ผู้สืบทอดสายเลือดพระเจ้าแท้จริง

       ในขณะที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนกกับอาวุธที่อยู่ในมือของเฉี่ยวตง ในทางกลับกันชิงเฟิงเพียงแค่จ้องมองไปที่มันเพียงเล็กน้อยเท่านั่นก่อนจะเหยียดปากออกมาอย่างดูถูก 

       ดาบมังกรดิน?อาวุธวิเศษระดับต่ำขั้นกลาง? เหอะ!แค่นี้ยังแคะขี้ฟันของเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ! 

       เฉี่ยวงตงช่างดูถูกเขาจริงๆ

       "เจ้าขยะ!อย่าคิดว่าสามารถทำข้าบาดเจ็บได้แล้วจะเอาชนะข้าคนนี้ได้ ในตอนแรกข้าประมาทเจ้าไปหน่อยไม่คิดเลยว่าเจ้าขยะเช่นจะมีฝีมือถึงระดับนี้ได้ภายในระยะเวลา1ปีสั้นๆ"เฉี่ยวยิ้มอย่างโหดเหี้ยมไปที่ชิงเฟิงในขณะที่ตัวเขากระชับดาบมังกรดินให้แน่นขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว 

       "ดาบมังกรดินเล่มนี้เป็นสิ่งที่ท่านพี่ของข้าเป็นคนมอบให้ข้า เมื่อใดที่ดาบมังกรดินเล่นนี้ปรากฏขึ้นเมื่อนั้นก็จะต้องมีหนึ่งชีวิตที่จะต้องดับสูญ เจ้าขยะ!!วันนี้จงมาสังเวยชีวิตของตัวเองให้กับดาบมังกรดินเล่มนี้ของข้าซะ!" 

       ฟูม!!

       อากาศบางๆเริ่มที่จะรวมตัวกันรอบๆดาบมังกรดินของเฉี่ยวตง พลังปราณที่กระจายอยู่โดยรอบต่างก็ถูกดาบมังกรดินสูบเข้ามาภายในตัว ในเวลานี้เฉี่ยวรู้สึกมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้นและเขากระเตรียมที่วาดกระบวนท่าดาบออกมา 

       "จงตายไปซะเจ้าขยะ!!!" 

       "ดาบทะลวงฝ่าปฐพี" 

       เฉี่ยวตงแทงดาบเข้าหาชิงเฟิงอย่างรวดเร็วจนคนที่มีระดับต่ำกว่าระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่3แทบจะมองไม่เห็นเงาของดาบ ในขณะที่คนที่อยู่สูงกว่านั้นสามารถเห็นเพียงเงาที่เลือนลางเท่านั้น 

       มู่เสี่ยวเหวินที่เห็นกระบวนท่าดาบนั้นเธอก็หน้าเสียในทันที ถึงแม้ว่าเธอจะมั่นใจในตัวของชิงเฟิงมากขนาดไหนแต่เธอก็คิดว่าชิงเฟิงคงจะไม่สามารถต้านทานกระบวนท่าดาบนี้ได้แน่!

       "บัดซบ!ไม่อยากจะคิดเลยว่าเจ้าเด็กนั่นจะสามารถใช้กระบวนท่าดาบนี้ได้ด้วย! เมื่อรวมกับดาบมังกรดินแล้วนั้นคาดว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นคงจะไม่รอดแน่นอน"

       "นี่ข้าจะต้องมาสูญเสียอัฉริยะจองสำนักไปทั้งแบบนี้อย่างงั้นหรอ?"

       ผู้อาวุโสเหยียนรำพันกับตัวเองในขณะที่จ้องมองไปที่ดาบของเฉี่ยวตงที่กำลังทะลวงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว  

       ชิงเฟิงเหลือบมองไปที่ดาบในมือของเฉี่ยวตงอย่างเรียบๆ ถึงแม้ดาบที่กำลังจะพุ่งเข้านั้นดูดุดันและรุนแรงแต่ทว่าในสายตาของชิงเฟิงแล้วนั้นดาบที่กำลังจะพุ่งเข้าเล่มนี้ช่างไม่มีค่าอะไรเลย 

       ในเวลาต่อมานั้นในขณะที่คนอื่นคิดว่าดาบของเฉี่ยวตงคงจะคร่าชีวิตของชิงเฟิงได้แล้วนั้น จู่ๆชิงเฟิงก็ได้กระทำบางสิ่งที่ทำให้ผู้คนโดยรอบต่างก็อ้าปากค้างไปตามๆกัน

       ในระหว่างที่ดาบเล่มนั้นกำลังจะถึงตัวของตัวเอง ชิงเฟิงก็ได้ยกมือขึ้นมาอย่างเรียบง่ายจากนั้นเขาก็ได้หยุดดาบที่กำลังทะลวงเข้ามาอย่างดุดันนั้นเพียงแค่นิ้วชี้และนิ้วกลางของตัวเองเท่านั้น! 

       กระบวนการทั้งหมดนี้ถึงแม้ว่าฟังแล้วอาจดูเชื่องช้าแต่ทว่าทุกๆอย่างนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วเกินที่ดวงตาของผู้คนจะสามารถมองเห็นได้ 

       "นี่มัน..!!!"

       "เป็นไปไม่ได้! นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!!!! เจ้าชิงเฟิงนั่น...มันสามารถหยุดดาบของเฉี่ยวตงได้ด้วยนิ้วมือเพียงสองนิ้ว!!!"

       "ตาของข้าคงไม่ได้ผิดปกติไปใช่ไหม?!นี่ข้ากำลังมองดูอะไรกัน!!!"

       "เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ด้วยหรอ?!! ต่อให้จะเป็นศิษย์พี่ที่เเข็งแกร่งที่สุดในสำนักก็คงจะไม่สามารถหยุดดาบนั่นของเฉี่ยวตงได้อย่างเรียบง่ายและง่ายดายได้ขนาดนี้ เจ้าชิงเฟิงคนนั้นมันเป็นใครกันแน่?!! อีกทั้งตอนนี้มันยังเป็นเพียงแค่ผู้บ่มเพาะระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่1เองเท่านั้น มองเพียงแค่จากเรื่องนี้ที่เขาสามารถสร้างความบาดเจ็บให้กับเฉี่ยวตงที่อยู่ในระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่3ได้นี่มันก็น่าเหลือเชื่อมากแล้ว แต่ในตอนนี้ถึงขนาดที่ว่าสามารถป้องกันการโจมตีที่เเข็งแกร่งของเฉี่ยวตงด้วยนิ้วมือเพียงแต่สองนิ้ว นี่มันควรจะเรียวกว่าอะไรกัน!!..."

       "โอ้สวรรค์!!!...ข้ารู้สึกต่ำต้อยยิ่งนัก!" 

       "หรือว่านี่จะเป็นการถือกำเนิดของสุยอดอัจฉริยะ?!"

       "..."

       ผู้คนที่อยู่โดยรอบต่างก็ตกตะลึงกันเป็นระนาบไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ในช่วงที่เหล่าผู้คนยังไม่หายจากอาการตกตะลึงนั้นชิงเฟิงก็ได้กระทำบางสิ่งขึ้นมา 

       "ดูแล้วข้าคงจะเล่นกับเจ้ามาเกินไปหน่อย ตอนนี้ก็ควรจะต้องคิดบัญชีกับเจ้าแล้ว"ชิงเฟิงกล่าวกับเฉี่ยวตงที่ตอนนี้ยังคงไม่หายจากอาการตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ 

       การโจมตีแข็งแกร่งของตัวเองคาดไม่ถึงว่าชิงเฟิงจะสามารถต้านรับได้เพียงแค่นิ้วมือเพียงแค่สองนิ้ว ในเวลานี้จิตใจของเขาได้พังทลายอย่างสมบูรณ์แล้ว 

       ฟุบ!

       ชิงเฟิงขยับตัวเบาๆหลังจากนั้นเขาก็ได้มาอยู่ด้านข้างของเฉี่ยวตงอย่างรวดเร็วจากนั้น...

       แกร็ก~~

       "อ๊าก!!!" 

       เสียงกรีดร้องของเฉี่ยวตงทำให้ผู้คนโดยรอบต่างก็พากันได้สติขึ้นมา พวกเขามองไปที่ชิงเฟิงและไม่เข้าใจว่าชิงเฟิงพยายามจะทำอะไรกันแน่ 

       "ในตอนนั้นพวกเจ้าได้ทำการหักแขนและขาทั้งสองของข้าไป ตอนนี้เมื่อข้าต้องการทำเช่นนั้นบ้างเจ้าคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"

       "เจ้า...!!!"

       แกร็ก~~

       "อ๊าก!!!"

       ซี๊ด!!!

       ผู้คนที่อยู่โดยรอบต่างก็สูดหายใจกันเข้าไปลึกๆหลังจากที่เห็นชิงเฟิงได้ทำการเหยียบขาข้างซ้ายของเฉี่ยวตงทำให้ตอนนี้ขาข้างนั้นบิดเบี้ยวจนผิดรูป 

       ชัดเจนแล้วว่าตอนนี้มันได้หักไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

       "เจ้านั่นมันมีความแค้นอะไรกับเฉี่ยวตงกันแน่ทำไมถึงได้ลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้"

       "เรื่องนี้คงมีเพียงทั้งสองคนเท่านั้นที่รู้ แต่ว่าจากการคาดเดาของข้าเรื่องระหว่างทั้งสองมันไม่ใข่เรื่อวเล็กน้อยแน่" 

       "มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าเป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งสองคนจะมาประลองกันที่สนามประลองเป็นตายอย่างงั้นหรอ?"

       "..."

       ผู้อาวุโสเหยียนเองก็สงสัยเช่นกันว่าเรื่องความแค้นของทั้งสองคนมันเป็นเช่นไรกันแน่ ทำไมชิงเฟิงถึงจะต้องลงมือโหดเหี้ยมได้ถึงขนาดนี้ 

       "เห้อ...ข้าหวังว่าเจ้านั่นคงจะไม่บ้าคลั่งขึ้นมา"ผู้อาวุโสเหยียนกล่าวกับตัวเองเบาๆขณะที่นึกถึงใครบางคนขึ้นมา

้