‘คัทยา’ แม่ของเคียงรักพาลูกสาวไปเร่ขายั้แ่ยังเด็ก แต่ก็ไม่มีใครอยากได้เพราะราคานั้นไม่ใช่น้อย ๆ ทั้งยังต้องเลี้ยงดูอีกตั้งสิบปีกว่าจะอายุครบสิบแปด
ซึ่งคัทยา แม่ที่เคยเลี้ยงดูเคียงรักนั้นมีคนของพิธาติดต่อเธอมาให้เขา ด้วยความที่พิธาเป็คนชอบผู้หญิงช่ำชองและรองรับแรงของเขาได้อย่างไม่ติดขัดให้เสียอารมณ์ เพราะขนาดของเขาเองที่ใหญ่เกินมาตรฐานทำให้คัทยาจึงเป็ผู้หญิงคนโปรดที่พิธาเรียกหาเป็ประจำ
จนทำให้นานวันเข้าพิธาก็ซื้อคอนโดให้คัทยาอยู่เขาจะได้ไม่ต้องพาเข้าโรงแรมบ่อย ๆ แต่ไม่นานคัทยาก็พาเคียงรักมาอยู่ด้วย ซึ่งตอนที่พิธารู้ว่าคัทยามีลูกก็ใและเป็กังวลเื่สามีของเธอ แต่คัทยาก็ได้รีบอธิบายว่าเคียงรักนั้นไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่เป็ลูกของน้องสาวที่ตายจากไปด้วยโรคประจำตัว พ่อของเคียงรักก็เลิกราไปั้แ่ที่รู้ว่าแฟนเขาท้อง เธอจึงต้องเอาหลานสาวมาเลี้ยงแทนพ่อแท้ ๆ ที่ไม่เคยติดต่อมา
จนวันหนึ่งพิธาไม่มีเวลาให้คัทยา และเธอเองที่เห็นว่าเขาเอ็นดูเคียงรักเป็อย่างมาก คอยซื้อขนม และช่วยดูแลเด็กหญิงตอนที่เธอออกไปปาร์ตี้สังสรรค์กับเพื่อน ๆ คัทยาจึงได้ตัดสินใจทิ้งพิธาและเคียงรักเอาไว้ก่อนจากไป โดยไม่ได้เรียกราคาจากเขาเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าถ้าเรียกราคาไปเขาจะสนใจไหม ถ้าไม่สนใจขึ้นมาเธอเองก็ต้องเลี้ยงดูเคียงรักต่อไปอีกนานจนกว่าหลานสาวจะโต
คัทยาจึงตัดสินใจเก็บของออกไปทันที โดยเอาไปแค่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ทิ้งเคียงรักเอาไว้ที่คอนโดหรูเพียงลำพัง ส่วนพิธาจะดูแลต่อหรือไม่ดูแลก็เื่ของเขา จะเป็ตายร้ายดีอย่างไรก็สุดแล้วแต่เวรกรรมของเด็กหญิง หลานสาวที่ทำให้หล่อนนั้นลำบากมาตลอดั้แ่ที่เคียงรักเกิดมา เป็ตัวภาระให้หล่อนต้องสละเวลาพักผ่อนมาป้อนข้าวป้อนน้ำให้ั้แ่แบเบาะ ในที่สุดคัทยาก็ได้เป็อิสระเสียที อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เลวทรามขนาดทิ้งหลานสาวเอาไว้ข้างถนนเสียหน่อย
คัทยาตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตทั้งสอง ปล่อยให้เคียงรักร้องห่มร้องไห้งอแงขณะวิ่งตามมาเกาะขา แต่สุดท้ายแรงเด็กก็ไม่อาจสู้ผู้ใหญ่ได้ คัทยาดึงมือน้อย ๆ ที่กอดขาเธอออก ก่อนจะสั่งให้เคียงรักเชื่อฟังและห้ามเดินตาม ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครรัก
ด้วยความเป็เด็กเคียงรักจึงเชื่อฟังน้าสาวทุกอย่างเพราะกลัวคำขู่นั้น กลัวว่าตัวเองจะไม่มีใคร้าอีก ทำได้แค่มองตามแผ่นหลังของน้าสาวที่หายลับสายตาไปหลังประตูปิด
แต่ใครจะรู้ว่าชีวิตต่อจากนั้นของเด็กหญิงกลับมีความสุขมากกว่าเดิม
เมื่อพิธาที่ต้องรับบทปะป๊าจำเป็ให้เคียงรักนั้นคอยเติมเต็มความรักที่เด็กหญิงโหยหา เติมเต็มความสุข ความอบอุ่นให้เธอจนยาวมาถึงปัจจุบัน
“ปะป๊าทานข้าวเสร็จจะเข้าบริษัทไปทำงานเลยเหรอคะ” เคียงรักที่กินข้าวไปด้วยชวนพิธาคุยไปด้วยถามคำถามออกมาไม่รู้กี่ครั้ง
แต่ปะป๊าของเธอก็ตอบกลับมาตลอด ไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญหรือไม่พอใจใส่แม้แต่น้อย หากแต่เป็คนอื่นเขาคงตวาดกลับให้เงียบปากั้แ่คำถามที่สามแล้ว
“ใช่ครับ หนูมีอะไรหรือเปล่า ฮึ หรือคิดถึงปะป๊า”
“ใช่ค่ะ คิดถึงปะป๊ามาก ๆ เลย หนูนั่งรอวันที่ปะป๊าจะมีเวลาให้หนูเหมือนกับเมื่อก่อนไม่ไหวแล้ว เพราะคิดถึงมาก ๆ จนรักของปะป๊าอิจฉางานแล้วค่ะ ได้เจอปะป๊าทุกวันทุกเวลาเลย เยอะกว่าเจอส้มคนนี้เสียอีก”
“ไม่น้อยใจนะครับ ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว” พิธาหัวเราะน้อย ๆ ให้กับคำพูดซื่อตรงของหญิงสาว น่ารักเสียจนทำเอาปะป๊าคนนี้ต้องยิ้มตาม
“ค่ะ แต่ถ้าเป็แบบนี้บ่อย ๆ หนูคงต้องเหงาตลอดไปแน่ ๆ”
“โอ๋ ๆ ไม่นานขนาดนั้นครับ”
“งั้น... ถ้าปะป๊าไม่อยากให้ส้มคนนี้น้อยใจ ปะป๊าต้องทำอะไรให้หนูหนึ่งอย่างนะคะ” เคียงรักที่เคี้ยวอาหารจนหมดปากแล้ววางช้อนส้อมลง ก่อนจะเอียงหน้ามองปะป๊าของตัวเองอย่างออดอ้อน อีกทั้งยังชูนิ้วชี้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูออกมาเป็เลขหนึ่งประกอบ
“บอกมาได้เลยครับ ปะป๊าคนนี้ย่อมทำทุกอย่างให้หนูได้ทั้งนั้น ขอแค่บอก”
“ปะป๊าขี้โม้อ๊ะเปล่าเนี่ย”
“ระดับนี้พูดจริงทำจริงครับ ไม่มีอะไรที่ปะป๊าจะทำให้ไม่ได้” พิธายิ้มและส่ายหน้าอย่างเอ็นดูเคียงรัก จากเด็กน้อยที่มอมแมมในวันนั้น สู่เด็กสาวที่สวยงามดั่งดอกไม้บริสุทธิ์ตรงหน้าในตอนนี้
“คิก ปะป๊าน่ารักที่สุดเลยค่ะ” เคียงรักยิ้มกว้างจนเผยให้เห็นฝันขาวเรียงสวยของตัวเอง ตาหยีบ่งบอกถึงความจริงใจว่าเธอนั้นมีความสุขขนาดไหน
“ก็คงน่ารักเท่าส้มคนนี้ไม่ได้หรอกครับ” พิธาตอบกลับหญิงสาวแทบจะทันที ในโลกนี้ไม่เถียงหรอกว่ายังมีคนอีกมากมายที่สวยหรือน่ารักกว่าเคียงรัก แต่ภายในสายตาของเขานั้นคนที่น่ารักที่สุดก็คือหญิงสาวตรงหน้าคนนี้
เคียงรักของเขาเปรียบเสมือนสิ่งมีค่าที่สวยงามและบริสุทธิ์เสียจนทำให้ชายหนุ่มนั้นหลงใหลเธอไปโดยไม่รู้ตัว
2K
