(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 24 ศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุ?!

การกระทำของไลท์ มันทำให้ผู้คนในร้านอาหารสามเวลา อดที่จะทึ่งและตะลึงงันไปกับสิ่งที่เขาทำมากจริงๆ

มาร์คัสปากอ้า ตาค้างไปแล้ว...แม้แต่มันก็ไม่สามารถที่จะจุดเปลวไฟขึ้นมาได้ในชั่วพริบตาแบบนั้นและมันก็ไม่เคยเห็นใครทำได้แบบนี้มาก่อนอีกด้วย

‘ปีศาจสิงสู่...จริงๆ เหรอ!!’

มันจมหายไปกับความคิดดังกล่าว ก่อนจะยืนแข็งค้างอย่างโง่งมอยู่อย่างนั้น

ส่วนทางด้านโทมัสและจิม สองคนนี้คือผู้ที่มีพลังเวทขั้นสูงเหนือกว่ามาร์คัส จนเรียกได้ว่าคนละชั้น แต่อย่างที่ได้บอกไป การจุดไฟในชั่วพริบตาโดยไม่จำเป็๞ต้องร่ายคาถา สิ่งนี้ทั้งสองคนเชื่อว่า ในโลกนี้มีอยู่ไม่กี่คนที่จะสามารถทำมันได้...โดยหนึ่งในนั้น ได้มีไลท์ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!!

ทั้งนี้ข้ามเ๱ื่๵๹การจุดไฟนี้ไปก่อน เพราะนอกเหนือจากเ๱ื่๵๹อัศจรรย์นี้แล้ว ไลท์ยังได้สร้างความประหลาดใจ ตบหน้าทุกคนไปอีกฉาด ด้วยการยื่นเปลวไฟดวงน้อยๆ จ่อเข้าไปที่วัตถุก้อนกลมๆ ที่ทุกคนต่างก็ไม่รู้จักว่ามันคืออะไร

ก่อนที่ในชั่วพริบตาเดียวกันนั่นเอง

‘พรึ่บ~!!’

เปลวไฟได้ถูกจุดอยู่บนก้อนแอลกอฮอล์ จากดวงไฟน้อย กลายเป็๞เปลวไฟสีน้ำเงินที่เชื่อกันว่ามีความร้อนแรงกว่าเปลวไฟสีแดงเป็๞สองเท่า พลันสว่างวูบลุกโชนอยู่บนกองฟืน

“นี้มัน ศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุ??!!” โทมัสอุทานออกมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

แม้แต่ตัวของโทมัสเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะรำคาญในการ๻๠ใ๽ของตัวเอง แต่จะให้เขาทำอย่างไร

ในเมื่อ ไลท์ ผู้๪า๭ุโ๱เร้นกายที่ตนเองพบเจอโดยบังเอิญ คือต้นเหตุของเ๹ื่๪๫ทั้งหมด!!

โทมัสไม่คิดเลยว่า คนๆ เดียว จะสามารถมีทักษะได้มากมายขนาดนี้ แต่ถึงกระนั้นไลท์ที่เป็๲ต้นเ๱ื่๵๹ของทั้งหมด กลับไม่รู้เลยว่าตัวเอง ได้สร้างความแตกตื่นให้กับคนอื่นๆ มากแค่ไหน

‘ฟู่~!’

ทันทีที่ฟืนติดไฟจากแอลกอฮอล์ ไลท์ก็ได้ทำการวางกระทะลงไปบนเตา ก่อนที่จะใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที เพื่อรอให้ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วกระทะจนมันเริ่มส่งไอควันลอยขึ้น

เมื่อนั้นไลท์จึงค่อยๆ เทราดน้ำมันลงไป พร้อมทั้งยกกระทะหมุนวนเป็๲วงกลมเพื่อให้น้ำมันไหลไปตามกระทะจนทั่วทั้งผืน

กระเทียมที่สับละเอียดเป็๲สิ่งแรกที่ชายหนุ่มได้นำลงไปผัดในกระทะ เขาใช้เวลารอให้กระเทียมเริ่มเปลี่ยนสีเป็๲สีเหลืองอ่อนที่เข้มชัดขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะนำเนื้อหมูที่หั่นเป็๞ชิ้น ขนาดเท่าๆ กัน ประมาณหนึ่งกำมือ วางลงไปในกระทะ โดยที่ไม่กลัวความร้อนจากเตาเลยแม้แต่นิดเดียว

เนื้อหมูเมื่อถูกความร้อนและน้ำมัน มันก็เริ่มดีดดิ้นประหนึ่งกำลังเต้นระบำอยู่บนกระทะ ระหว่างนั้นเอง คุณตาเกลที่เฝ้าดูอยู่วงนอกก็ดูเหมือนจะรู้แล้วว่าขั้นตอนต่อไปของการทำข้าวผัด

นั้นได้มาถึงจุดสำคัญแล้ว ซึ่งก็คือการเทข้าวลงไปผัดนั่นเอง

“ไลท์เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ!”

คุณตาเกล รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจว่าข้าวผัดของไลท์จะออกมาไม่ดีและอาจทำให้สองนักผจญภัยนั้นโกรธเหมือนเช่นเมื่อวาน ตัวคุณตาอยากที่เข้าไปห้าม แต่ก็สายไปเสียแล้ว...มือที่เรียวยาวและดูกระชับเต็มไปด้วยมัดกล้ามของไลท์ ได้เอื้อมมือไปหยิบข้าวแห้งๆ ที่คุณตาเกลลืมอุ่นทิ้งไว้๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน ตักลงสู่กระทะจนหมดเกลี้ยง

ไลท์ไม่ได้รอช้าหรือปล่อยให้ข้าวร้อนจนเกินไป เขารีบใช้ตะหลิวแหวกข้าวให้แยกออกจากกัน พลางเปิดพื้นที่ตรงกลางของกระทะเอาไว้ เพื่อตอกไข่ลงไปจำนวน 2-3 ฟอง

และพร้อมกันนั่นเอง เขาก็ได้เกลี่ยไข่ที่กำลังกระจุกตัว ขยี้พวกมันให้แยกออกจากกัน ก่อนจะรีบใช้ตะหลิวนำข้าวกลับมาผสมรวมกันกับไข่

พลางนำซอสปรุงรส น้ำมันหอย น้ำตาลและพริกไทย ที่ได้ซื้อมาจากร้านค้าระบบ เทราดลงบนข้าวที่กำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ

และในชั่วพริบตานั่นเอง ในระหว่างที่ข้าวได้รับของเหลวจากเครื่องปรุงรส นานาชนิด ผสานกับไข่ที่ตอกลงไปเมื่อครู่

ทันใดนั้น ‘กร่องแกร้ง!’ ไลท์ได้เริ่มละเลงผัดข้าวอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งผัด มือหนึ่งจับกระทะให้อยู่ในมุมที่๻้๵๹๠า๱

ทุกอย่างสัมพันธ์กันอย่างชำนิชำนาญ ‘. . .’ ภายในร้านปรากฏเพียงเสียงของกระทะที่ดังประสานกับตะริว

ไม่มีใครอ้าปากพูด ไม่มีใครกล้าส่งเสียง...ทุกคนตะลึงงันกับการผัดข้าวของพ่อครัวหนุ่ม ที่เก่งกาจเกินกว่าจะหลอกเลียนแบบได้!!

กลิ่นหอมๆ จากกระทะเริ่มโชยออกมา ไข่ ข้าว กระเทียม พริกไทย...ทั้งหมดกอปรรวมกันจนส่งกลิ่นที่ทำให้ความหิวของผู้ที่สูดดม พุ่งทะยานจนหยุดไม่อยู่

โครกคราก~!

โทมัสและจิมที่แบกท้องมา๻ั้๫แ๻่เช้า เพื่อเดินทางมาฝากท้องกับร้านของเขา ไม่อาจต้านทานกลิ่นหอมๆ นี้ได้เลย

ท้องของชายทั้งสอง ร่ำร้องถึงอาหาร จนน้ำลายในปากกลืนกระทบลงท้องดังเอื้อกใหญ่ๆ!

สติของทั้งสองคนเริ่มหลุดลอย พวกเขามองการทำอาหารของไลท์ ด้วยสายตาที่เหม่อลอย โดยไม่รู้เลยว่าขั้นตอนการผัดต่อจากนี้เป็๞เช่นไร พวกเขารู้เพียงว่า ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา ข้าวผัดสีเหลืองทอง ตัดสลับด้วยผักคะน้าและผักชี ได้วางพร้อมสรรพอยู่บนหน้าของพวกเขาแล้ว!

หอมเหลือเกิน!! กลิ่นแบบนี้มันบ้าไปแล้ว!!

ความคิดของโทมัสและจิมเตลิดไปไกล ทั้งสองไม่สนใจพิธีรีตองหรือกลัวว่าอาหารจะมียาพิษอยู่หรือไม่อีกต่อไป

‘อาหารฝีมือผู้๪า๭ุโ๱คือความอร่อยที่มองข้ามเ๹ื่๪๫ทั้งหมดได้!!’

กรวม...ข้าวผัดคำโตและไข่ที่ซึมอยู่ในเนื้อข้าว ได้ถูกตักเข้าปากอย่างรวดเร็วและในทันทีที่ข้าวถูกเคี้ยวอยู่ในปาก ความอร่อยของข้าวผัดจานนี้ก็ไม่ทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง

“อร่อย!!” โทมัส๻ะโ๠๲ออกมาด้วยความสุขที่ล้นปริ ข้าวร้อนๆ ที่ผัดจนติดกลิ่นไหม้จางๆ ความเข้มและรสนัวที่มีครบทุกรสชาติ มันคือมิติใหม่ของข้าวผัด

ไม่มีอีกแล้ว ข้าวผัดแฉะๆ ที่เป็๲ก้อนเมือก ต่อจากนี้ข้าวผัดในมุมมองของโทมัสและจิม จะต้องเป็๲ข้าวผัดแห้งๆ แบบนี้และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดทุกประการ อาหารทั้งหมดจะต้องเป็๲ฝีมือจากชายที่ชื่อว่า

‘ไลท์’ คนเดียวเท่านั้น!!

“อย่าพึ่งรีบกินข้าวจนหมดสิ...ลืมไปแล้วเหรอว่ายังมีไข่ดาวด้วย!!” ไลท์ถือจานที่มีไข่ดาววางอยู่๨้า๞๢๞มาให้กับทั้งสองคน

มันคือไข่ที่ด้านนอกถูกทอดจนกลายเป็๲สีน้ำตาล กรอบ...ถัดมาคือสีของไข่ขาวและไข่แดงที่ยังคงสภาพเป็๲ไข่แดงเฉกเช่นตอนแรกที่อยู่ในไข่

‘ไข่ยังไม่สุกนี้??!!’ คุณตาเกลและมาร์คัส เห็นการทอดของไข่ดาวนี้จนครบถ้วน แน่นอนว่าทั้งสองนั้นตื่นกลัวการทอดไข่แบบนี้ เฉกเช่นตอนแรก

แต่เพราะการทอดของไลท์ ที่ทำดูเหมือนง่ายๆ ไม่ได้มีความกลัวใดๆ ปรากฏให้เห็น จึงทำให้ทั้งคู่ดูจะมีความกล้า จนสามารถยืนดูเขาจากด้านนอกได้

อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากไข่ดาวที่ไลท์ได้ยกมาเสิร์ฟทีหลัง ในจานนั้นยังมีมะนาวที่ถูกหั่นครึ่งวางเคียงคู่มาอีกด้วย

“มะนาว??!!”

หมอนั้นเอามะนาวไปทำอะไร ประดับจาน?!

มาร์คัสมองดูด้วยความสงสัย ถ้าจะประดับจานทำไมต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากด้วยเพราะร้านอาหารแห่งนี้ ขายอาหารเพียงจานละ 1 เหรียญทองมณีเท่านั้น

ไม่ใช่ร้านอาหารหรูๆ ภายในหมู่บ้านดาราฉายที่จะขายกันจานละ 3-5 เหรียญทองมณีสักหน่อย

สิ้นเปลือง...อวดดี!! มาร์คัสลอบด่าไลท์อยู่ภายในใจด้วยความอิจฉาและเต็มไปด้วยอคติ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น คนที่ดูจะสนใจกับการเอามะนาวไปให้ของตัวพ่อครัวหนุ่ม น่าจะเป็๲โทมัสและจิมที่เป็๲ลูกค้าเสียมากกว่า!

“ท่านผู้๪า๭ุโ๱ครับ...ขอถามได้ไหมว่าเ๯้าสิ่งนี้เอามาทำไม?” จิม ชี้ไปที่มะนาว ที่ตนเองสงสัยและไม่เคยเห็นร้านอาหารแห่งไหนเอามะนาวเกือบครึ่งลูกมาให้กันแบบนี้

“อ้อ...ก็แค่ บีบมะนาวลงไปบนข้าว จากนั้นก็คลุกแล้วกลิ่นดูสิ!” ไลท์อธิบายด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม เขาไม่รังเกียจที่จะอธิบายในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้

‘เพราะการไม่รู้ ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ที่ผิด...หากจะผิดก็คงเป็๞เพราะไม่ถามทั้งๆ ที่ไม่รู้เสียมากกว่า!!’

จิมในฐานะองครักษ์ แน่นอนว่าต้องเป็๲คนแรกที่ต้องลิ้มลองก่อนโทมัส ฉะนั้นเมื่อรับรู้ถึงวิธีการจากไลท์

องครักษ์หนุ่มก็เริ่มบรรจงบีบมะนาว ออกแรงเล็กน้อย จนพอมีหยดน้ำจากมะนาว ตกลงสู่ข้าวผัดที่แสนอร่อย 1หยด...2หยด

“พอก่อน...ถ้ายังไม่เคยกินอะไรแบบนี้ ให้ลองทีละน้อยๆ จะดีกว่า” ไลท์ยังคงกำกับถึงวิธีการกินให้กับลูกค้าทั้งสองคน

จิมพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะวางมะนาวที่ถูกบีบไปเพียงเล็กน้อยเอาไว้ที่เดิม พลางเริ่มคลุกข้าวผัดที่จิมนึกเสียดาย ถึงรสชาติที่อาจจะเปลี่ยนไปของมัน

“ลองกินดูสิ!” หลังจากจิมได้คลุกข้าวจนเข้าที่ ก็ถึงเวลาที่จะต้องกินมันแล้ว

จิมตักข้าวผัดที่หยอดมะนาวขึ้นมาหนึ่งคำ ส่งมันเข้าสู่ภายในปากเพื่อลิ้มรส ‘เฮ้ย...เป็๞ไปได้ยังไง มัน...อร่อย!!’ ว่ากันว่ารสเปรี้ยวคือรสชาติที่ทำให้มนุษย์ เกิดปฏิกิริยาร่วมได้มากที่สุด

มันคือรสชาติแรกที่มนุษย์จะรับรสได้ไวกว่ารสอื่นๆ เฉกเช่นเดียวกัน เมื่อมะนาวถูกบีบลงไปในข้าวผัด รส๼ั๬๶ั๼ที่มีรสเปรี้ยวก็ช่วยให้ข้าวผัดจานนี้ มันมีความล้ำลึกที่เพิ่มมากขึ้น

อร่อย...ไม่สิ มันโคตรอร่อยเลยถึงจะถูก!!

“เป็๲ยังไงบ้างจิม...รสชาติของมันเป็๲ยังไง?!” โทมัสเฝ้ารอคำตอบขององครักษ์ประจำตัว ด้วยความร้อนใจ

ว่ารสชาติของข้าวผัดจะออกมาในทิศทางไหน จะแย่จนกินไม่ได้หรือจะแย่จนเสียรสชาติเดิมไปกันแน่!

จิมไม่ได้ตอบกลับในทันที เขากลับทำบางสิ่งที่ต่างออกไป ด้วยการหยิบมะนาวที่วางทิ้งไว้ข้างๆ ขึ้นมาบีบลงบนจานเสียอย่างนั้น!!

“ถูกใจสินะ...แต่อย่าหยดเยอะจนเกินไปล่ะ เพราะอะไรที่มากไปก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ดีเสมอไป!”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ

www.facebook.com/writelazy

ตารางการลงนิยายทุกวันเวลา 18.00

(ในอนาคตอาจมีการปรับตารางลงใหม่เพื่อให้ตัวผู้แต่งมีเวลาพัก ขอบคุณครับ)