[จบ] ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ

บทที่ 38 คำสารภาพรักที่ถูกปฏิเสธ

“กำลังทะเลาะอะไรกัน?”

เจิ้งอวิ๋นถามอย่างใจเย็น

โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่ต้องการความเงียบสงบ แต่เขาเพิ่งได้ยินเสียงทะเลาะกันจากทางเดิน แม้ว่าจะเป็นคลินิกผู้ป่วยนอก แต่ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันแล้ว

ด้วยเหตุนี้ หลายแผนกที่ขาดแคลนบุคลากรในเวลานี้จึงจัดให้ผู้ป่วยบางรายมาที่คลินิกผู้ป่วยนอกพิเศษแห่งนี้

ถ้าคนไข้เห็นภาพนี้ พวกเขาจะรู้สึกอย่างไร?

เยี่ยเจียอี๋เห็นเจิ้งอวิ๋นมาที่ประตูและพูดอย่างติดตลก "ผู้อำนวยการเจิ้ง หานชิงอวี่ มุ่งเป้าไปที่ฉันตั้งแต่เขามาที่นี่ค่ะ โปรดดูแลเขาด้วย"

เมื่อเจิ้งอวิ๋นได้ยินสิ่งนี้ เขาก็พูดกับหานชิงอวี่อย่างจริงจัง

“เสี่ยวหาน ผมได้ยินมานานแล้วว่าคุณมีความสามารถมาก แต่เสี่ยวเยี่ยเป็นผู้หญิง ในบางเรื่องคุณก็ควรยอมเธอสักหน่อย”

เจิ้งอวิ๋นคิดว่าเป็นเพราะความขัดแย้งระหว่างพวกเขาสองคน และไม่ได้คิดถึงอาการของผู้ป่วยเลย

เมื่อเยี่ยเจียอี๋ได้ยินสิ่งนี้ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย กลัวว่าหากจู่ ๆ หานชิงอวี่เปิดเผยสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เจ้านายจะดุเธออย่างแน่นอน

แต่ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เขาไม่สนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วยซ้ำ

เขาจึงพูดอย่างใจเย็นกับเจิ้งอวิ๋นตรงหน้า "ครับอาจารย์ ในอนาคตผมจะระวังให้มากขึ้น"

ในขณะที่พูด ก็มองเห็นเยี่ยเจียอี๋ที่อยู่ข้างหลังเจิ้งอวิ๋นทำหน้าเซ็งใส่ตัวเอง

…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน

เมื่อมองไปที่เยี่ยเจียอี๋ที่เปลี่ยนเสื้อคลุมสีขาวและออกไปในชุดลำลอง หานชิงอวี่ก็รู้สึกเหมือนก้นของเขากำลังจะแตก แม้ว่าทั้งสองจะมีความขัดแย้งกัน แต่หานชิงอวี่ก็จะไม่โต้เถียงกับผู้หญิงอย่างแน่นอน

ในช่วงเวลาที่เขาทำงานในตอนบ่าย เขามักจะรับช่วงต่อคนไข้จากเยี่ยเจียอี๋เมื่อเธอยุ่งเกินไป ไม่คาดคิดว่าจำนวนผู้ป่วยในคลินิกผู้ป่วยนอกแห่งนี้จะสามารถเทียบเคียงกับแผนกฉุกเฉินได้

เจิ้งอวิ๋นดูเหมือนจะพอใจกับงานตรงหน้าเขามาก ขณะรับคนไข้ เขาก็ไม่ลืมที่จะให้คำแนะนำแก่ทั้งสองคนเป็นครั้งคราว

หานชิงอวี่บิดตัวพลางเดินไปที่เตียงและมองลงไปชั้นล่างโดยไม่รู้ตัว

เมื่อมองไปก็เห็นร่างที่คุ้นเคย

เขาเห็นหลี่หยางยืนอยู่ชั้นล่างในคลินิกผู้ป่วยนอกในเวลานี้ เขากำลังมองไปรอบ ๆ ราวกับว่ากำลังรอใครบางคนอยู่ หานชิงอวี่รู้สึกประทับใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็เห็นช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือของหลี่หยาง

แน่นอนว่าหากหลี่หยางกำลังรอตนอยู่ เขาจะไม่ถือดอกไม้มาด้วยอย่างแน่นอน

ดังนั้นหานชิงอวี่จึงยืนอยู่ข้างหน้าต่างและเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเพื่อนรุ่นน้องที่อยู่ชั้นล่างอย่างเงียบ ๆ นานมากแล้วที่ไม่เคยได้ยินเจ้าเด็กคนนี้พูดถึงเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ และวันนี้เขายังเอาดอกไม้มาอีกด้วย

เป็นไปได้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ?

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมาทำให้เขารู้สึกตกใจ

ทันใดนั้นสีหน้าของหลี่หยางก็เปลี่ยนไป เขาเดินไปหาหญิงสาวคนหนึ่งและยื่นดอกไม้ในมือให้กับหญิงสาวคนนั้น แต่ตัวเขาเพิ่งจะได้พบกับผู้หญิงคนนั้นไปเมื่อกี้นี้เอง

ถูกต้อง หญิงสาวคนนั้นคือเยี่ยเจียอี๋ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในแผนกเดียวกันกับเขาและเพิ่งมีความขัดแย้งกันเล็กน้อย

คราวนี้ความเหนื่อยล้าของหานชิงอวี่หายไป เขาวางเสื้อกาวน์ไว้ข้าง ๆ จากนั้นหยิบของแล้วเดินลงไปชั้นล่าง

เขาต้องการเห็นว่าหลี่หยางซึ่งมักจะพูดเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านความรักจะเกิดประกายไฟแบบไหน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพริกไทยตัวน้อยที่อารมณ์ร้อนแบบนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อหานชิงอวี่ลงมาชั้นล่าง คนเดียวที่เหลืออยู่ในชั้นล่างของคลินิกผู้ป่วยนอกคือหลี่หยางที่ดูโดดเดี่ยวและดอกไม้ในมือ

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หานชิงอวี่ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเวลานี้เขายังคงแสร้งทำเป็นแปลกใจและเดินไปที่ด้านข้างของหลี่หยาง

“แค่มารับฉันหลังเลิกงาน ทำไมถึงซื้อดอกไม้มาด้วยล่ะ”

เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าหลี่หยางถูกปฏิเสธ แต่เมื่อเจ้าเพื่อนผู้เริงร่าเห็นหานชิงอวี่ เขาก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่แทบจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตาทันที จากนั้นก็เล่าให้ฟังทั้งหมดเกี่ยวกับคำสารภาพที่ถูกปฏิเสธของตน

ปรากฏว่าเยี่ยเจียอี๋เป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาลัยเดียวกันกับพวกเขา เพียงวิชาเอกนั้นแตกต่างกัน หานชิงอวี่จึงไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนิสัยของหลี่หยาง เขาจึงรู้จักเยี่ยเจียอี๋มาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและมีความประทับใจที่ดีต่อเธอมาโดยตลอด

เมื่อไม่นานมานี้ เขาพบว่าเยี่ยเจียอี๋ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลกลาง และอยู่ในคลินิกผู้ป่วยนอกซึ่งอยู่ไม่ไกล

เขาจึงตัดสินใจเลิกงานก่อนเวลาและวิ่งลงมาที่ชั้นล่างที่คลินิกผู้ป่วยนอกเพื่อสารภาพรัก

แต่เมื่อมองเหตุการณ์ตรงหน้า ความรักครั้งนี้กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรม

หลังจากที่หลี่หยางพูดจบ เขาก็ส่งดอกไม้ให้หานชิงอวี่ด้วยความสิ้นหวัง โดยไม่สนใจคำทักทาย จากนั้นก็เดินออกจากโรงพยาบาลราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

ปกติแล้วหลี่หยางจะเป็นคนไม่คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนว่าจะอกหักจากเยี่ยเจียอี๋จริง ๆ 

หานชิงอวี่พึมพำอยู่ในใจ ขณะคิดถึงวิธีกำจัดดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า

ประตูหลักของโรงพยาบาลหันหน้าไปทางแผนกฉุกเฉิน และหานชิงอวี่ก็เดินช้า ๆ ไปที่ประตูโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มซึ่งยังคงคิดถึงวิธีปลอบใจเพื่อนสนิทตนจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีคนคุ้นเคยกำลังเดินไปที่ประตูโรงพยาบาลเช่นกัน

"โอ๊ย!"

ในขณะที่หานชิงอวี่กำลังจมอยู่กับความคิด เสียงร้องอันแสนหวานก็ดังขัดจังหวะความคิดของเขา

เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้ระวังและไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่งเข้า หานชิงอวี่ก็กำลังจะพูดขอโทษ แต่เมื่อมองดี ๆ เขาก็ต้องตกตะลึงทันที

คนที่เขาบังเอิญชนกลับกลายเป็นไป๋ปิงที่เพิ่งเลิกงาน!

ในความเป็นจริง ไป๋ปิงเห็นหานชิงอวี่จากระยะไกลแล้ว โดยเฉพาะช่อดอกไม้ในมือของเขา

หลังจากเห็นเหตุการณ์นี้ จู่ ๆ เธอก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ ดังนั้นจึงเร่งฝีเท้าโดยต้องการออกจากโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงอีกฝ่าย

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือเธอและหานชิงอวี่บังเอิญเจอกันที่ทางเข้าโรงพยาบาล!

“มองฉันทำไม ฉันไม่ต้องการดอกไม้ของนายหรอกนะ”

ไป๋ปิงคิดว่านี่เป็นกลอุบายที่หานชิงอวี่คิดขึ้นมา เธอเกลียดสิ่งเหล่านี้มากที่สุด

ดังนั้นเธอจึงโพล่งมันออกมา หลังจากที่กลอกตาใส่หานชิงอวี่ที่อยู่ตรงหน้า เธอก็เดินไปที่ประตู

นายแพทย์หนุ่มไม่สามารถพูดอะไรในตอนนี้ได้ ท้ายที่สุดตอนนี้เขาก็มีช่อดอกไม้อยู่ในมือจริง ๆ แถมยังไปชนเข้ากับไป๋ปิงอีกด้วย และความสัมพันธ์อันละเอียดอ่อนระหว่างตัวเขากับเธอนั้น...

เขาสูดหายใจเข้ายาว ไม่คาดคิดว่าวันนี้จะได้สัมผัสกับความรู้สึกถูกปฏิเสธของหลี่หยางด้วย

ไม่กี่วินาทีต่อมา หานชิงอวี่ก็โยนช่อดอกไม้ลงในถังขยะแล้วเดินออกจากโรงพยาบาลไปอย่างไม่สบอารมณ์