เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        เมื่อทั้งสองทานอาหารและคุยกันเสร็จแล้ว จึงได้กลับโรงแรมที่พวกเธอพัก แต่ทันทีที่ถึงโรงแรม บุญแนะนำให้เจ้าหญิงเทย่าเก็บกระเป๋าเพื่อย้ายกลับไปที่โรงแรมที่พวกเธอได้เปิดห้องพักเอาไว้ครั้งแรก ทั้งสองจึงขนกระเป๋าเดินทางออกจากโรงแรมหลังจากชำระค่าห้องพักแล้ว และเรียกรถแท็กซี่ให้ไปส่งที่โรงแรมแห่งแรก

        เมื่อมาถึงโรงแรม ทั้งสองลากกระเป๋าเดินทางผ่านเคาเตอร์ต้อนรับ ซึ่งพนักงานโรงแรมมองพวกเธอด้วยความสงสัย บุญจึงยิ้มให้เขา

        “สวัสดีค่ะ เมื่อวานพวกเรายังไม่ได้เอากระเป๋าเดินทางขึ้นไปไว้ที่ห้องกันเลยค่ะ”

        บุญบอกพนักงาน เขาจึงพยักหน้าเข้าใจ แต่เจ้าหญิงเทย่าดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้และเดินไปหาพนักงาน

        “ที่โรงแรมมีห้องคาราโอเกะ หรือห้องจัดเลี้ยงห้องเล็กๆ บ้างหรือเปล่าคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าถามเขา

        “มีครับ เป็นห้องจัดเลี้ยงวีไอพีที่มีคาราโอเกะรวมอยู่ด้วยครับ”

        พนักงานต้อนรับบอกเธอ

        “งั้นฉันขอจองห้องระหว่างเวลาหกโมงเย็นถึงสามทุ่มคืนนี้นะคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าบอกพนักงาน

        “ครับ ได้ครับ จะสั่งอาหารไว้เลยมั๊ยครับ?”

        “น้องหญิงจะร้องคาราโอเกะหรือคะ?”

        บุญถามเจ้าหญิงเทย่าด้วยความแปลกใจ

        “ค่ะพี่บุญ พรุ่งนี้เช้าเราก็ต้องกลับกันแล้ว คืนนี้ก็กินเลี้ยงกันสักหน่อยนะคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าบอกแล้วหันไปขอเมนูอาหารจากพนักงานมาสั่ง จากนั้นทั้งสองสาวจึงลากกระเป๋าเดินทางขึ้นไปเก็บที่ห้องพัก ก่อนจะพากันออกไปเดินเล่นในเมืองด้วยกันต่อ

        ด้านราชินีแคโรส หลังจากที่ไม่สามารถจับตัวเจ้าหญิงทั้งสองไว้ได้ กำลังนั่งหารือกับราชครู

        “เจ้าหญิงอัจฉรามีอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจกว่าที่เราคิดไว้มาก เพียงชั่วพริบตา นางก็ทำให้ทหารของเราสลบทั้งกองและลืมเหตุการณ์เมื่อเช้ากันหมด ก่อนจะพาเจ้าหญิงเทย่าหนีไปได้ แถมนางยังเล่นงานท่านพระอาจารย์วรเวทย์จนสะบักสะบอมอีก จนป่านนี้เราก็ยังไม่เห็นท่านอาจารย์อีกเลย”

        ราชินีแคโรสบ่นอย่างอารมณ์เสีย

        “ถ้าเช่นนั้น ก็แปลกนะพะยะค่ะ เพราะเหตุใด จึงได้มีเพียงองค์ราชินีที่ยังจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้พะยะค่ะ?”

        ราชครูตั้งข้อสังเกต

        “ในเมื่อพวกนางมาเพื่อเสนอให้เราเลิกคิดทำสงคราม โดยแลกกับความช่วยเหลือของพวกนาง แล้วนางจะลบความจำเราไปทำไมกันล่ะ?”

        ราชินีกล่าว

        “นั่นก็น่าจะเป็นสาเหตุหนึ่งพะยะค่ะ แต่เกล้ากระหม่อมคิดว่าอาจจะเป็นเพราะพลังของนางใช้กับองค์ราชินีไม่ได้ด้วยพะยะค่ะ”

        ราชครูแสดงความเห็น

        “นั่นก็อาจเป็นไปได้ พระอาจารย์วรเวทย์ก็เคยบอกเราว่า ที่ท่านอยู่ช่วยเราเพราะเราช่วยให้เทพเจ้าที่มาตามชิงคทาหาตัวท่านพระอาจารย์ไม่พบ อาจเป็นเพราะว่าเราเป็นราชินี ซึ่งเทพเจ้าไม่สามารถใช้พลังกับเราได้”

        ราชินีสนับสนุนข้อสันนิษฐานของราชครู

        “เกล้ากระหม่อมทราบมาว่า เมื่อคืนนี้ เจ้าหญิงทั้งสองไม่ได้พักที่โรงแรมที่เราส่งทหารไปเฝ้าทั้งคืนพะยะค่ะ เพราะเมื่อเช้านี้ทหารที่เฝ้าอยู่ก็ไม่เห็นว่าพวกนางออกมากันเลย แต่พวกนางกลับมาถึงที่วังนี้ได้ องค์ราชินีจะให้เกล้ากระหม่อมส่งคนไปตรวจสอบตามโรงแรมอื่นแล้วส่งทหารไปจับตัวพวกนางมาหรือไม่พะยะค่ะ”

        ราชครูถามราชินี

        “เจ้าหญิงสองคนนี้ฉลาดเป็นกรด พวกนางคงไม่อยู่ให้ท่านหาจนเจอหรอก ต่อให้หาพวกนางเจอ คิดว่าทหารของเราจะสู้เจ้าหญิงอัจฉราได้หรือ? ถ้าพวกนางไม่มั่นใจ ก็คงไม่กล้าเสี่ยงภัยบุกเข้ามาที่วังเรากันแค่สองคน เข้ามาอยู่ในวงล้อมของพวกเรา ก่อนที่จะกลับออกไปได้ง่ายๆ อย่างนี้หรอกนะ”

        ราชินีกล่าว

        “ดูเหมือนเจ้าหญิงทั้งสองจะตั้งใจแสดงให้เราเห็นว่า เราไม่มีทางทำอะไรพวกนางได้ เพื่อให้เรายอมรับข้อเสนอของพวกนางพะยะค่ะ”

        ราชครูแสดงความเห็น

        “เห็นทีเราก็คงต้องยอมตามข้อเสนอของเจ้าหญิงอัจฉราไปก่อน ดีกว่าที่จะเป็นศัตรูกับนาง ตอนนี้ท่านยังไม่ต้องทำอะไรเรื่องเจ้าหญิงสองคนนี้ ปล่อยให้พวกนางกลับประเทศไปได้”

        ราชินียอมล้มเลิกความคิดที่จะจับเจ้าหญิงทั้งสอง

        ในเย็นวันนั้น บุญและเจ้าหญิงเทย่ากลับจากการเที่ยวช็อปปิ้งอย่างเพลิดเลิน แม้ว่าจะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญกันมา หลังจากที่ทั้งสองเก็บของและจัดกระเป๋าเดินทางกันแล้วก็เป็นเวลาหกโมงเย็นพอดี

        เจ้าหญิงทั้งสองให้พนักงานของโรงแรมพาไปที่ห้องจัดเลี้ยง และได้ร้องเพลงและทานอาหารค่ำด้วยกันอย่างสนุกสนาน เนื่องด้วยพวกเธอต่างก็ชอบการร้องเพลงและมีเสียงร้องอันไพเราะเหมือนกันอยู่แล้ว ท่ามกลางอันตรายในดินแดนของราชินีคู่อริ เจ้าหญิงทั้งสองกลับกินเลี้ยงกันอย่างมีความสุข

        ในขณะเดียวกันนั้น ที่พระราชวังของราชินีแคโรส เมื่อราชินีไม่เห็นพระอาจารย์วรเวทย์ตั้งแต่ที่เขาหลบหนีเจ้าหญิงอัจฉราเนื่องจากได้รับบาดเจ็บจากพลังของเธอ ราชินีจึงเข้าไปที่ห้องของเขาเพื่อเยี่ยมดูอาการ

        “ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

        ราชินีแคโรสถามทันทีที่พบพระอาจารย์วรเวทย์ซึ่งนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนล้าจากอาการบอบช้ำ

        “อ้อ ท่านราชินี ข้านอนพักคืนนึงก็คงจะดีขึ้น พลังของนางร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดไว้มาก และนางพูดว่านางคือเทพธิดาแห่งโชค”

        พระอาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน

        “เจ้าหญิงอัจฉราเป็นเทพธิดาแห่งโชคหรือ? น่าเสียดายที่นางอยู่ฝ่ายเจ้าหญิงเทย่าแทนที่จะมาเป็นพวกเรา เมื่อท่านอาจารย์จัดการนางไม่ได้ เราก็คงต้องยอมตามนาง”

        ราชินีแคโรสกล่าว

        “นางต้องกลับมาเพื่อชิงคทาจากข้าอีกแน่ พวกเราต้องหาวิธีเตรียมรับมือนาง”

        พระอาจารย์พูด

        ราชินีแคโรสเหลือบไปเห็นคทาเทพที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของพระอาจารย์วรเวทย์ นางจึงทำทีว่าเดินไปหาเขาและพูดเรื่องอาการของเขา

        “ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์ยังบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย จะให้เราตามหมอหลวงมารักษาให้หรือไม่? ท่านจะได้หายเร็วขึ้น”

        “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ต้องการให้ใครมาเห็นข้าในสภาพนี้”

        พระอาจารย์กล่าว

        “เราว่าท่านอาจารย์กลัวว่าจะมีคนจะมาแย่งคทาไปจากท่านมากกว่ามั๊ง”

        ราชินีพูดเมื่อยืนอยู่ข้างโต๊ะที่มีคทาวางอยู่ ทำให้พระอาจารย์รีบคว้าคทาเทพ แต่เพราะอาการบาดเจ็บทำให้เขาช้ากว่าราชินีแคโรส

        “ท่านราชินีจะทำอะไรน่ะ? ท่านคิดจะหักหลังข้าหรือ?”

        พระอาจารย์พูดเสียงดังเมื่อคทาเทพไปอยู่ในมือของราชินีแคโรส

        “ท่านอาจารย์จะให้เราช่วยหาวิธีรับมือเจ้าหญิงอัจฉราไม่ให้มาชิงคทาไปมิใช่หรือ? ในเมื่อพลังของเทพเจ้าทำอะไรเราไม่ได้ หากคทาอยู่ที่เราก็น่าจะปลอดภัยกว่าอยู่กับท่านอาจารย์นะ”

        ราชินีบอก

        “ท่านรู้ได้ยังไงว่าพลังเทพเจ้าทำอะไรท่านไม่ได้?”

        พระอาจารย์ถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        “ด้วยเหตุนี้มิใช่หรือ ที่ท่านอาจารย์มาอาศัยเราหลบซ่อนตัวจากเหล่าเทพเจ้าที่มาตามเอาคทาคืนจากท่าน?”

        ราชินีกล่าว

        พระอาจารย์วรเวทย์เห็นว่าราชินีแคโรสมีเจตนายึดคทาเทพไว้ จึงใช้จังหวะที่ราชินีเผลอกระโจนเข้าคว้าคทาในมือราชินี แต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บ เขาจึงยังช้ากว่าราชินีแคโรสและไม่สามารถดึงคทาให้หลุดจากมือนางได้

        “คืนคทามาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

        พระอาจารย์พูดพร้อมกับพยายามดึงคทา แต่ราชินีแคโรสยังคงกำคทาไว้แน่น

        “เดิมทีคทานี้ก็ไม่ใช่ของท่านอยู่แล้วนี่”

        ราชินีบอกพระอาจารย์พร้อมกับออกแรงเพื่อจะดึงคทาให้หลุดจากมือเขา

        ทันใดนั้น สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อคทาปล่อยลำแสงอันทรงพลังเข้าใส่พระอาจารย์วรเวทย์ ซึ่งยังคงพยายามดึงคทาจากราชินี ทำให้ราชินีแคโรสต้องออกแรงมากขึ้น ส่งผลให้พลังจากลำแสงมีความรุนแรงมากขึ้น จนร่างพระอาจารย์สลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย

        “หา!!! ท่านอาจารย์!!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

        ราชินีแคโรสตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

        “นี่เราฆ่าเขาหรือ? เราไม่ได้ตั้งใจนะ! เราใช้คทาไม่เป็นซะด้วยซ้ำ…”

        ราชินีมองดูคทาในมือของเธอพร้อมกับครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ จากนั้นเธอจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ

        “แต่พลังเทพเจ้านี่ช่างวิเศษซะจริงๆ แบบนี้เราก็รับมือเจ้าหญิงอัจฉราได้แล้วสิ ในเมื่อพระอาจารย์วรเวทย์สู้เทพธิดาแห่งโชคไม่ได้ ท่านก็หมดประโยชน์แล้ว เราจะใช้คทานี้แก้มือนางให้ท่านเอง”

        ราชินีแคโรสพูดกับตัวเอง

        ในขณะเดียวกัน ที่ห้องจัดเลี้ยงวีไอพี เจ้าหญิงทั้งสองยังคงร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

        “ใกล้สามทุ่มแล้วค่ะ ก่อนกลับห้อง หญิงมีอะไรจะให้พี่บุญนะคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าพูด แล้วหันไปพยักหน้าให้พนักงานเสิร์ฟที่ยืนรอให้บริการอยู่

        บุญนั่งดูอย่างแปลกใจ จากนั้นพนักงานได้ออกไปนำเค้กมาวางบนโต๊ะอาหาร ทำให้บุญยิ้มด้วยความดีใจ

        “น้องหญิงแอบไปสั่งเค้กวันเกิดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย?”

        “ตั้งแต่ตอนที่หญิงออกไปเข้าห้องน้ำค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่บุญ”

        หลังจากที่บุญเป่าเทียนวันเกิดแล้ว ทั้งสองจึงนั่งทานเค้กกันอย่างมีความสุขก่อนจะกลับไปนอนที่ห้องพัก

        ในคืนนั้น เจ้าหญิงทั้งสองนอนหลับอย่างสุขใจ ขณะที่ทหารของราชินีแคโรสกำลังวุ่นอยู่กับการออกตามหาพวกเธอตามโรงแรมต่างๆ หลังจากที่ราชินีแคโรสได้มีคำสั่งใหม่ให้ทหารค้นหาที่พักของพวกเธอ โดยนางคาดไม่ถึงว่าบุญจะพาเจ้าหญิงเทย่ากลับมาพักในโรงแรมที่ทหารของนางเคยเฝ้าเจ้าหญิงทั้งสองเมื่อคืนก่อน