ตอนที่ 10 แกล้งเป็หมูเพื่อกินเสือ
”ฮ่าฮ่าฮ่า น่าขันนักที่นักรบขั้นสองมาพูดกับนักรบขั้นสี่เช่นนี้ !”
“ขอยอมรับเลยว่าเขามีพร์ด้านนี้จริงๆ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังกล้าแกล้งแสดงอยู่ ”
“ฮ๊าาาาาาาาา… 10 กระบวนท่างั้นรึ ข้าคิดว่าแค่กระบวนท่าเดียวก็ได้ผู้ชนะแล้ว ”
ตอนนี้เหล่านักเรียนของหลิงหยุนวู่ฟู่ต่างก็ชื่นชมเจียงเฉินในเื่ความหน้าด้าน
เ้าหนุ่มนี่ยังกล้าแสดงอยู่ได้ยังไง
"เจียงเฉิน ข้าไม่คิดเลยว่าเพีนงไม่เจอไม่กี่เดือนเ้ากลับเย่อหยิ่งเช่นนี้ "
"ในเมื่อเ้าอยากใช้ร่างกายวัด ข้าก็จัดให้ "
"อีกไม่นานข้าจะแสดงให้เ้าเห็นเองว่าเ้านั้นไม่มีสิทธิ์มาเย่อหยิ่งต่อหน้าข้า!”
หลินหยางจ้องไปที่เจียงเฉินด้วยดวงตาที่เ็าและรอยยิ้มบิดเบี้ยวก็ปรากฏขึ้นบนหน้าเขาทันที
คราวนี้เขา้าที่จะมอบคืนความอัปยศทั้งหมดที่ได้รับกลับไป!
คราวนี้เขาจะต้องตบหน้าเจียงเฉินให้หน่ำใจเลย!
“นี่เ้ากำลังพูดเื่ไร้สาระอะไร?”
เจียงเฉินก็ยื่นมือออกไปและกวักมือเรียนก การแสดงออกของเขาดูสงบนิ่ง "เข้ามาได้แล้ว ข้ายังยืนยันคำเดิม ถ้าเ้าแตะข้าได้แม้แต่นิดก็ให้ถือว่าข้าแพ้ !"
"แกล้งแสดงต่อไปเถอะ ข้าจะดูสิว่าเ้าจะทำไปได้อีกนานแค่ไหน !"
หลินหยางหายใจเข้าอย่างเ็าและเมื่อเขาเคลื่อนไหว เขาก็เอื้อมมือออกไปและพยายามคว้าไปที่ไหล่ของเจียงเฉิน
อย่างไรก็ตาม เขาเพียงแค่เขาไปถึงหน้าเจียงเฉิน จู่ๆตรงหน้าเขาก็เหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า เจียงเฉินได้หายตัวไปต่อหน้าเขา
เมื่อเขาได้สติเขาก็ค้นพบว่าเจียงเฉินได้ปรากฏตัวอยู่ทางซ้ายมือของเขาห่างไปสามเมตรแล้ว
ทำไมเ้าขยะนี่...มันถึงได้เร็วนัก ?
เมื่อเห็นความเร็วของเจีนงเฉิน ขนของหลินหลางก็ลุกขึ้นเล็กน้อย
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับมันแล้ว เขาทำได้เพียงเร่งความเร็วและไล่ตามเจียงเฉินต่อ
แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะไปถึง ร่างของเจียงเฉินก็ได้หายไปอีกครั้งแล้ว
หลังจากการโจมตีสองครั้งติดต่อกัน เขาก็ไม่สามารถแตะได้แม้แต่ปลายเสื้อของเจียงเฉินเลย !
"นี่... เป็ไปไม่ได้!"
ใบหน้าของหลินหยางก็ซีดลงและเขาก็ส่งเสียงคำรามต่ำออกมาจากลำคอ เวลาเดียวกันผู้คนก็มองไปที่เจียงเฉินที่ราวกับเป็บ้าไปแล้ว
เขาไม่เชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งขั้นที่สี่ของเขา เขาจะไม่สามารถไล่ตามเจียงเฉินที่อยู่เพียงขั้นที่สอง 2 ได้!
เมื่อเผชิญหน้ากับการไล่ตามอย่างบ้าคลั่งของหลินหยาง เจียงเฉินก็ทำเพียงใช้วิชาก้าวภูติของเขาหลบไปมาราวกับเดินเล่นในสวน
ั้แ่ต้นจนจบหลินหยางก็ยังไม่สามารถแตะได้แม้แต่ปลายเส้นผมของเจียงเฉิน
“ข้าต้องตาฝาดไปแล้วแต่ๆ ความเร็วของเจียงเฉินนั้นเร็วเกินไป นี่ไม่ใช่ความเร็วที่ขยะที่อยู่เพียงขั้นที่สองระดับทะลสงกายสามารถมีได้ไม่ใช่รึไง ?”
“วัสดุเหลือทิ้งนี้อยู่ขั้นอะไรกันแน่ ความแข็งแกร่งของเขามีมากกว่าหลินหยางเสียอีก อีกทั้งยังดูเหมือนเขาได้ฝึกฝนวิชากายขั้นสูงอีกด้วย วิชากายที่เขาใช้อยู่นั้นไม่ต่างกับวิชาฮวงผิงขั้นสูงที่ข้าเห็นเหล่านักเรียนสายในใช้อยู่แม้แต่น้อย ช่างโชคร้ายนัก !"
“ข้าก็ว่าอย่างงั้น ว่าแต่เ้านั้นฝึกวิชากายฮวงผิงขั้นสูงสำเร็จได้ยังไงกัน ?”
"ไหนกันหล่ะขยะ? นี่คืออัจฉริยะชัดๆ"
เมื่อเห็นเจียงเฉินหยอกล้อกับหลินยางในทุ่งเหมือนกับคนหยอกลิง ทุกคนก็กลายเป็ตกตะลึง
หรือว่าเขาเป็ยอดฝีมือที่ฝึกฝนวิชากายฮวงผิงขั้นสูงสำเร็จแล้วหลอมตัวเป็เ้าของเสียขั้นสองขอบเขตทะลวงกายกัน !
อัจฉริยะ! เห็นได้ชัดคนๆนี้เป็อัจฉริที่สามารถเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ได้ง่ายๆโดยไม่ต้องใช้เหรียญตราด้วยซ้ำ !
เขาแกล้งเป็หมูเพื่อกินเสือสินะ?
เ้าของเสียนี่แสร้งทำเป็หมูเพื่อกินเสือแน่ๆ
หลินหยางยังคงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อไล่ตามเจียงเฉินอย่างวุ่นวาย
แล้ว 10 กระบ่วนท่าก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมองไปที่เจียงเฉินที่อยู่ห่างจากเขาสองสามเมตรเสมอั้แ่ต้นจนจบ หลินหยางดวงตาก็ลุกโชนไปด้วยความโกรธ
เขารู้แล้วว่าตอนนี้เขาได้ถูกเจียงเฉินหลอกแล้วในครั้งนี้ !
“หลินหยาง ตอนนี้ก็ครบ 10 กระบวนท่าแล้วนะ ข้าชนะเดิมพันแล้วส่งเม็ดยาบำรุงกายมาเถอะ ”
เจียงเฉินเพิกเฉยต่อความโกรธที่หลินหยางแสดงออกมาและเขาก็ทำเพียงยื่นมือออกไปและพูดอย่างขบขัน
“เจียงเฉิน รอข้าก่อนเถอะ เื่ระหว่างเราไม่จบแค่นี้แน่!”
หลินหยางก็โยนเม็ดยาบำรุงกายให้เจียงเฉินด้วยท่าทีที่มืดมน เขาพูดอะไรบางอย่างที่ชั่วร้ายกับเจียงเฉินครู่หนึ่งจากนั้นก็หันหลังและจากไปอย่างรวดเร็ว
524
