บทที่1
ในความฝันนั้น ริพสจ๊วตมองเห็นภาพลูกชายวัยหนุ่มทั้ง 3 ของเขาต่างทำงานอาบเหงื่ออยู่เคียงกายยามที่ไร่ฝ้ายริมฝั่งแม่น้ำบราซอสกำลังให้ผลผลิตเต็มที่โดยความเป็จริงเขาตั้งชื่อลูกชายทั้ง 3 คนนี้ไว้ก่อนหน้าที่จะแต่งงานกับเอมิเลียเสียด้วยซ้ำการที่เขาเลือกแต่งงานกับหญิงสาวผู้นี้ก็เพราะหล่อนเป็ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวชาวสก็อตต์ที่มีลูกแข็งแรงถึง 7 คน
ลูกชายคนแรกของเขาจะต้องชื่อสโลน...สโลนจะต้องเป็ลูกที่ทั้งแข็งแรงและกล้าหาญเปี่ยมด้วยความทระนงเป็ทายาทที่จะสามารถทำหน้าที่แทนริพได้...ต่อมาคือเบย์เลจ์ซึ่งจะต้องเป็ลูกชายที่เอางานเอาการ ไว้ใจได้จะต้องได้รับการศึกษาอย่างดีจะต้องได้รับการอบรมให้รู้จักการรับผิดชอบมีความซื่อสัตย์เพื่อที่จะได้เป็ผู้ช่วยที่ดีของพี่ชายต่อไปส่วนลูกชายคนสุดท้องของริพจะต้องชื่อเครจตัน... เป็ลูกชายตัวเล็กๆที่เขาจะเอาไว้เป็เพื่อนเล่นเป็คนเดียวที่เขาจะทุ่มเทความรักให้จนหมดหัวใจก็ว่าได้เครจตันน่าจะเป็คนอารมณ์ร้อน พูดจาโผงผางและลูกคนนี้แหละที่จะเป็คนเรียกร้องทุกสิ่งทุกอย่างจากรัฐบาลแล้วก็จะได้ในสิ่งที่เรียกร้องนั้นด้วย...
น่าเสียดายและเสียใจอย่างยิ่งที่เอมิเลียให้แต่ลูกสาวถึง 3 คนกับริพทว่าก็ไม่ได้ทำให้ริพหวั่นไหวหรือเปลี่ยนแปลงความตั้งใจแต่อย่างใดเขายังคงตั้งชื่อลูกสาวคนแรกว่าสโลน คนที่ 2ว่าเบย์เลจ์และคนสุดท้องว่าเครจตันอยู่ดีหลังจากนั้นเขาก็ลงมือวางแผนที่จะให้ความฝันของเขากลายเป็ความจริงขึ้นมาให้ได้…
“เฮ้...ดอน ครุซ...ข้าเห็นอยู่กับตาเลยนะเนี่ย... ว่าแกเอานังบำเรอของน้องชายมาทำเมียถามหน่อยเถอะวะนังนี่มันร้อนแรงเหมือนที่ไอ้อันโตนิโย่มันโม้หรือเปล่าวะ...?”
“หุบปากได้แล้ว อะลีจันโดรไม่ยังงั้นข้าเป็ตัดลิ้นแกแน่...”
สโลน สจ๊วตซีดเผือดไปทั้งตัวเมื่อได้ยินคำตอบโต้อันบ่งบอกถึงความอาฆาตมาดร้ายระหว่างจอมโจรเม็กซิกันที่ถูกพันธนาการไว้ทั้งมือและเท้า กับบุรุษเชื้อสายสเปนผู้มีเรือนร่างสง่างามและกำลังยืนเคียงข้างเธออยู่ภายในคุกซานอันโตนิโอที่แทบไม่มีอากาศให้หายใจ ทั้งยังอบอวลด้วยกลิ่นเหม็นคละคลุ้งความรู้สึกอับอายที่ถูกหยามหยันทำให้กล้ามเนื้อตึงขึ้นทั้งหน้าขณะที่เธอพยายามสกัดกั้นคำปฏิเสธไม่ให้หลุดลอดออกมาแต่ถ้าสามารถทำได้เธอจะใช้คำพูดอะไรเป็การแก้ตัว...?
เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลย...ว่าไม่เคยเป็คู่รักของอันโตนิโย่ เควอเรโร่มาก่อน ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังได้ให้กำเนิดลูกชายซึ่งเป็เืเนื้อเชื้อไขของโตนิโย่อีกด้วยขณะเดียวกันเธอก็ไม่อาจปฏิเสธว่าครุซ พี่ชายของโตนิโย่ก็มีความปรารถนาในตัวเธอซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้ใช้ความพยายามที่จะเป็เ้าของเธอให้ได้เพียงแต่ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่านั้นแต่มันเป็อะไรบางอย่างที่น่าชิงชังรังเกียจอย่างมากที่ได้ยินใครบางคนพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพี่น้องสองชายออกมาแบบนั้น
เธอเอื้อมไปจับแขนครุซัักล้ามเนื้อที่ถึงเขม็งด้วยอารมณ์แรงแบบสัตว์ร้ายที่เกิดอยู่แม้เขาจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ทันสมัยก็ตาม
ลำแสงที่ผ่านช่องแคบๆเข้ามาตกต้องลงบนกำไลมือที่ทำด้วยเงินประดับเทอควอยซ์ที่อะลีจันโดรสวมใส่อยู่ทำให้สโลนต้องหันไปให้ความสนใจกับผู้ชายคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าอีกครั้ง
“คุณแน่ใจหรือว่าผู้ชายคนนี้คือคนร้ายที่ฆ่าโตนิโย่เมื่อสี่ปีก่อน”เธอถามครุซ
“ใช่แน่”
“ไอ้อันโตนิโย่เควอเรโร่มันทั้งทรยศแล้วก็ยังเป็ไอ้หน้าโง่ด้วย” เสียงอะลีจันโดรดังลั่นขึ้นอีก“ถ้าข้าไม่ฆ่ามันทหารเท็กซัสก็ต้องจับมันแขวนคออยู่ดีฐานที่มันวางแผนร่วมกับรัฐบาลเม็กซิกันเพื่อล้มล้างรัฐบาลสหรัฐฯ”
“แกนั่นแหละที่กำลังจะถูกแขวนคออะลีจันโดร ถ้าไม่ใช่ข้อหาที่ฆ่าน้องชายของข้าก็ข้อหาที่ปล้นวัวควายรวมทั้งม้าของข้า แล้วก็ยังข่มขืนผู้หญิงในหมู่บ้านข้าด้วย”
ดวงตาของจอมโจรเป็ประกายวาบวับอยู่ในห้องคุมขังที่มีเพียงแสงสลัว
“ข้าขอปฏิเสธทุกข้อหา...นอกจากเื่เดียวเท่านั้น... ข้ายอมรับว่ะ ว่าเวลาที่ได้ชำแรกเข้าไปในเนื้อสาวนี่มันช่างสุขสุดยอดจริงๆ”สายตาคู่นั้นจับอยู่ที่ใบหน้าสโลนก่อนจะเสริมว่า “แต่ดูเหมือนแกจะไม่พิถีพิถันเื่นี้เท่าไหร่อยู่แล้วนี่จริงไหมล่ะ ดอน ครุซ?”
“หุบปาก...!” ครุซกัดกรามแน่น
สโลนถอยห่างออกจากสายตาและวาจาหยาบคายที่อะลีจันโดรกำลังสำรอกใส่หน้าอย่างไม่รู้ตัวเมื่อััร่างของชายหนุ่มที่ยืนเยื้องอยู่ข้างหลังเธอก็ยืดไหล่ขึ้นพร้อมกับบอกเขาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าสงบว่า
“ฉันได้เห็นสิ่งที่้าเห็นแล้วเรากลับกันเถอะ”
อะลีจันโดรผงกหัวอย่างหยันเยาะให้
“อะดิโอส ปูต้า... จนกว่าเราจะพบกันนะ”
สโลนรู้สึกสยดสยองกับรอยยิ้มที่ฉาบอยู่บนใบหน้ากระดูกของอะลีจันโดรแววตาที่ไร้ปรานีราวจะเปลื้องเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากเรือนกายเผยให้เห็นทั้งเนินทรวงอวบอิ่มที่เขากำลังใช้สายตาคลึงเคล้าเรื่อยลงมายัง่เอวที่คอดกิ่วสะโพกผายและต้นขาที่อะลีจันโดรกำลังใช้สายตาเสพสังวาสอย่างหยาบคาย
เธอถึงกับหลับตาลงเพื่อปิดกั้นภาพนั้นภาพที่เขากำลังข่มขืนเธอเสียแต่เสียงหัวเราะเริงร่าของอะลีจันโดรทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นอีกครั้งขนลุกพราวไปทั้งตัวเมื่อเห็นสายตาที่โลมไล้ไปทั่วเรือนร่าง
“ไม่ต้องห่วงข้าไม่อยู่รอจนใครมาแขวนคอข้าได้หรอก” อะลีจันโดรกล่าวราวให้สัญญา “ข้าหนีแน่เหมือนที่ข้าหนีทหารหน่วยเท็กซัส แรงเยอร์ของเท็กซัสเมื่อสี่ปีมาแล้วนั่นแหละถ้าข้าหนีได้สำเร็จเมื่อไหร่ รับรองว่าข้าต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าที่ไอ้อันโตนิโย่มันโม้เื่นังบำเรอของมันไว้น่ะเป็ความจริงหรือเปล่า”
สโลนไม่หยุดรอฟังอีกต่อไปว่าครุซจะตอบโต้กับวาจาสามานย์ของเ้าจอมโจรคนนั้นต่อไปอย่างไรเธอรีบรุดออกมาจากคุกที่คุมขังอาชญากรซึ่งมีั้แ่พวกฆาตกรไปจนกระทั่งพวกลักเล็กขโมยน้อยออกมาหยุดอยู่ตรงจัตุรัสกลางเมืองซาน อันโตนิโอ ท่ามกลางแสงแดดร้อนแรงต้องเอามือยันไว้กับผนังอิฐของตัวอาคาร ต่อสู้กับอาการวิงเวียนที่เกิดอยู่
เธอสูดลมหายใจลึกๆเข้าไว้เพื่อชำระล้างรูจมูกที่สูดแต่กลิ่นเหม็นภายในคุกแห่งนั้นมาเป็เวลานานแม้ว่ากลิ่นอายภายนอกนี้จะไม่น่าชื่นชมนักแต่ก็ไม่ถึงกับจะน่ารังเกียจมันเป็กลิ่นที่ประสมประสานอยู่ระหว่างกลิ่นอาหารกลิ่นมูลม้าขณะเดียวกันก็ยังมีเถากุหลาบป่าที่กำลังออกดอกพราวเลื้อยคลุมอยู่บนผนังคุกกลิ่นหอมของดอกไม้นั้นคละเคล้าอยู่กับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นสาบม้า
สโลนตัวแข็งไปในทันทีเมื่อเห็นหญิงชาวสเปนคนหนึ่งเดินผ่านมาพร้อมกับจูงลูกชายผมดำตัวน้อยนุ่งกางเกงขาสั้นตามมาด้วย แวบหนึ่งที่สโลนคิดไปว่า ผู้หญิงคนนั้นคือโดน่า ลูเซียแม่ของครุซที่กำลังจูงซิสโค่ ลูกชายวัย 3 ขวบของเธออยู่
แต่ไม่ใช่...
สโลนทิ้งร่างพิงกำแพงอีกครั้งกลัวเหลือเกินว่าขาจะไม่อาจรับน้ำหนักตัวต่อไปได้ขณะที่ความทรงจำเกี่ยวกับโตนิโย่...เื่การตั้งครรภ์และการให้กำเนิดลูกชายถาโถมเข้ามา...
เธอนึกไม่ออกว่าทำไมตัวเองจึงหลงใหลในเสน่ห์ของอันโตนิโย่เควอเรโร่ เดาเอาว่าอาจเป็เพราะรอยยิ้มของเขา มันเป็ยิ้มที่อาบเสน่ห์กดลึกอยู่กับมุมปากข้างหนึ่งมากกว่าอีกข้างหนึ่งหรือไม่ก็อาจจะเป็ดวงตาคู่สีดำสนิทที่เป็ประกายวาววับนั่นเองที่จับหัวใจเธอไว้แต่น่าจะเป็เสียงพูดของเขามากกว่าที่ทำให้เธอยอมสยบมันเป็น้ำเสียงที่หุ้มนุ่มนวลและคล้ายจะเกลี้ยกล่อมจนเธอไม่อาจต้านทานได้
เธอรู้สึกว่าตัวเองเขลามากเมื่อได้ตระหนักว่าได้ตกหลุมรักโตนิโย่เข้าแล้ว ในฐานะที่จะต้องเป็ทายาทของไร่ทรี โอ๊คส์คนต่อไปเธอได้รับการฝึกฝนอบรมจากริพ สจ๊วตผู้เป็พ่อ ว่าในการตัดสินใจใดๆ ก็ตามจะต้องกระทำด้วยความสุขุมรอบคอบและอย่างมีเหตุผล แต่เมื่อเธอหลงรักโตนิโย่อย่างหัวทิ่มหัวตำนั้นมันไม่มีทั้งเหตุผลและความสุขุมรอบคอบเข้ามาเกี่ยวข้องแม้แต่น้อยนิดที่ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังได้รับการสั่งสอนมาั้แ่เกิด ให้เข้าใจฐานะของตนเองว่าจุดหมายปลายทางในชีวิตของเธอนั้นอยู่ที่ทรี โอ๊คส์ไม่ใช่เป็ภรรยาลูกชายคนเล็กของเ้าพ่อชาวสเปน...!
เธอไม่กล้าเปิดเผยความลับนี้กับพ่อด้วยเกรงเขาจะคิดว่าเธอเสียสติไปแล้วเธอจำต้องเก็บงำความคิดต่างๆ ไว้กับตัวเองจนในที่สุดความผิดพลาดอย่างฉกาจฉกรรจ์ก็ได้เกิดขึ้น
สโลนลูบรอยกร้านบนฝ่ามือยังจำได้ดีว่าโตนิโย่ไม่ชอบมือเธอเลย เธอยื่นมือไปข้างหน้าและจรดจ้องมองดูมันอยู่งานในไร่ฝ้ายเป็งานสกปรกเล็บของเธอฉีกขาด ทั้งปลายนิ้วและฝ่ามือด้านหยาบ แม้มือของเธอจะเล็กได้รูปทว่ามันไม่ได้มีความเรียวงามเช่นที่ควรจะเป็เลย
กระนั้นเธอก็ยังมีหน้าอกและสะโพกที่อวบอิ่มเป็เรือนร่างที่ผู้ชายจะต้องชื่นชมถ้าเขาสามารถมองทะลุเสื้อผ้าชุดชาวไร่ที่เธอสวมใส่อยู่เป็ประจำได้สโลนมองดูรองเท้าบู๊ทที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น กางเกงที่เปื้อนเป็รอยด่างดำวงเหงื่อที่เห็นชัดเจนอยู่ใต้รักแร้เสื้อกั๊กผ้าฝ้ายที่เส้นด้ายเริ่มขาดรุ่ยร่ายแล้วก็ต้องยิ้มด้วยความเศร้าใจมันเป็ยิ้มที่บ่งบอกถึงความสมเพชตัวเองเพราะสภาพของเธอในยามนี้มันช่างซอมซ่อเสียเหลือเกิน
เมื่อเช้านี้เธอเกือบไม่ได้ดูกระจุกเสียด้วยซ้ำแต่ก็พอจะมองเห็นภาพว่าใบหน้าของตัวเองที่น่าจะบอกได้ถึงความรีบร้อนในการเดินทางจากทรีโอ๊คส์มายังซาน อันโตนิโอพวงผมสีน้ำตาลเข้มยาวจรดเอว ถูกรวบรัดไว้ด้วยริบบิ้นยับๆที่ครั้งหนึ่งเคยเป็สีเหลืองอ่อนอย่างลวกๆ
ในชุดทำงานประจำวันของเธอนั้นมันไม่ได้มีอะไรที่ชวนใจให้หนุ่มหล่อเช่นอันโตนิโย่เควอเรโร่หลงรักเธอได้อยู่แล้วเธอน่าจะคิดได้ั้แ่แรกแล้วว่าเขาจะต้องมีเหตุผลอื่นที่แฝงเร้นอยู่เื้ัสิ่งที่เขาพูดและกระทำ
สโลนเจ็บใจยิ่งนักทุกครั้งที่คิดถึงว่า ผู้ชายคนที่เธอรัก ใช้ความรักที่เธอมอบให้เป็เครื่องมือที่จะทำให้เขาได้ในทุกสิ่งที่้าจากเธอ มันเป็การกระทำของคนใจดำคนที่คิดคำนวณแต่ประโยชน์ที่ตนจะได้รับเท่านั้น
เธอยินดีที่จะรับใช้เขาทุกอย่าง และเขาก็ใช้เธอเป็เครื่องมือในการติดต่อกับรัฐบาลเม็กซิกันเพื่อให้บุกเข้ามาในเท็กซัสเขาใช้ให้เธอถือจดหมายลับไปส่งให้กับผู้ที่สมรู้ร่วมคิดซึ่งเธอยอมทำสิ่งต่างๆเหล่านี้โดยไม่เคยคิดสงสัยไต่ถามอะไรจากเขาเลยที่เป็เช่นนั้นก็เพราะเธอทั้งรักทั้งไว้วางใจในตัวเขาทำไมเธอจึงได้โง่เขลาเบาปัญญาถึงเพียงนี้...?
2K
