เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        เวลาเดียวกัน บริเวณเบื้องล่างของลานกว้าง ผู้เล่นหลายคนยังคงยืนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่สามารถขยับตัวหรือแม้แต่จะพูดออกมาได้ ความสับสนและความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นจากการสังหารหมู่ ทั้งหมดร่างสั่นสะท้าน ทุกคนเหมือนถูกตรึงเอาไว้อยู่กับที่

        เลือดโลหิตยังคงไหลนองไปทั่วทั้งบริเวณ ท่ามกลางความเงียบอันเวิ้งว้าง ทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัดและน่าหวาดหวั่นมากยิ่งขึ้น

        “ฝีมือใครกันแน่!”

        อนาเธอร์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มบอดี้การ์ดและพ่อบ้านชรา ยังคงไม่สามารถเชื่อสายตาของตนเองได้

        ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ซากศพของผู้เล่นจากกิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับความรุนแรงในดันเจี้ยนมากแค่ไหน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นเกินกว่าที่ตัวของเขาจะจินตนาการได้

        “นักฆ่าขอรับนายน้อย”

        “ทั้งยังเป็นนักฆ่าที่แข็งแกร่งมากด้วย!”

        พ่อบ้านชรากวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาที่แฝงความตื่นตระหนก เขารู้สึกถึงพลังลึกลับที่แฝงเร้นอยู่ในเงามืด และรู้ดีว่ามีผู้เล่นที่แข็งแกร่งกำลังคอยคุ้มครองนายน้อยอนาเธอร์อยู่แบบห่างๆ

        ตอนนั้นอนาเธอร์ก็พลันนึกอะไรขึ้นได้ ชายหนุ่มหันใบหน้าของตนและจ้องมองไปยังสภาพที่บาดเจ็บของพวกเขา เหมือนรู้สึกว่าตนเองกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้ต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้

        แม้ว่าพวกเขาจะเป็นบอดี้การ์ดและได้รับหน้าที่มาปกป้องเขา แต่ความรับผิดชอบในฐานะ "นายน้อย" ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เพราะนี่อาจเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้

        “ผมขอโทษที่ทำอะไรสิ้นคิด จนทำให้พวกคุณทั้งหมดต้องมาบาดเจ็บกันเช่นนี้”

        อนาเธอร์รีบเอ่ยกับพวกเขาทั้งห้า

        ขณะที่ตนเองก็รีบหยิบโพชั่นระดับสูงออกมาจากช่องว่างมิติเก็บของอย่างเร่งรีบ

        “ไม่เป็นไร นายน้อย...”

        พ่อบ้านชรากล่าว ขณะที่เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นเองก็ดูจะสบายใจขึ้น

        “นี่คือหน้าที่ของพวกข้าที่ต้องปกป้องท่าน เราไม่ต้องการการขอโทษจากท่าน... เพราะมันเป็นเกียรติของพวกเราที่ได้ทำสิ่งนี้”

        “ใช่แล้วละครับท่านอนาเธอร์ พวกเราถูกจ้างมาเพื่อต่อสู้และปกป้องท่านโดยเฉพาะ การบาดเจ็บนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเรา”

        อนาเธอร์ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะยื่นโพชั่นทั้งห้าขวดให้ไปในทันที

        โพชั่นสีแดงใสในขวดแก้วขนาดเล็กเปล่งประกายสว่างราวกับมีชีวิตในตัวมันเอง มันเป็นไอเท็มที่มีคุณสมบัติในการรักษาที่ทรงพลัง สามารถฟื้นฟูบาดแผลและพลังชีวิตได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักเพียงใดก็ตาม

        “ดื่มเถอะครับ มันจะช่วยฟื้นฟูพลังของพวกคุณได้”

        อนาเธอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความรู้สึกผิดเอาไว้ เพราะเขานั้นอ่อนแอ มันถึงกลายมาเป็นเช่นนี้ยังไง

        “เข้าใจแล้วขอรับนายน้อย!”

        สุดท้ายทั้งห้าคนก็ตอบรับความหวังดีของชายหนุ่ม พวกเขากระดกและดื่มโพชั่นสีแดงเข้าไปในปากโดยไม่รอช้า

        ทันใดนั้นประกายแสงจากโพชั่นเริ่มแผ่กระจายออกมาทั่วร่างของพวกเขา ร่างกายที่บาดเจ็บหนักกลับฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว รอยบาดแผลที่เคยเปิดอยู่กลับปิดลงภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

        ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดทั้งหมดถูกชำระล้างออกไปจนหมดสิ้น

        อนาเธอร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าพวกเขาฟื้นตัวได้ เขารู้สึกว่าตนเองได้ทำหน้าที่ในฐานะนายน้อยได้ดีขึ้น แม้จะยังรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยที่พวกเขาต้องมาเสี่ยงชีวิตเพื่อตน แต่การเห็นทุกคนฟื้นตัวเช่นนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มสบายใจมากขึ้น

        “ตึก!..ตึก!..ตึก!..”

        แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้พักหายใจ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

        เสียงนั้นค่อยๆดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเมื่อหันมองไปยังต้นเสียง ทุกคนก็เห็นภาพที่ทำให้พวกเขาต้องตกตะลึงอีกครั้ง

        กลุ่มคนหลายสิบคนปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกเขาสวมใส่ชุดฟอร์มสีขาวที่ดูสง่างามและมีความเป็นทางการสูง บนชุดฟอร์มนั้นมีสัญลักษณ์ที่แสดงถึงอำนาจและความยิ่งใหญ่

        แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึงมากกว่าชุดฟอร์ม คือความหลากหลายของเผ่าพันธุ์ที่อยู่ในกลุ่มนี้ กลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ไม่ได้เป็นเพียงแค่มนุษย์เท่านั้น แต่ยังประกอบไปด้วยเผ่าพันธุ์ต่างๆที่เคยอยู่ในเกมส์อาณาจักรเทพ

        มนุษย์หมาป่าที่มีรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแกร่ง เผ่ามนุษย์ที่ถืออาวุธแบบนักรบ และเผ่าเอลฟ์ที่มีความสง่างามและเวทมนตร์ในตัว

        สิ่งเหล่านี้ไม่เคยปรากฏในโลกแห่งความจริงมาก่อน แต่หลังจากการหลอมรวมระหว่างโลกเกมและโลกแห่งความเป็นจริง พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับความสามารถที่น่ากลัว โลกได้กลายมาเป็นอาณาเขตการปกครองต่างๆ โดยที่มีเผ่าพันธุ์เหล่านี้คานอำนาจกัน

        “นะ..นั่นพวกเขาคือ..”

        ผู้เล่นที่อยู่รอบบริเวณต่างมองดูกลุ่มคนเหล่านี้ด้วยสายตาที่กำลังหวาดกลัว

        พวกเขารู้ดีว่ากลุ่มคนที่สวมชุดฟอร์มสีขาวเหล่านี้ไม่ใช่กลุ่มคนธรรมดา กิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่มีชื่อเสียงก็ยังไม่สามารถสร้างความหวาดกลัวได้เท่านี้ แต่เมื่อเห็นกลุ่มคนชุดฟอร์มสีขาวนี้

        ผู้เล่นทุกคนต่างแสดงสีหน้าตื่นตระหนกและก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

        “หน่วยผู้พิทักษ์.. หน่วยงานพิเศษจากสภาแห่งผู้ยิ่งใหญ่!”

        ผู้เล่นคนหนึ่งพึมพำเบาๆด้วยความหวาดกลัว สีหน้าดูตื่นตระหนก ไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองเข้ามาเลยด้วยซ้ำ

        คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศที่เงียบงันอยู่ก่อนแล้วต้องเงียบสงัดมากยิ่งขึ้น

        หลังจากที่โลกเกมอาณาจักรเทพได้หลอมรวมกับโลกแห่งความเป็นจริง หน่วยผู้พิทักษ์เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ผู้เล่นทั่วโลก หน่วยงานพิเศษนี้ก็ถูกจัดตั้งขึ้นมาโดยสภาผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งพวกเขาเป็นกลุ่มผู้เล่นที่มีอำนาจสูงสุดจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ

        มีหน้าที่ในการดูแลสมดุลและความสงบเรียบร้อยของโลกแห่งความเป็นจริง

        หน้าที่ของพวกเขาคือการรักษาความสงบและกำจัดสิ่งที่เป็นภัยต่อความสมดุลตามเมืองต่างๆ พวกเขามีหลายคนที่ไม่ได้อยู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่ทุกคนต่างก็ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของกฎระเบียบสูงสุด และนั่นก็ทำให้ทุกคนหวาดกลัวต่อพลังอำนาจของพวกเขา

        ผู้นำของกลุ่มนี้เป็นชายสูงวัยที่ดูสง่างาม สวมชุดฟอร์มสีขาวที่เปล่งประกาย เขามองไปที่ซากศพของกิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่นอนกองอยู่บนพื้น และแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะหันมามองอนาเธอร์และกลุ่มบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

        “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันครับ?”

        “ได้โปรดอธิบายมาด้วย!”

        “ทุกท่านก็น่าจะทราบกันดีแล้วว่าเมืองที่มีอารยธรรมของพวกเรานั้นมีกฎและระเบียบที่ชัดเจน โดยเฉพาะเรื่องการสังหารผู้เล่นด้วยกันเอง”

        “ถ้าเป็นในดันเจี้ยนหรือสถานที่อันตราย พวกเราจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยซักนิด แต่นี่เป็นภายในอาณาเขตเมืองที่คนพุ่งพล่าน”

        ชายสูงวัยเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความสงสัยและความเข้มงวด

        ทุกคำพูดของเขาเหมือนกับการตั้งคำถามเพื่อหาความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

        “สภาแห่งผู้ยิ่งใหญ่.. ขั้วอำนาจที่ผู้เล่นแข็งแกร่งมากมายต่างมารวมตัวกัน?”

        อนาเธอร์มองกลับไปยังชายสูงวัยผู้นั้นด้วยสายตาที่แฝงความสับสน ตนไม่คุ้นเคยกับหน่วยงานนี้มากนัก แต่จากคำพูดของผู้เล่นรอบข้างที่ได้ยินมา เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่กลุ่มคนที่ควรจะท้าทายหรือปฏิเสธ

        แต่ก่อนที่อนาเธอร์จะทันได้ตอบอะไร พ่อบ้านชราที่ยังคงบาดเจ็บเล็กน้อยก็ก้าวออกมาข้างหน้า แม้จะอยู่ในสภาพอ่อนแอ แต่เขายังแสดงความสงบและมั่นคงเป็นอย่างมาก

        “มันเป็นการป้องกันตัว พวกกิลด์หอคอยอุโรโบรอสโจมตีเราก่อน พวกเราเองก็จำเป็นต้องทำหน้าที่เพื่อปกป้องนายน้อยของเรา...”

        “ถ้าไม่เช่นนั้น ชีวิตนายน้อยข้าคง..”

        คำพูดของชายชราทำให้ทุกคนต่างเห็นด้วย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาถูกต้อง

        “ยังไงก็ตาม.. พวกเราจะต้องทำตามกฎระเบียบ ก่อนอื่นพวกข้าจะสอบถามพยานที่เป็นผู้เล่นและอยู่ในสถานที่แห่งนี้”