อินกมลถึงขั้นลงทุนตัดผมรองทรง กลายเป็สาวทอม แล้วติดตามพ่อไปพบกับเสี่ยสรอรรคถึงที่บ้าน
“สวัสดีครับ มาหาผมถึงบ้านเลย มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสี่ยสรอรรคยกมือไหว้ผู้าุโ
“อาอยากจะฝากเด็กคนนี้ให้มาฝึกงานที่บริษัทของหลานจะได้มั้ย” เสี่ยอันนพฝากงานให้เด็ก
“ได้สิครับ ไม่มีปัญหา ว่าแต่จะฝึกงานด้านไหนล่ะครับ”
“งานฝ่ายบริหารน่ะหลาน อะ นายอินทิพัฒน์ สวัสดีเสี่ยเขาสิ” เสี่ยอันนพบอกลูกสาว
“สวัสดีฮะเสี่ย” อินไหว้อย่างแมนๆ
“หวัดดี แต่ผมคงฝึกด้วยตนเองไม่ได้ งั้นให้วิชัยเป็ผู้ดูแลนายอินเขาก็แล้วกันนะครับ” เสี่ยสรอรรคงานยุ่งมาก
“ตามใจหลานก็แล้วกัน” เสี่ยอันนพแอบเสียดายเพราะลูกสาวไม่ได้ใกล้ชิดคู่หมั้น
“นั่นไง มาพอดี นายเดินตามวิชัยไปก็แล้วกัน เขาจะพานายไปที่พักคนงาน” เสี่ยสรอรรคหันมาบอกกับเด็กใหม่
“เอ่อ ถึงแม้อินจะเป็ทอม แต่เขาก็เป็ผู้หญิง อาอยากให้หลานดูแลความปลอดภัยให้อินเขาด้วย” เสี่ยอันนพแอบเป็ห่วงลูกสาว
“ไม่ต้องเป็ห่วงครับ ที่พักเป็ที่พักของคนงานหญิงล้วน มียามรักษาความปลอดภัยเป็อย่างดี”
“เอาล่ะ อาสบายใจแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ”
“เดี๋ยวผมไปส่งครับอา”
อินเดินตามคุณวิชัยไปอย่างเก้ๆ กังๆ แต่เพราะคุณวิชัยเป็คนมีมนุษย์สัมพันธ์ดี จึงชวนนายอินคุยอย่างเป็กันเอง ทำให้อินหายเกร็งและสนิทกับคุณวิชัยได้อย่างง่ายดาย
ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อินแทบจะไม่ได้เข้าใกล้เสี่ยสรอรรคเลยสักนิดเดียว เพราะคุณวิชัยเป็คนคอยดูแลเธอและสอนงานให้มาโดยตลอด ตกกลางคืนอินไปทานข้าวกับสาวๆ ฝ่ายบัญชีด้วยกัน เพื่อนข้างห้องของอินเป็ประจำเดือน อินก็แสดงตัวแมนๆ รับอาสาออกไป 7-11 เพื่อไปซื้อมาให้ เพราะมันดึกมากแล้วและอันตรายสำหรับผู้หญิง ระหว่างทางเธอก็โทรคุยกับพี่กฤษ
“ได้เบาะแสบ้างหรือยังคะพี่กฤษ” อินรีบถามถึงเพื่อน
“พี่จนปัญญาจริงๆ” กฤษห่วงแฟนมาก
“ทางสำนักข่าวได้แจ้งอะไรหรือเปล่าคะ เผื่อเขาให้ไปทำงานต่างจังหวัดอะไรทำนองนี้” อินบอกหนทางที่เป็ไปได้
“ไม่นะอิน ทางสำนักข่าว้าให้พิมฝึกงานในกรุงเทพฯ ก่อน” กฤษถามมาแล้ว
“หากพี่ได้เบาะแส รบกวนแจ้งข่าวด้วยนะคะ” อินทำได้แต่รอ
“ได้สิ พี่จะรีบติดต่ออินก็แล้วกัน” กฤษวางสายทันที
เมื่ออินเดินกลับมาถึงที่พักคนงาน เธอก็สังเกตเห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินออกมาในสภาพผมยุ่งเล็กน้อยและเสื้อผ้ามีร่องรอยขาดวิ่น ทำให้อินพอจะเดาออกว่าผู้หญิงคนนี้ไปทำอะไรมา เธอเดินไปที่รถพร้อมกับคุณวิชัย ทั้งสองคนเดินสวนกับอิน โดยที่อินทำเป็เฉย อินยังเดินไปไม่ถึงที่พัก คุณวิชัยก็รีบเดินตามเธอมาติดๆ จนกระทั่งเขารีบเข้าไปสะกิดสาวทอมจนอินสะดุ้งสุดตัว
“ขวัญอ่อนจริงนะอิน” วิชัยแอบแซว
“เอ่อ อินในี่ฮะ”
“อย่าเข้าใจผมผิดนะอิน ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มากับผม ผมแค่มาส่งแทนเสี่ยสรอรรคเท่านั้น” วิชัยรีบแก้ตัว
“ทำไมเสี่ยไม่พาผู้หญิงไปที่รถเองล่ะฮะ” อินสงสัย
“เขาเสร็จกิจก็นอนหลับต่อน่ะ เอ่อ อย่าถือสาคำพูดผมเลยนะ” วิชัยพูดตรงๆ
“ผมเข้าใจฮะคุณวิชัย” อินทำเป็ไม่ถือสา
“ห้ามบอกเื่ผู้หญิงกับใครนะอิน มันอาจทำให้เสี่ยเขาเสียชื่อเสียง” วิชัยกำชับ
“ฮะ” อินรับคำ
“นายรีบเข้าที่พักเถอะ ยังไงนายก็เป็ผู้หญิง” วิชัยตบไหล่ให้อินกลับที่พัก
“ขอบคุณฮะที่เป็ห่วง” อินพยักหน้าแล้วเดินกลับที่พักอย่างรวดเร็ว
อินถือข้าวของพะรุงพะรังรีบเดินไปส่งของให้เพื่อนข้างห้อง จากนั้นก็รีบกลับเข้าไปในที่พักของตัวเองพร้อมกับรายงานพฤติกรรมเสี่ยสรอรรคให้ไฮดราฟังผ่านวีดีโอคอล
“เสี่ยสรอรรคเป็เสือผู้หญิงจริงๆ ด้วยน่ะไฮดรา” อินแอบกลัวคู่หมั้นของตัวเอง
“เธอเห็นกับตางั้นหรอ” ไฮดราสงสัย
“ใช่ ฉันเห็นผู้หญิงเดินออกมาในสภาพ เอ่อ น่าจะผ่านศึกมา เกือบทุกวัน ฉันเริ่มกลัวเสี่ยเสียแล้วสิ ฉันคงต้องรีบถอนหมั้นให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ” อินเริ่มขยาด
“ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้” ไฮดรายังคงสงสัย
“มันชัดเจนขนาดนี้ ยังมีอะไรอีกหรอ” อินแปลกใจเพื่อนตัวเอง
“ฉันคงคิดไปเองน่ะ เธอนอนพักเถอะ เผื่อยัยพิมติดต่อมา” ไฮดราห่วงเพื่อนอีกคน
“อื้อ”
อินยังคงฝึกงานตามปกติ จนกระทั่งสองสัปดาห์ต่อมาเสี่ยพาทีมงานเดินทางไปกระบี่ด้วยกัน โดยอินนั่งรถตู้ไปกับพนักงานคนอื่นๆ ส่วนเสี่ยนั่งรถส่วนตัวไปกับคุณวิชัย
พอไปถึง เสี่ยก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายตามอัธยาศัย พอพกค่ำก็ให้ทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วยกัน
เมื่อคืนอินดื่มสุราหนักไปหน่อย เธอก็เลยเดินโซเซออกไปเดินเล่นตามชายหาด สักพักเธอก็มองเห็นชายฉกรรจ์ฉุดกระชากผู้หญิงไปที่ไหนสักแห่ง อินกำลังจะเดินตามไปแต่ทว่าเธอกลับเดินเข้าไปชนอกเสี่ยสรอรรคเข้าอย่างจัง
“จะไปไหนไม่ทราบ” เสี่ยสรอรรคดุเสียงดัง
“เอ่อ ผมเห็นผู้หญิงโดนผู้ชายฉุดอยู่ด้านนั้นฮะ” อินพูดตะกุกตะกัก
“เธอตาฝาดแล้ว กลับไปที่พักของตัวเองได้แล้ว หรือจะให้ฉันพาไป” เสี่ยพูดกลบเกลื่อน
“เอ่อ ผมกลับเองได้ฮะ” อินไม่กล้าเถียงเพราะตอนนี้เธอก็เมาอยู่ กลัวตัวเองเผลอทำอะไรออกไปและกลัวว่าเขาจับได้ว่าเธอเป็คู่หมั้นเขา
อินเริ่มฉุกคิดแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็พิมหรือเปล่า เพราะเสี่ยมีเื่บาดหมางกับพี่พิบูล บางทีเขาอาจจับตัวยัยพิมเพื่อแก้แค้นก็ได้ แต่อินจำต้องเชื่อฟังคำสั่งเสี่ยสรอรรค ไม่เช่นนั้นเขาได้ไล่เธอออกอย่างแน่นอน
ตอนนี้อินเมาเธอไม่อาจโทรไปรายงานให้พี่กฤษหรือไฮดราเพื่อปรึกษาเื่ที่เธอสงสัย ดังนั้นเธอจึงรีบอาบน้ำนอนทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น อินซึ่งเป็ห่วงพิมมาก เธอก็เลยเดินสำรวจเกาะของเ้านายเพื่อค้นหาเพื่อนรัก แต่ทว่ากลับพบกับน้องสาวของเขา
“เธอเป็ใครน่ะ เข้ามาในเขตหวงห้ามได้ยังไง” สุนทรีกล่าวเสียงดุ
“อ้อ มีเขตหวงห้ามด้วยหรอฮะ ผมเพิ่งมาจากกรุงเทพฯ เลยยังไม่รู้ แล้วคุณคือ” อินแสร้งทำเป็ไม่รู้เื่
“ฉันชื่อสุนทรีเป็น้องสาวของพี่สรอรรค” สุนทรีแนะนำตัว
“ผมชื่ออินทิพัฒน์ฮะ เพิ่งมาฝึกงานที่บริษัทพี่ชายคุณได้ไม่นาน” อินแนะนำตัวบ้าง
“เธอกลับออกไปได้แล้ว ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอหรอก” สุนทรีไล่อย่างไม่เกรงใจ
อินมองเห็นสุนทรีเดินไปตามชายหาดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เธอก็เริ่มสงสารและเห็นใจ ดังนั้นอินจึงเดินไปเป็เพื่อนสุนทรีเพื่อชวนคุย
“เธอไม่มีอะไรทำหรือยังไง” สุนทรีพูดเสียงแข็ง
“ผมว่างวันนี้ฮะ ผมเดินไปเป็เพื่อนนะ” อินทำเป็ไม่สนใจ
“ตามใจก็แล้วกัน” สุนทรีเห็นว่าห้ามอะไรสาวทอมไม่ได้
อินเดินไปเก็บเปลือกหอยขนาดใหญ่ แล้วนำมาแนบกับหูเพื่อฟังเสียงคลื่น
สุนทรีเห็นแล้วก็อยากจะฟังบ้าง
อินรู้ทันจึงยื่นเปลือกหอยไปให้พร้อมกับพยักหน้า
สุนทรีไม่เกรงใจเธอรีบรับมาฟังทันที
“รู้สึกดีขึ้นมั้ยฮะ ฟังแล้วผมรู้สึกสงบ” อินกล่าวยิ้มๆ
สุนทรีพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้
ในใจอินคิดว่าสุนทรีก็ดูเป็ปกติดีทุกอย่าง ไม่เห็นมีปัญหาทางจิตเลยสักนิด แต่สักพักคุณวิชัยก็เดินมารับตัวคุณสุนทรีเข้าไปข้างใน
“คุณหมอดวงฤดีมาแล้วครับ พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะนะ” วิชัยกล่าว
สีหน้าสุนทรีเปลี่ยนไปทันที จากที่ยิ้มแย้มกลับกลายเป็หมองเศร้าทันตาเห็น
อินทำเป็เดินกลับไปที่พักตัวเอง แต่พอห่างสักระยะ เธอก็รีบเดินตามสองคนนั้นไป
อินยังคงแอบดูก็เห็นว่าสุนทรีเข้าไปในห้องพร้อมกับคุณหมอดวงฤดี ผ่านไปเพียงสิบห้านาทีเท่านั้น สุนทรีก็เริ่มอาละวาดขว้างปาข้าวของ จนทำให้คุณหมอต้องเรียกคนงานให้มาช่วยจับตัวสุนทรี สักพักคุณหมอก็ฉีดยาให้เธอ ทำให้สุนทรีสงบและหลับไปในที่สุด
อินคิดในใจว่า “มันเป็ไปได้ยังไง ทั้งๆ ที่เมื่อสักครู่คุณสุนทรียังคงเป็ปกติอยู่แท้ๆ”
พอเสี่ยเดินเข้าไปกอดน้องสาวแล้วอุ้มเธอกลับเข้าห้อง อินก็รีบเดินกลับไปที่พักตนเพราะกลัวเสี่ยและพรรคพวกจับได้
วันถัดมา เมื่ออินทำงานเสร็จเธอก็แอบมาหาคุณสุนทรีอีก คราวนี้บุกไปหาเธอถึงบ้าน
“เธอมาที่นี่ได้ยังไงน่ะอิน พี่สรอรรคไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาที่นี่นะ” สุนทรีสงสัย
“วันนี้ผมเอากล่องเพลงมาฝากฮะ” อินทำเป็ไม่สนใจกับคำถามนั้น
สุนทรีหมุนไขลานแล้วฟัง เธอก็รู้สึกสงบและอารมณ์ดีจริงๆ สักพักเธอก็เลยว่า “รอนี่ก่อนนะ ฉันจะเข้าไปเอาขนมและน้ำหวานมาให้ทาน”
“เอ่อไม่ต้องก็ได้ฮะ” แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะสุนทรีเดินเข้าไปแล้ว
อินเดินสำรวจภายในบ้านของสุนทรี เธอก็เบิกตากว้างกับภาพที่เห็น อินมองเห็นรูปคู่ระหว่างพิมกับเสี่ยสรอรรค
สุนทรีวางถาดขนมและน้ำดื่มบนโต๊ะอาหาร แล้วเดินตามอินไปที่ตู้โชว์ “ใอะไรงั้นหรออิน”
“ทำไมเสี่ยถึงถ่ายรูปคู่กับผู้หญิงคนนี้ฮะ” อินรีบถาม
“รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยหรอ” สุนทรีสงสัย
“เอ่อ ปะ เปล่าฮะ ผมสงสัยเฉยๆ คิดว่าผู้หญิงคนนี้คงสำคัญกับเสี่ยเขามามาก” อินพูดกลบเกลื่อน
“พิมเขาเป็แฟนเก่าของพี่สรอรรคน่ะ” สุนทรียอมบอก
“จริงหรอฮะ แล้วทำไมถึงเลิกกัน” อินแอบใแต่ต้องเก็บไว้ในใจ
“พวกเขารักกันดีจนกระทั่ง พี่สรอรรคร่วมหุ้นเปิดผับกลางกรุง เขาจำต้องไปเฝ้าผับทุกวัน และแต่ละวันก็มีผู้หญิงคอยดูแลเขาไม่ซ้ำหน้ากันเลย ทำให้พี่พิมทนไม่ได้เลยบอกเลิกทั้งๆ ที่ยังรักกับพี่สรอรรค” สุนทรีเล่า
“แล้วยังไงต่อหรอฮะ” อินอยากรู้
“พี่สรอรรคพยายามง้อแล้ว แต่ไม่สำเร็จ แถมในตอนนั้นก็มีตำรวจหน้าหล่อมาแย่งพี่พิมไปเสียอีก” สุนทรีเจ็บใจแทนพี่ชาย
“แล้วตอนนี้ล่ะฮะ เขายังรักคุณพิมอยู่มั้ย” อินอยากรู้
“ไม่รู้เหมือนกัน คงรักมั้ง เลิกคุยเื่นี้เถอะ มาทานขนมกัน” สุนทรีไม่อยากพูดถึงพิม
อินเลยเดินไปนั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับทานขนมอย่างเป็กันเอง ในตอนแรกอินก็แอบกลัวว่าสุนทรีจะอาละวาดเหมือนเมื่อวาน แต่ผิดคาด เธอกลับสงบอย่างไม่น่าเชื่อ
อินเดินเหม่อลอยกลับที่พัก และเดินหลงเข้าไปตรงด้านหลังเกาะ และแล้วเธอก็มองเห็นชายฉกรรจ์ที่พบในคืนงานเลี้ยง ทำให้อินคิดว่าผู้หญิงเมื่อคืนนั้นอาจอยู่แถวนี้ก็เป็ได้ ดังนั้นอินจึงแอบติดตามชายทั้งสองไป และแล้วเธอก็ได้เจอ….
283K
