค่โอกาสจากคุณพ่อนะครับ" ธามวัตเอ่ย

"เรื่องนี้ต้องไปถามมีนาว่าจะให้โอกาสกับคุณมั้ย พ่อขอแค่คุณทำให้ได้ตามสัญญาที่ให้ไว้ก็พอ" พ่อของมีนามีสีหน้าอ่อนลง เขาไม่ได้จะขัดขวางธามวัตและมีนา แต่เพียงไม่อยากให้ลูกสาวของเขาต้องเจ็บอีก

"ผมเอาชีวิตของตัวเองเป็นประกันว่าผมจะไม่ทำให้มีนาเสียใจอีก ความเจ็บปวดที่ผ่านมามันสั่งสอนผมจนผมแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ผมสัญญากับคุณพ่อด้วยสัจจะวาจาของลูกผู้ชาย" ธามวัตมองหน้าพ่อมีนาด้วยแววตาแน่วแน่

ทั้งสองคนออกมาจากห้อง มีนามีสีหน้าตกใจที่เห็นรอยแดงที่หน้าและเลือดที่มุมปากของธามวัต

"Daddy! You got hurt?" น้องธีร์รีบวิ่งมาหาธามวัตอย่างเป็นห่วง

"I'm fine! boy" ธามวัตยิ้มให้กับน้องธีร์พร้อมกอดเขาอย่างอบอุ่น

"Mom! You are a doctor! You need to help people when they get hurt!" น้องธีร์หันไปบอกแม่ของเขา มีนามีท่าทีเลิกลั่ก ลูกนะลูก!

มีนาได้แต่เข่นเขี้ยวลูกตัวเอง! เหอะ ลูกพ่อจริงๆ 

เธอเดินไปหยิบกล่องยา แล้ววางลงข้างเขา

"ทำแผลแล้วก็กลับไปซะ มีนาจะพาลูกเข้านอน" มีนาเอ่ย

"พี่มีเรื่องต้องคุยกับมีนา" ธามวัตไม่ใยดีต่อแผลที่มุมปากนั่นสักนิด

"มีนาไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ เรื่องของเรามันจบไปแล้ว และไม่มีวันที่จะกลับมาอยู่ด้วยกันได้อีก" มีนาพยายามพูดให้เบาที่สุด กลัวว่าลูกจะได้ยิน

น้องธีร์มองหน้าผู้ใหญ่สองคน แล้วเขาก็เปิดกล่องยาเพื่อจะทำแผลให้พ่อเขา

"Tee! What are you doing?" มีนารีบปรามลูกขณะที่น้องธีร์กำลังหยิบสำลีและเปิดขวดแอลกอฮอล์

"I'll help you dress the wound!" ลูกน้อลูก

"I'll do it." มีนารีบปรามลูก

มีนาจำเป็นต้องทำแผลให้ธามวัต เพราะลูกนั่งดูอยู่ไม่ห่าง กลัวพ่อของเขาเจ็บหนัก!

มีนาค่อยๆล้างแผลด้วยน้ำเกลือ แล้วเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลรอบๆ ปิดท้ายด้วยการทายาให้เขา

ธามวัตมองหน้าเธออย่างรักใคร่ มีนายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หน้าตาสะสวยผิวพรรณเปล่งปลั่ง แต่ที่เขารักเธอเพราะเธอมีจิตใจที่ดีต่อคนรอบข้างเสมอ

"เรียบร้อยแล้ว พี่กลับไปได้แล้วค่ะ" มีนาไล่

"พรุ่งนี้พี่จะมาหาใหม่ พี่จะมาหาทุกวัน จนกว่ามีนาจะใจอ่อน ยอมคุยกับพี่ดีๆ" ธามวัตพูดขึ้น

"พี่จะทำอะไรก็เรื่องของพี่ เชิญ" มีนาออกปากไล่อีกรอบ พร้อมจูงน้องธีร์ขึ้นข้างบน

"Daddy!! Good night! Bye bye" น้องธีร์ยังหันมาทักทายพ่อของเขา

"Have a good dream! My boy!" ธามวัตยิ้มอย่างมีความสุขให้ลูกพร้อมยกมือบ๊ายบาย

มีนารีบพาลูกขึ้นไป ก่อนที่จะยืดเยื้อไปมากกว่านี้

ตลอด 1 สัปดาห์ธามวัตมาหามีนาและลูกทุกวัน แต่มีนาก็ยังไม่ใจอ่อน ยอมคุยดีๆกับเขาสักที

"Good morning my boy!" ธามวัตทักลูกชายก่อนที่จะหันไปมองหน้ามีนาที่ไม่พอใจ มาแต่เช้าเลยนะ!

"Daddy!" น้องธีร์สะบัดมือออกจากมีนา แล้วรีบวิ่งไปหาธามวัตทันที

สองพ่อลูกกอดกันอย่างมีความสุข

ตกลงใครเป็นคนเลี้ยงลูกมา!

สุดท้ายมีนาก็ต้องให้ธามวัตไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยเพราะน้องธีร์ร้องไห้อย่างหนักที่มีนาไม่ยอมให้ธามวัตไปกับพวกเขา

เธอต้องพูดกับธามวัตจริงจัง ก่อนที่ลูกจะติดเขามากไปกว่านี้!

"เมื่อไหร่พี่จะกลับสักที!" มีนาพูดขึ้นหลังส่งน้องธีร์ที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

"พี่ไม่กลับจนกว่ามีนากับลูกจะกลับไปกับพี่ด้วย!" ธามวัตเอ่ยขึ้น

"หมายความว่ายังไง พี่ธามมาที่นี้เพราะอะไรกันแน่!" มีนามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

"พี่มาตามมีนากับลูกกลับไทยด้วยกัน ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้มั้ยมีนา" ธามวัตพูดแกมขอร้อง

"โอกาสหรอพี่ธาม! เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่ที่พี่ใส่ร้ายว่ามีนามีชู้! มีนาไม่สามารถกลับไปอยู่กับคนแบบพี่ได้อีก!" มีนามองหน้าธามวัตอย่างเอาเรื่อง

"ที่ผ่านมาพี่มันเลว พี่ไม่ขอให้มีนายกโทษให้พี่ แต่พี่ขอโอกาสได้ดูแลมีนากับลูกบ้าง น้องธีร์เองก็โตพอจะรู้เรื่องแล้ว ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันน้องธีร์มีความสุขแค่ไหนมีนาก็เห็น กลับไปเป็นครอบครัวกับพี่นะ" ธามวัตพูดอย่างอ่อนใจ

"พวกเราอยู่กันมาได้ตั้งเกือบ 6 ปี อยู่มาได้โดยไม่ต้องมีพี่ และมีนาจะอยู่กับลูกแบบนี้ต่อไป!" มีนาไม่ยอมใจอ่อนให้เขาเลย

"มีนา!"

"หวังว่ามีนาจะไม่ได้เห็นหน้าพี่อีก" มีนาพูดจบและกำลังจะเดินจากไป

"ที่พี่มาตามมีนากับลูกที่นี้ เพราะพี่ได้รู้หัวใจตัวเองแล้ว พี่รักมีนา! รักมาตลอด! วันนี้พี่ยอมรับหัวใจของตัวเองแล้ว" ธามวัตเอ่ยขึ้น

มีนาหยุดชะงัก! เธอไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย!

"ให้โอกาสผู้ชายเลวๆคนนี้สักครั้งได้มั้ยมีนา" ธามวัตพูดน้ำตาคลอ เขาไม่อยากสูญเสียเธอไปอีกแล้ว

แต่สุดท้ายมีนาก็เดินเข้าบ้านไป