เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

        เฉินอี้มองผีพรายน้ำที่ถูกขังอยู่ในเกราะคุ้มภัยผีพรายน้ำเป็นดวงจิตวิญญาณ ลักษณะเป็นหญิงสาวชุดขาว มักชอบปรากฏตัวเวลาเช้า เที่ยงเย็น และเที่ยงคืน ชอบจับเหยื่อเพื่อเอาร่างที่ไร้วิญญาณมาเป็นร่างของตน

        เหตุที่เฉินอี้รู้ว่าบริเวณนี้มีผีพรายน้ำเพราะวิญญาณปลา

        ผีพรายน้ำมักเกิดมาจากการรวมพลังงานของซากพืชซากสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจนกลายเป็นดวงจิตและก่อความเดือดร้อนให้กับมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

        เฉินอี้มองไปที่ใบหน้าผีพรายน้ำตนนั้นผิวสีเขียวซีด ผมยาวรุงรังปิดบังใบหน้า เห็นประกายตาและฟันแหลมคม มันส่งเสียงกรีดร้องที่เหมือนเสียงเล็บขูดแผ่นไม้มันมองเฉินอี้ด้วยความโกรธแค้น

        “เจ้ามาจับข้าทำไมกัน!” มันเอ่ยถามเฉินอี้เสียงที่เปล่งออกมาเหมือนมีหลายเสียงทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ปะปนกัน

        “ปล่อยวิญญาณพวกเขาเสียเถิด แล้วข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”

        “ข้าต้องเชื่อเจ้าหรือ!"

        เฉินอี้มองลงไปใต้น้ำเขาเห็นแสงวิญญาณที่มิได้เห็นมาก่อนหน้านี้ เพราะผีพรายน้ำได้สร้างมนต์ลวงตาเอาไว้

        แสงวิญญาณที่เหมือนดวงไฟเล็กๆกลมๆ นับสิบดวงติดอยู่ในดงพืชใต้น้ำ ซึ่งน่าจะเป็นรังของผีพรายน้ำตนนี้

        “ปล่อยวิญญาณของพวกเขาไปเถิด ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเจ้า”

        “เฉินอี้!” จินลี่หยางเรียกเขาและมองดูสิ่งที่ลอยอยู่เหนือน้ำ มีแสงสีขาวล้อมรอบเหมือนกรงขัง“นั่นมันตัวอันใดกันน่ะ!”

        “พี่ลี่หยางอย่าเข้ามาขอรับ มันอันตราย” เฉินอี้บอกเขาตอนนี้เหงื่อซึมออกมาตามใบหน้าของเขาแล้ว

        คนงานบางส่วนที่ตามจินลี่หยางมาเห็นภาพนั้นเข้าก็พากันอกสั่นขวัญแขวน เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

        “ตงเปียน ขังมันให้ข้าที” เฉินอี้กล่าวตงเปียนเคลื่อนกายเข้ามาและส่งพลังเกราะคุ้มภัยไปครอบร่างผีพรายน้ำไว้

        เฉินอี้ลดมือลงจากการบังคับยันต์เกราะคุ้มภัยและล้วงยันต์ออกมาอีกแผ่นหนึ่ง

        “ยันต์ธาตุทองทะลวงต้านพลังประจิม” เมื่อกล่าวจบยันต์แผ่นนั้นก็มีแสงสีทองลอยออกมาและพุ่งลงไปใต้น้ำเส้นสายสีทองเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณที่ติดอยู่ในดงพืชใต้น้ำและปลดปล่อยขึ้นมาเหนือน้ำดวงวิญญาณเหล่านั้นต่างพุ่งออกไปตามทิศทางที่มันปรารถนาและหายไป จนหมด

        ผีพรายน้ำกรีดร้องและฝ่ากรงขังที่ตงเปียนสร้างไว้ออกมาได้ มันพุ่งตรงมาหาเฉินอี้ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชัง “ข้าจะฆ่าเจ้า!!”

        จินลี่หยางเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหาเฉินอี้เพื่อใช้ตนเองเป็นเกราะกำบังให้เขา

        “พี่ลี่หยาง! ถอยออกไปก่อน!” เฉินอี้ดันตัวจินลี่หยางออกแต่เขาไม่ไป

        “พี่ลี่หยาง!” เฉินอี้ส่งเสียงอย่างอับจนหนทางเขาจึงตัดสินใจหยิบว่านกู่เซียวออกมาและซัดเข้าใส่ผีพรายน้ำตนนั้น

        เมื่อว่านกู่เซียวโดนตัวผีพรายน้ำมันก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและสลายหายไป

        เฉินอี้หอบหายใจจินลี่หยางเห็นว่าเหตุการณ์เงียบสงบลงแล้วจึงค่อยๆ หันไปมองข้างหลังของตนเองเมื่อไม่เห็นมีอะไรเคลื่อนไหวแล้วก็รีบหันมาหาเฉินอี้ “เจ้าเป็นอันใดหรือไม่!”

        เฉินอี้ที่ยังหอบหายใจเพราะเหนื่อยส่ายหน้าให้เขา “ไม่เป็นไรขอรับ” เฉินอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง “พี่ลี่หยางขอรับ”

        “หืม”

        “ปล่อยข้าได้แล้วขอรับ”

        จินลี่หยางเพิ่งรู้ตัวว่ายังกอดเฉินอี้ไว้แน่นอยู่จึงรีบปล่อยมือและถอยออกมา

        คนงานที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่พากันพูดคุยด้วยความตื่นเต้นตกใจจางฝูลู่ที่วิ่งตามมาทีหลังเมื่อได้ยินว่าเกิดอันใดขึ้น ก็มิกล้าลงมาดูแต่เมื่อเห็นว่ามีจินลี่หยางอยู่เขาจึงเบาใจ

        เฉินอี้มีสีหน้าไม่พอใจจินลี่หยางนัก“พี่ลี่หยางไม่น่ามาขวางข้าไว้เลย”

        จินลี่หยางขมวดคิ้ว“ก็ข้ากลัวว่าเจ้าจะมีอันตราย”

        เฉินอี้หน้าบึ้ง“ข้าตั้งใจจะสวดไล่วิญญาณเท่านั้น กลายเป็นว่าข้าต้องกำจัดนาง” เฉินอี้ถอนใจอย่างไม่สบายใจ“ข้ามิได้อยากให้เป็นเช่นนั้น”

        “ลี่หยางเขาเป็นห่วงเจ้านะเฉินอี้ อย่าได้ต่อว่าเขาเลย” ตงเปียนมองหน้าจินลี่หยางที่ยังระรื่นอยู่“ลี่หยางเขาเศร้าแล้วนะ”

        เฉินอี้ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา“แล้วพี่ลี่หยางเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ”

        “ข้าไม่เป็นไร” จินลี่หยางยิ้ม

        หากมิใช่เพราะว่าเขากลัวพี่ลี่หยางจะได้รับอันตรายเขาก็คงไม่ต้องถึงกับทำให้วิญญาณของผีพรายน้ำสลายไป

        เมื่อออกเดินทางอีกครั้งจินลี่หยางก็เข้ามานั่งในรถม้า จางฝูลูจึงออกไปนั่งที่ด้านนอกแทน เฉินอี้อารมณ์ไม่ค่อยดีนักจึงพลอยเงียบกันไปหมด

        “เฉินอี้ ข้ามีเรื่องอยากถามเจ้าสักหน่อย” จินลี่หยางเอ่ยขึ้น  เฉินอี้จึงหันมาทางเขา

        “อันใดหรือขอรับ”

        “เหตุใดเจ้าจึงชอบพูดว่าหากวันใดไม่มีเจ้า” จินลี่หยางจ้องหน้าเฉินอี้ “ความหมายของประโยคนี้คืออะไร”

        เฉินอี้ยิ้ม“พี่ลี่หยางคงมิคิดว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดหรอกนะขอรับ”

        จินลี่หยางขมวดคิ้ว“เหตุใดล่ะ”

        เฉินอี้ถอนใจเบาๆ“เราทุกคนต่างก็มีสิ่งที่ตนเองต้องทำอย่างไรเล่าขอรับอย่างเหล่าจางสักวันเขาก็จะมีครอบครัวเป็นของตนเอง พี่ลี่หยางเองวันหนึ่งก็ต้องกลับเมืองหลวงเช่นกันส่วนข้า…” เฉินอี้ยิ้มอย่างอ่อนใจ “แค่เพียงได้พบพ่อกับแม่อีกสักครั้งก็มิขออันใดมากไปกว่านี้อีกแล้วขอรับ”

        “เฉินอี้ เหตุใดจึงคิดเช่นนั้นรู้หรือไม่ว่าเจ้ามีความสำคัญกับข้าและจางฝูลู่มากเพียงใด” จินลี่หยางขมวดคิ้ว

        “ขอบคุณขอรับพี่ลี่หยาง” เฉินอี้ยิ้ม “ท่านทำให้ข้าดีใจนะ”

        จินลี่หยางมองรอยยิ้มนั้นพลางถอนใจ

        เขาทำใจโกรธเด็กคนนี้ไม่ลงจริงๆ