มหาเทพโอสถ

เมื่อเห็นสภาพที่น่าอเนจอนาถของเย่หุ้ยฉือ ทั้งตระกูลเย่ต่างก็รู้สึกเสียใจกับเขา ส่วนเย่จื่อเฟิงหาได้มีผู้ใดสนใจเขามาตั้งแต่ต้น ถึงแม้เขาจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการโอสถทิพย์ผูกวิญญาณเพื่อช่วยเย่เสวี่ยอี๋ แต่สำหรับผู้ที่คอยหาเรื่องเขามาตลอดจึงไม่มีเหตุผลใดที่ต้องยื่นมือให้ความช่วยเหลือ
ในที่นั่งของเหล่าผู้ชม ตระกูลหวางกับตระกูลเซียวต่างก็กําลังดูการแข่งขันด้วยความวิตกกังวล พวกเขาได้สั่งให้ผู้อาวุโสจ้าวกับผู้อาวุโสเสิ่นจัดการกับเย่จื่อเฟิงแล้ว แต่ไฉนพวกเขาถึงไปสกัดเย่หุ้ยฉือแทน? พวกเขาทําอะไรไม่ได้นอกจากมองไปยังค่ายกลบันไดสวรรค์และสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อเห็นเย่หุ้ยฉือตกลงมา หลินเค่อรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล "ท่าทางที่เย่หุ้ยฉือตกลงมานั้น... ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย เขาเพิ่งจะอยู่ขั้นที่สิบเก้าเท่านั้น ไฉนอยู่ๆถึงร่วงตกลงมาเช่นนั้น? "
ผู้อาวุโสจ้าวยิ้ม "บางทีมันอาจจะเหนื่อยจากการปีนบันไดสวรรค์ ก็เลยหน้ามืดจนพลาดพลั้งตกลงมาก็เป็นได้"
หลินเค่อเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัย " แต่ถ้าเย่จื่อเฟิงที่อยู่ระดับกำเนิดปราณขั้นที่สี่ ยังสามารถปีนขึ้นไปได้ถึงขั้นที่ห้าสิบเก้าได้โดยไม่พลัดตกลงมา เช่นนั้นเย่หุ้ยฉือที่อยู่ระดับกำเนิดปราณขั้นที่ห้าก็ไม่น่าจะรู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย แถมเย่จื่อเฟิงเองก็ดูสมบูรณ์ดีแถมกําลังจะปีนขึ้นขั้นที่หกสิบในเร็วๆ นี้อีก"
"ขั้นที่หกสิบ? หากมันฉลาดพอ มันจะต้องหยุดที่ขั้นนั้น ใครๆก็รู้ดีว่าขั้นหกสิบนั้นต่างจากสี่สิบขั้นแรกอย่างสิ้นเชิง ถือเป็นคนละระดับกันเลย แค่นี้มันก็สามารถรักษาตําแหน่งอันดับสามได้ในขั้นที่ห้าสิบเก้าแล้ว ไฉนถึงต้องเสี่ยงปีนขึ้นไปด้วย? "
เสิ่นลี่ส่ายหัวแล้วหัวเราะออกมา จากที่เขาเห็น ขีดจํากัดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดปราณน่าจะสุดอยู่ที่ขั้นห้าสิบเก้า มีเพียงคนที่มีพรสวรรค์อย่างหวางเทียนจื้อเท่านั้นที่น่าจะก้าวข้ามขีดจํากัดนี้ไปได้
หลังจากที่เสิ่นลี่หยุดพูด ผู้อาวุโสจ้าวก็กระตุกชายเสื้อเขา
"ดึงข้าทำไมเล่า? " เสิ่นลี่ ชําเลืองมองผู้อาวุโสจ้าว ตัวเขารู้สึกหดหู่เพราะไม่สามารถขัดขวางเย่จื่อเฟิงได้
"ท่านผู้อาวุโสเสิ่น ดูนั่น... "
เสิ่นลี่มองตามนิ้วที่ผู้อาวุโสจ้าวชี้ด้วยท่าทางไม่พอใจ สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงแสงสีแดงนูนๆ คล้ายโคจรรอบอะไรบางอย่าง
"ไม่มีทาง นอกจากหวางเทียนจื้อแล้วยังมีคนขึ้นไปบนขั้นหกสิบได้อีกรึ? " เสิ่นลี่หน้ากระตุก
แน่นอนว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น ผู้ที่กำลังขึ้นบันไดขั้นที่หกสิบนั่นก็คือเย่จื่อเฟิง
"เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร? มันอยู่แค่ระดับกำเนิดปราณขั้นที่สี่แท้ๆ ไฉนถึงยังไม่พอใจกับระดับปัจจุบันของตนเอง แต่กลับต้องการอยู่ในสามอันดับแรก? " เสิ่นลี่อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก
ผู้อาวุโสจ้าวสั่นเทิ้ม " หร่ะ หรือว่า... หรือว่ามันอยากจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของงานชุมนุมบันไดสวรรค์... "
"อยากจะเป็นอันดับหนึ่งทั้งๆที่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดปราณขั้นที่สี่เนี่ยนะ? ท่านล้อข้าเล่นใช่หรือไม่? หรือท่านจะบอกข้าว่า เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในอดีตเช่นนั้นหรือ? "
" น่ะ นั่น... "
ผู้ตัดสินทั้งหมดต่างหันมามองหน้ากัน เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ระดับกำเนิดปราณขั้นที่สี่กับระดับกำเนิดปราณขั้นสูงสุดนั้นต่างกันมากเกินไป หากไม่ใช่เพราะเย่จื่อเฟิงพกพาความอดทนมุ่งมั่นมาจากชาติก่อน เขาก็คงไม่มีทางขึ้นมาถึงขั้นนี้ได้
"ไม่ว่าอย่างไร ในที่สุดโอกาสของเราก็มาถึง" เสิ่นลี่กระซิบกับผู้อาวุโสจ้าว ด้วยเสียงทุ้มต่ำเย็นชา
ผู้อาวุโสจ้าวเห็นด้วยจึงยิ้ม "เย่จื่อเฟิงคงทําได้แต่โทษตัวเอง ดูท่าเราคงต้องเพิ่มพลังของค่ายกลบันไดสวรรค์ซะหน่อย"
......
ในตอนที่เย่จื่อเฟิงขึ้นมาถึงขั้นที่หกสิบ เขาก็สัมผัสได้ถึงลมหนาวอันเย็นยะเยือกจนรู้สึกเสียวสันหลัง ทั่วทั้งบริเวณนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เขาไม่อาจหยุดสั่นได้แม้แต่น้อย
"นี่มัน..." เย่จื่อเฟิงถึงกับตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นโลกมายาเช่นนี้มาก่อนในชีวิต
แต่ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจเท่าไหร่ เย่จื่อเฟิงนั้นมาจากต่างทวีป อย่างไรก็คงมีหนึ่งหรือสองคนที่สร้างโลกมายาของตัวเองเช่นนี้ขึ้นมาได้
"ภาพลวงตานี้ไม่เลวเลยทีเดียว สร้างหิมะอันหนาวเย็นเช่นนี้มาได้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก ดูเหมือนบางคนจะตั้งใจให้ข้า… สองคนนี้ชักจะมากเกินไปแล้ว คิดจะบดขยี้ข้าเช่นนั้นรึ? เห็นทีคงถึงเวลาที่จะต้องจัดการพวกเขาเสียแล้วล่ะมั้ง "
เย่จื่อเฟิงยิ้มแล้วหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมลึกลงไปในจิตสํานึก ผิวหนังเริ่มมีหิมะปกคลุมจนตัวสั่นเทา หากยังคงเป็นอยู่เช่นนี้ ไม่ช้าเขาก็คงจะกลายเป็นก้อนหิมะกลิ้งตกลงมาจากขั้นหกสิบอย่างแน่นอน
... .
"ฮ่าฮ่า... พายุหิมะที่แม้แต่หวางเทียนจื้อยังรับมือไม่ได้ เร็วเข้าเย่จื่อเฟิง มาดูกันซิว่าเจ้าจะรับมือสิ่งนี้ได้อย่างไร ข้าจะดูว่าเมื่อเจ้ากลายเป็นก้อนหิมะแล้วจะปีนบันไดสวรรค์ขึ้นได้อีกหรือไม่? " ผู้อาวุโสเสิ่นเริ่มยิ้ม ในที่สุดความมั่นใจของมันก็กลับคืนมาเสียที หากครั้งนี้ทําสําเร็จ มันก็สามารถรายงานกลับไปที่ตระกูลหวางได้
"ใช่แล้ว สําหรับเย่จื่อเฟิงที่ปีนขึ้นมาถึงขั้นหกสิบโดยไม่ได้มีแผนรับมือใดๆ ดูท่าตอนนี้มันคงจะหมดหวังเสียแล้ว... " ผู้อาวุโสจ้าวเองก็รู้สึกสบายใจเช่นกัน ในที่สุดเขาก็กลับไปรายงานตระกูลเซียวได้เช่นกัน
"ใครว่าข้าปีนขึ้นมาโดยไม่มีแผนรับมือ? "
หลังจากได้ยินเสียงนั้น ทั้งผู้อาวุโสเสิ่นกับผู้อาวุโสจ้าวต่างก็หน้าเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มที่เคยมีได้เลือนหายไปอย่างฉับพลัน
"เสียงที่พูดก่อนหน้านี้... ใช่ของท่านหรือไม่? "
"ไม่มีทาง จะเป็นเสียงของข้าไปได้อย่างไร!? " ทั้งสองตอบกลับมาพร้อมกัน
ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วหันไปมองรอบๆ พวกเขาหน้าซีดเผือดและรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
"พวกท่านไม่ต้องมองหาหรอก ข้าน้อยเย่จื่อเฟิงคารวะผู้อาวุโสทั้งสอง"
"จะ เจ้าคือเย่จื่อเฟิง!? " เสิ่นลี่ตกใจสุดขีด ผู้อาวุโสจ้าวเมื่อได้ยินเรื่องนี้ถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่ายตอบโต้มาอย่างนี้มันก็รู้สึกว่าสถานการณ์ชักไม่สู้ดีแล้ว
เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นมันเรื่องเหลือเชื่อเกินไป ก็เห็นๆอยู่ว่าเย่จื่อเฟิงถูกแช่แข็งอยู่บนขั้นหกสิบ แล้วจะมาพูดกับพวกมันสองคนได้อย่างไรกัน?
"การที่ผู้อาวุโสทั้งสองมาขัดขวางข้า... ถ้าให้ข้าเดา... พวกท่านคงถูกตระกูลหวางกับตระกูลเซียวไหว้วานมาใช่หรือไม่? " เสียงของเย่จื่อเฟิงที่ใจเย็นและเรียบเฉยดังก้องอยู่ในหัวของผู้อาวุโสทั้งสอง
"เหลวไหลสิ้นดี อย่ามาปรักปรำพวกข้าเยี่ยงนี้! "
เสิ่นลี่กับผู้อาวุโสจ้าวต่างหันมามองหน้ากัน คาดเดาว่าอาจเป็นเพราะการโจมตีก่อนหน้านี้ของพวกเขามัน เลยถูกเย่จื่อเฟิงตรวจพบเข้า
"จริงรึ? " เย่จื่อเฟิงหัวเราะเบาๆ ทําให้ผู้อาวุโสทั้งสองรู้สึกปั่นป่วน การที่ยอดฝีมือทั้งสองถูกเจ้าหนูระดับกำเนิดปราณปั่นหัวเล่น ถือเป็นเรื่องอัปยศอย่างที่สุด
"เห๊อะ! พวกท่านนี่ช่างปากแข็งจริงๆ ..." เย่จื่อเฟิงพูดเสียงทุ้ม แล้วไม่กล่าวอันใดต่อ
ทันใดนั้นผู้อาวุโสจ้าวก็ส่งเสียงกรีดร้อง " อ๊ากกกก!!! " ออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส มันรู้สึกราวกับมีมีดแทงลงมาบนศีรษะของมัน ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นสุดจะทานทน
เสิ่นลี่มองด้วยสีหน้างุนงงแล้วอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันใดนั้นเองหน้าของมันก็ซีดเผือดปากบิดเบี้ยวพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ แม้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บปวดทรมาน แต่ก็ไม่ได้กรีดร้องตะโกนออกมา
หลินเค่อ มองไปยังผู้อาวุโสทั้งสองด้วยสีหน้าประหลาดใจแล้วถามว่า"พวกท่านเป็นอะไรไหม? ดูพวกท่านสีหน้าไม่สู้ดีนัก"
"มะ ไม่เป็นไร... " ผู้อาวุโสเสิ่นกับผู้อาวุโสจ้าวต่างก็พยายามฝืนยิ้มอย่างที่สุด
แต่รอยยิ้มนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน
"โอ๊ย!!!! เจ็บๆๆ … เจ็บเหลือเกิน ..." ผู้อาวุโสจ้าวไม่อาจทนต่อความเจ็บปวดทรมานได้เท่าผู้อาวุโสเสิ่น กรีดร้องตะโกนด้วยความทรมานราวกับเสียงสุกรถูกเชือด
หลินเค่อกับคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงแล้วรีบวิ่งเข้าไปช่วยผู้อาวุโสจ้าว "ท่านผู้อาวุโสจ้าว ท่านรู้สึกไม่ค่อยดีจริงๆสินะ ตั้งแต่ที่เดินทางออกจากเมืองเต๋าสวรรค์ ท่านก็ยังมิได้พักแถมยังต้องมารักษาค่ายกลบันไดสวรรค์อีก ท่านควรจะพักเสียหน่อย"
เสิ่นลี่หน้าซีดเผือดแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น "ผู้อาวุโสหลิน ข้ารู้สึกไม่สู้ดีข้ากับผู้อาวุโสจ้าวขอตัวไปพักผ่อนก่อน... "
หลินเค่อจ้องไปที่คนทั้งสองด้วยสีหน้าว่างเปล่า การที่ผู้อาวุโสจ้าวเดินทางมาจากเมืองเต๋าสวรรค์แล้วรู้สึกเหนื่อยอ่อนย่อมเป็นเรื่องธรรมดา แต่สําหรับเสิ่นลี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเขากันแน่?
เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ทําให้แต่ละคนต่างตื่นตระหนก ผู้อาวุโสจ้าวกับเสิ่นลี่ต่างประคองแขนกัน เดินโซเซไปยังมุมห้อง
"เย่จื่อเฟิง เจ้าใช้วิชามารอะไรกับพวกข้า? " อาวุโสจ้าวข่มเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวกับตนเอง
"พวกท่านเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับผู้ใช้ยุทธ์ ส่วนข้าเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดปราณเท่านั้น พวกท่านจะไม่รู้ว่าข้าใช้วิธีการใดได้อย่างไร? "
"เจ้า! " ผู้อาวุโสจ้าวโกรธจนหัวปวดจี๊ด สีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดเป็นอย่างยิ่ง
เสิ่นลี่คิดเรื่องนั้นแล้วอาสาอธิบายออกมา "ถ้าข้าเดาไม่ผิด วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่เราใช้ก่อนหน้านี้ คงจะถูกชายผู้นี้จับไปแล้ว"
"อะไรนะ? วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราถูกมันจับพันธนาการได้อย่างไร? " ผู้อาวุโสจ้าวหายใจไม่ทั่วท้อง กล่าวออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
การใช้ยาผูกวิญญาณย่อมสามารถพันธนาการวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของคนที่โจมตีเข้ามาได้ช่วงเวลาสั้นๆ ซึ่งผู้ใช้ก็ต้องรู้วิธีด้วยเช่นเดียวกัน ถึงแม้เย่จื่อเฟิงจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกำเนิดปราณ แต่เขาก็มีความรู้มากมายจากชาติภพที่แล้วทำให้เขาสามารถใช้วิธีควบคุมจิตของระดับผู้ใช้ยุทธ์ได้ ซึ่งถือเป็นข้อได้เปรียบอย่างยิ่ง
เย่จื่อเฟิงหัวเราะ "อย่าเพิ่งกังวลว่าข้าใช้วิธีไหนจับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพวกท่านเลย พวกท่านจะยอมรับรึยังว่าพวกท่านได้ใช้วิญญาณศักดิ์สิทธิ์เข้ามาโจมตีข้า"
ผู้อาวุโสจ้าวอยากจะปฏิเสธ แต่แล้ว
"ใช่แล้ว พวกข้าเป็นคนโจมตีเอง! " เสิ่นลี่กัดฟันตะโกนออกไป
จากที่เขาเห็น มันไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกต่อไป อย่างไรเสียเย่จื่อเฟิงก็มีวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพวกมันอยู่กับตัว ซึ่งก็ถือเป็นหลักฐานอย่างดี วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นต่างจากพลังลมปราณ ผู้ใช้ยุทธ์จําเป็นต้องอาศัยเวลาในการกลั่นมันออกมาเพื่อให้ได้วิญญาณศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเส้น วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้อาวุโสทั้งสองส่งออกไปนั้น ต้องใช้เวลากลั่นกว่าสามเดือนกว่าจะสร้างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้นออกมาได้หนึ่งเส้น วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นเชื่อมต่อกับวิญญาณของพวกเขา ดังนั้นหากเย่จื่อเฟิงยุ่งวุ่นวายกับมัน พวกมันย่อมรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
"ในเมื่อพวกท่านรับสารภาพแล้ว เช่นนั้นพวกท่านก็คงจะรู้ถึงบทลงโทษของผู้ที่คิดฉ้อโกงในงานชุมนุมบันไดสวรรค์ดีว่ามันไม่ใช่เบาะๆเลย" เย่จื่อเฟิงยิ้ม
"แล้วอย่างไร? เจ้าคิดจริงๆรึว่าพวกข้าจะกลัว? " ผู้อาวุโสจ้าวเดือดดาลมาก เขาถูกลูกศิษย์ระดับกำเนิดปราณขั้นที่สี่ปั่นหัวจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เรียกได้ว่านี่ถือเป็นเรื่องน่าอัปยศที่สุดในชีวิตของมันเลยก็ว่าได้ ด้วยเหตุนี้อารมณ์ของมันจึงเดือดดาลอย่างยากจะระงับ
เสิ่นลี่มองไปที่เขา แล้วพยายามเตือนสติ "ใจเย็น ฟังที่มันพูดก่อน"
"อันที่จริงข้าเองก็ไม่อยากถือสาเอาความกับเรื่องนี้ หากข้าไม่ถามชื่อแซ่ว่าพวกท่านทั้งสองเป็นใคร แล้วรีบคืนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ให้ก็คงไม่เหมาะ และคงจะไม่ใช่เรื่องดีที่จะมาต่อสู้กันถึงขั้นเอาเป็นเอาตาย "
"เจ้าจะยอมคืนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ให้พวกข้างั้นรึ? " ผู้อาวุโสจ้าวไต่ถามด้วยความยินดี
จบตอน