Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบเจ็ด  เฒ่าตกปลา 3

ผมเจออาจารย์สอนว่า

บางครั้งความซื่อสัตย์สร้างความประหลาดใจได้ในรัฐสภา

ในโลกที่คนหลอกลวงกันไปมา

พูดความจริงสามารถทำให้อีกฝ่ายตกใจและไปไม่เป็นได้

“ผู้เยาว์ไร้ความสามารถขาดคุณสมบัติที่จะอยู่ในนครหลวงจึงเร้นกายกลับบ้านเกิด ไว้ทุกข์ให้บุพการีท่านผู้เฒ่าที่เคารพกล่าวถูกต้องแล้ว”

ผมทำท่าคารวะอย่างนอบน้อมด้วยวิชาที่ฝึกมาจากไลท์โนเวลแดนอาทิตย์อุทัยการทำท่าคารวะหรือขอร้องจะทำให้อีกฝ่ายโมโหได้มากกว่าเราทำท่าเย่อหยิ่ง

และผมไม่ได้ต้องการทำให้อีกฝ่ายสบายใจแต่ประการใด

เพราะไอ้ตัวผู้เฒ่าพรรค์นี้มีแต่ก่อปัญหาให้ผมเท่านั้นไม่มีเรื่องดีมาหาเลยแม้แต่น้อยหากเราเปิดตำราประวัติศาสตร์มาดู

“เฮอะข้าเห็นเจ้ามีคุณสมบัติควรขัดเกลากลับใจไม่สู้เสียได้”

เฒ่าตกปลาทำท่าเย้ยหยันผมอย่างดูถูก

ผมแทบจะยักไหล่ออกมา

ดูถูกก็ดูถูกไปสิ

ผมมีเป้าหมายของตนเองอยู่แล้วไม่คิดจะทำอะไรตามใจใครหรืออะไรทั้งนั้น

แผนการปรับเปลี่ยนได้เป้าหมายของผมยังเหมือนเดิมเสมอ

“ท่านผู้เฒ่าที่เคารพสั่งสอนถูกต้องแล้ว”

ผมทำท่าเคารพอย่างนอบน้อม

“เฮอะเห็นแก่เจ้าที่ยังมีความสำนึกตัว ข้าจะมอบตำราครึ่งเล่มนี้แก่เจ้าให้เจ้าสามารถจัดทัพทำสงครามชิงแผ่นดิน”

เฒ่าตกปลาคว้าตำราเก่าแก่มีกลิ่นอายโบราณที่ทำด้วยผ้าไหมดิ้นทอง

แค่ดูด้วยตาก็พอจะรู้ว่าคือของหายาก

แต่ผมจะเอามันไปทำไมมิทราบ?

ให้คอมพิวเตอร์ผมเครื่องหนึ่งผมยังอยากได้มากกว่า