มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หยูลู่ที่เหนื่อยอย่างมากโดยเฉพาะเย็นวานนี้ เธอได้เฝ้าแท่นบูชาอยู่ตลอด และพบว่าไฟจู่ๆ ก็วูบดับไป ทำให้หัวใจของเธอเป็นห่วงอย่างไร้จุดสิ้นสุด จนกระทั่งไฟกลับมาติดอีกครั้ง ลุกโชนสว่างขึ้น และสว่างขึ้น

หัวใจของหยูลู่จึงได้กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง และความเหนื่อยก็ได้พุ่งเข้าสู่จิตใจเธอ

จนในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหวและหลับไป หยูลู่นั่งอยู่บนโซฟาและกอดฉินเฉา ซึ่งทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ปล่อยให้ความง่วงเข้าเล่นงานจนหลับลึกไป

ในความฝันของเธอ หยูลู่รู้สึกว่ามีบางคนมาลูบหน้าเธออย่างอ่อนโยน มันทำให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเป็นฉินเฉา

“ฉินเฉา?” ไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานเท่าไหร่ จนในที่สุดเธอก็ลืมตาขึ้น มองไปด้านข้าง และพบว่าตาของฉินเฉายังคงหลับอยู่ บนปากแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจในตัวเองอย่างบางเบา

“เขายังไม่กลับมา...” หยูลู่นอนอย่างอ่อนแรงลงบนโซฟา ตาของเธอเหมือนจะมีน้ำคลออยู่

“อืม...” ในเวลานี้เอง เหลียวชาชาที่กำลังนอนอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นก็ส่งเสียงออกมา หยูลู่ราวกับถูกไฟช๊อต กระเด้งออกจากโซฟา พุ่งไปที่ด้านข้างเหลียวชาชา และจับมือเธอ

มันอุ่น!

หยูลู่ปิดปากด้วยความตกใจ น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“พะ...พี่ลู่ลู่...” เหลียวชาชาเหมือนแรงจะฟื้นคืนมาหน่อย นวดขมับของเธอ ขณะที่ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นหยูลู่กำลังนั่งอยู่ที่ด้านข้างของเธอ กำลังร้องไห้ ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกอบอุ่นข้างในหัวใจ

“พี่ลู่ลู่ พี่ร้องไห้ทำไม?”

“ไม่เป็นไร ชาชา พี่ไม่เป็นไร” หยูลู่กอดเหลียวชาชา “ดีแล้วที่เธอกลับมา ดีแล้ว”

“พี่ลู่ลู่...” เมื่อนึกถึงประสบการณ์การเป็นวิญญาณเมื่อคืน เหลียวชาชาอดไม่ได้จนต้องร้องไห้ออกมาพร้อมกับหยูลู่

“ไม่เป็นไร ชาชาเด็กดี ไม่ร้องนะ” เมื่อเห็นเหลียวชาชาร้องไห้ หยูลู่รีบเช็ดน้ำตาให้เธอ “ดีแล้วที่เธอกลับมา เธอกับฉินเฉาพากันไปตั้งแต่เมื่อเย็นวาน เธอต้องหิวแล้วแน่ๆ พี่จะไปหาอะไรมาให้กิน”

หยูลู่เพิ่งจะลุกขึ้น แต่เหลียวชาชากลับจับมือเธอไว้

“พี่ลู่ลู่...ฉิน ฉินเฉา เขา....”

“ฉินเฉา? เขาเป็นอะไร?” ความคิดแรกของหยูลู่คือ ฉินเฉาเกิดอุบัติเหตุบางอย่าง หัวใจแตกตื่นด้วยความหวาดกลัว และเลือดหายไปจากใบหน้าของเธอ เธอจับมือเหลียวชาชาไว้ และถามด้วยความตระหนก “ใช่ ทำไมเขาถึงยังไม่ตื่นอีก? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไร!” เหลียวชาชารีบอธิบาย “เขาไปจัดการเรื่องบางอย่างกับลุงหลี่ ไม่นานก็จะกลับมา เขาบอกให้เราดูแลร่างของเขาอยู่ที่นี่...”

“เป็นอย่างนี้เองเหรอ...” หยูลู่ถอนใจยาวด้วยความโล่งอก “ชาชา เธอทำพี่กลัวแทบตาย”

“ฮิฮิ....” ดวงตาสีดำของเหลียวชาชาก็กลอกไปมา และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่พี่ลู่ลู่ ฉินเฉา เจ้านั่นฝากคำพูดให้ฉันมาบอกพี่!”

“เขาบอกว่าอะไร?” มองไปด้วยดวงตากลมโตที่มีน้ำคลออยู่ หยูลู่จึงถามออกมาอย่างจริงจัง

“เขาบอกว่า พี่ลู่ลู่อย่าลวนลามร่างกายเขาในช่วงที่เขาไม่อยู่”

“หือ!” ใบหน้าแต่เดิมที่เหมือนจะดีใจของหยูลู่ ทันใดนั้นก็กลายเป็นน่ากลัว “ใคร ใครลวนลามเขา!”

“แต่เราเห็นมันนะ...” เหลียวชาชายักคิ้ว “เมื่อตอนพี่ลู่ลู่นอนกอดเขาอยู่...มือของพี่ ไปจับของเขา....”

“พี่แค่เหนื่อย...เหนื่อยจนเผลอหลับไป!” หัวใจของหยูลู่กลายเป็นปั่นป่วน และรีบอธิบาย แต่ด้วยความแตกตื่น เธอไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ที่ไหน

“ฮิฮิ ดูพี่สิ พี่กำลังคิดเรื่องอย่างว่าอยู่เหรอ!”

“ชิ ยัยเด็กลามก ฉินเฉา เจ้านั่นทำให้เธอติดเรื่องไม่ดีกับเขา! พูดอย่างนี้กับพี่ได้ยังไง ระวังไว้เถอะ พี่จะไม่ให้กินซุปของพี่อีก!”

“ฮือๆ ๆ พี่ลู่ลู่ ฉันผิดไปแล้ว อย่าแกล้งฉันเลย...” เหลียวชาชารีบแสดงท่าทางน่าสงสาร และพูดขณะที่กอดหยูลู่แน่น

“ดีมาก” หยูลู่กลอกตา และพูดว่า “เธอกินซุปพี่ต่อได้ แต่เธอต้องสัญญากับพี่อย่างหนึ่ง?”

“อะไรเหรอ?” เหลียวชาชากะพริบตาปริบๆ

“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอต้องบอกพี่!”

“เอ่อ?” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็จำได้ถึงฉากที่เธอนอนอยู่บนโต๊ะ และแสดงท่าทางยั่วยวนฉินเฉา ใบหน้าของเธอก็พลันแดงถึงใบหู อายจนพูดไม่ออก

“ไม่อยากพูดเหรอ? ถ้าเธอไม่พูด งั้นก็ไม่ต้องกินซุป!”

“ก็ได้....ฉันพูด ฉันจะพูด...” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และไม่มีทางเลือก เลยบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอที่นั่นนิดหน่อย

“เฮ้ เฮ้ เฮ้!” ฉินเฉาที่ยืนอยู่ด้านข้าง ตะโกนไปที่ทั้งสองคน “ฉันไปทำให้เหลียวชาชาติดเรื่องไม่ดีตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเหตุผลกันบ้างได้มั้ย!”

“อย่าตะโกน” หลี่ที่อยู่ข้างๆ ถูหู “พวกเขาไม่เห็น และไม่ได้ยินเจ้าหรอก”

“ไม่ใช่ว่าหยูลู่มองเห็นหรอกเหรอ!” ฉินเฉาไม่พอใจ ชี้ไปที่หยูลู่อย่างโมโห ขณะที่ฟังบทสนทนาของพวกเธอ และพูด “เธอเบิกเนตรแล้วไม่ใช่เหรอ!”

“นั่นก็แค่ชั่วคราว” หลี่อธิบาย “หลังจากหลับไป มันก็กลับเป็นเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้น ทุกวันเธอจะเห็นทุกสิ่งผ่านตาหยินหยาง เธอคงกลัวจนตายเลยล่ะ”

“ก็จริง...” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “แต่ยังไงก็ผิด ไร้เหตุผลจริงๆ บัดซบ”

“ ‘บัดซบ’ คืออะไร?” หลี่ถามฉินเฉาด้วยความสับสน

“ไม่มีอะไร มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก” ฉินเฉานึกขึ้นได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา เป็นผีเฒ่าที่อยู่มาพันปีล่ะ เขาโบกมือและพูดว่า “ช่างมันเถอะ ฉันจะจัดการพวกเธอหลังจากกลับมา ไปบ้านหลี่เสี่ยวอ้ายกันเถอะ ไปช่วยให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงกัน”

“ดี!” หลี่พยักหน้า และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉา “หลับตา”

“เอ๋?” ฉินเฉาร้องออกมา “ทำไมนายถึงให้ฉันหลับตา?”

“ข้าบอกให้หลับก็หลับเถอะน่า พูดมากจริง ปากเจ้านี่เสียจริงๆ” หลังจากผ่านคืนนั้นมา อารมณ์ของหลี่ก็ยิ่งไม่เสถียร ในจังหวะนี้ เขาระเบิดออกมา

“เอ่อ!” ฉินเฉาลูบจมูก ไม่กล้าสร้างความรำคาญให้ถังระเบิดนี้อีก และรีบหลับตาลง

มือเย็นของหลี่วางลงบนไหล่ของเขา เขารู้สึกว่าร่างของเขาสะบัด เหมือนกับกำลังล่องลอยอยู่บนคลื่นในมหาสมุทร และบางทีก็รู้สึกเวียนหัวจนอยากจะอ้วก เมื่อความรู้สึกนี้ยิ่งเพิ่มมากขึ้นๆ จนเขาจะทนไม่ไหว ทันใดนั้นร่างของเขาก็สงบลง

“เอาล่ะ” หลี่เอามือลง “ลืมตาได้แล้ว”

ฉินเฉาลืมตา และทันใดนั้นก็ตกใจ เขาพบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเหลียว แต่อยู่ที่ใจกลางเมือง ทุกที่เต็มไปด้วยการจราจรติดขัด ทั้งสองข้างถนนเต็มไปด้วยรถราที่เข้ามาและออกไป

เขาและหลี่ เวลานี้ กำลังยืนอยู่ที่กลางถนน ฮัมเมอร์ H2 ที่ทรงพลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขา ชนเข้ากับพวกเขา

“เฮ้ย!” ฉินเฉาเหวี่ยงหมัดออกไปโดยไม่รู้ตัว ทุบเข้าไปที่ด้านหน้าของฮัมเมอร์

แต่ฮัมเมอร์คันนั้นราวกับภูตผี วาบผ่านร่างของเขาไปโดยที่เขาไม่รู้สึกอะไร และจากนั้นก็หายไปในแยกใกล้ๆ กัน

“เจ้าลืมไปแล้วเหรอ ว่าเจ้าอยู่ในร่างวิญญาณ” หลี่มองไปที่ฉินเฉาอย่างสนุก

“เอิ่ม.....” ฉินเฉาเอานิ้วลูบจมูก “ก็มันสมจริงเกินไป อย่างกับหนัง 3D มันก็ต้องมีลืมกันบ้าง”

เขาพูด และหันไปมองรอบๆ ปล่อยให้รถวิ่งชน ‘ร่าง’ ของเขาอย่างอิสระ

“นี่คือเซียงไฮ้! ตึกที่นี่สูงจริงๆ!”

“อย่าทำตัวเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุง” หลี่พูดกับฉินเฉาเบาๆ ทำให้เขาโกรธแทบตาย “มาทำธุระของเรากันเถอะ”

พร้อมกันนั้น เขาก็หยิบเอาไม้แกะสลักออกมา และร่ายคาถา

ไม้แกะสลักสั่นเบาๆ จากนั้นโลลิน้อยก็กระโดดออกมาจากไม้แกะสลัก และเต้นวอลซ์เข้ามาที่ขาฉินเฉา

“พี่ใหญ่ ข้างในน่าเบื่อ!” โลลิน้อยมองไปรอบๆ และทันใดนั้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ “บ้านของเบบี้! นั่นบ้านของเบบี้!”

ทั้งสองคนมองขึ้นไปตามนิ้วน่ารักของโลลิน้อยที่ชี้ไปที่ตึกสูง บนหน้าต่างชั้น 18

“งั้น ก็ที่นี่” หลี่พยักหน้า ยื่นมือออกมา มือหนึ่งจับไปที่ฉินเฉา ขณะที่อีกมืออุ้มหลี่เสี่ยวอ้ายไว้ในอ้อมแขน “เบบี้กอดแน่นๆ เราจะขึ้นไปแล้ว”

พร้อมกันนั้น หลี่จากพื้นทันใดนั้นก็ลอยขึ้นไปที่ชั้น 18 ของตึก

ฉินเฉาจ้องเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่เคยคิดว่ายมทูตผู้เย็นชาคนนี้ จะมีด้านที่อ่อนโยนกับโลลิน้อยด้วย ชายคนนี้ข้างนอกเย็นชา ข้างในอบอุ่น

ขณะที่เขากำลังหมกมุ่นกับเที่ยวบินสุดพิสดาร ทั้งสามคนก็มาถึงข้างนอกของตึกชั้น 18 แม้ว่าหน้าต่างจะปิดอย่างแน่นหนา แต่ทั้งสามคนเป็นวิญญาณ ฉะนั้น พวกเขาจึงเข้าไปได้ง่ายๆ

ข้างในห้อง สาวงามอายุน้อยพร้อมกับปล่อยผมกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“แม่ แม่!” หลี่เสี่ยวอ้ายรีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของหลี่ วิ่งเข้าไปหาสาวงามนั้น พยายามกอดแม่ของเธอ

แต่ไม่ว่าโลลิน้อยคนนี้จะพยายาม เธอก็ไม่สามารถกอดแม่เธอได้

“ฮือๆ ๆ ...” หลังจากพยายามอยู่นาน หลี่เสี่ยวอ้ายก็ร้องไห้ออกมา “แม่ ทำไมหนูกอดแม่ไม่ได้....ฮือๆ ๆ แม่ พูดกับเบบี้หน่อย....”

สาวงามคนนั้น เหมือนรู้สึกถึงบางสิ่ง ตาของเธอแดงเหมือนกับผ่านการร้องไห้มา เธอหยิบตุ๊กตาตัวใหญ่ด้านข้างเธอ และยกขาขึ้นมาที่โซฟา ร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“เบบี้...เบบี้ของแม่...” เมื่อเธอร้องไห้ เธอก็เรียกชื่อลูกสาวของเธอ

“แม่ หนูอยู่นี่...หนูอยู่นี่...” หลี่เสี่ยวอ้ายก็ร้องเช่นกัน มือเล็กๆ ของเธอพยายามคว้าขาแม่ของเธอ

“อย่าเสียใจเลย...” หัวใจฉินเฉาอ่อนลง เดินเข้าไป และคุกเข่าลงข้างๆ โลลิน้อย กอดสาวน้อยไว้ในอ้อมแขนแน่น

หลี่เสี่ยวอ้ายรู้สึกว่าพบคนที่เชื่อใจ ทันใดนั้นก็กอดฉินเฉากลับ ร้องไห้ออกมาหนักยิ่งกว่าเดิม

“แม่ หนูต้องการแม่...”

“หลี่ ช่วยเธอได้มั้ย?” ฉินเฉาทนฟังเธอร้องไห้ไม่ไหว หันกลับไป และถามยมทูตใบหน้าหดหู่

หลี่ยักไหล่และพูด

“โทษที ข้าอยากจะทำ แต่ทำไม่ได้”

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ประตูก็เปิดออกมา และคนแก่คู่หนึ่งนำเข้ามาตามมาด้วยสามีภรรยาอายุน้อยอีกคู่ พุ่งเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น

“ปู่ ย่า? ลุง ป้า?” หลี่เสี่ยวอ้ายมองไปที่คนที่กำลังเข้ามา ทันใดนั้นก็ร้องออกมา

“ยัยตัวซวย! แกฆ่าลูกชายฉัน และฆ่าหลานสาวฉัน! ฉัน ฉันจะตีแก!”

หลังจากเข้ามาในบ้าน ยายแก่ที่เรียกว่าย่าจู่ๆ ก็ร้องออกมา และพุ่งเข้ามาอย่างโกรธแค้น

“แม่...” สาวงามร้องออกมา ยายแก่รีบหยิบหมอนที่โซฟา และฟาดใส่ร่างของหญิงคนนั้น

“เหอะ ฉันไม่ใช่แม่แก! ฉันกลัวว่าฉันจะตายเพราะแก! แกมันตัวซวย แกฆ่าลูกชายและก็หลานสาวของฉัน แต่แกยังมีหน้าอยู่ที่นี่อีก แก แกออกไปจากที่นี่ซะ!”

“แม่...” ตาของหญิงสาวแดง นั่งอยู่บนโซฟา “บ้านหลังนี้เต๋าและหนูซื้อมาด้วยกัน หนูก็มีส่วนด้วย หนูไม่ไป”

“เหอะ!” ชายหนุ่มทันใดนั้นก็ด่าออกมา “บ้านหลังนี้เป็นชื่อน้องของฉัน ดังนั้นนี่คือบ้านของเรา!”

จบตอน