จังฮยอนเดินเข้ามาตรงหน้ามิวด้วยท่าทีน่าเกรงขามเขากระโดดสลับกับสบัดคอไป-มาทั้งจริงจังทั้งดุดัน ในขณะที่มิวตั้งการ์ดมวยสากลสายตาจ้องไปที่จังฮยอน
“ยกที่1...เริ่มได้!!!”
จังฮยอนเปิดเกมเร็วด้วยการต่อยซ้าย-ขวาสลับบนล่างอย่างรวดเร็วแต่มิวยกท่อนแขนขึ้นบังสลับกับหมุนตัวออกด้านข้างกระโดดออกมาวงนอก
“รู้สึกว่านักกีฬาเกาหลีใต้คนนี้ท่าทางจะมีทักษะมวยสากลด้วยครับเปิดเกมด้วยการต่อยไม่ใช่เตะ!!”
คราวนี้จังฮยอนวิ่งเข้ามาเตะสูงซ้าย-ขวาสลับไป-มาด้วยความรวดเร็วๆมิวต้องโยกหัวหลบไปมาได้อย่างหวุดหวิด ไม่รอช้าเห็นช่องโหว่กระโดดเตะแบ็คคิกเข้าลิ้นปี่ของมิวอย่างจังจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว
“จังหวะนี้น้องมิวเสียท่าจังฮยอนครับ!!!”
จังฮยอนไม่รอช้าวิ่งกระโดดถีบขวาสุดแรงมิวพยายามบิดตัวเต็มที่ถูกบริเวณหัวไหล่ขวาเต็มแรงจนกระเด็นไปขอบเวทีจังหวะต่อเนื่องระดมเตะซ้าย-ขวาอีก 4 จังหวะติดต่อกันทำให้มิวต้องยกท่อนแขนขึ้นมาบังด้วยพลังเตะที่รุนแรงในจังหวะสุดท้ายรุนแรงมาก...มิวกระเด็นกลับมาบริเวณกลางเวทีแข่งขัน
“การโจมตีต่อเนื่องชุดนี้ของจังฮยอนยอดเยี่ยมจริงๆน้องมิวตั้งตัวไม่ติดเลยครับ!! จังฮยอนแสดงให้เห็นว่าเขาก็มีสกิลการเตะเช่นกัน!!!”
มิวค่อยๆลุกขึ้นมาลดมือทั้ง 2 ข้างลงกลับมายืนด้วยความมั่นคงอีกครั้ง เธอค่อยๆเดินวนรอบตัวหาจังหวะเข้าทำ แต่จังฮยอนจ้องตาไม่กระพริบราวกับตาเหยี่ยว
มิวสบโอกาสกระโดดเตะขวาตรงเข้ามาที่ช่องท้องแต่จังฮยอนก้มหัวหลบเธอใช้วิธีเตะผ่านหัวจังฮยอนก่อน ในชั่วพริบตาหมุนตัว 180 องศากลับมาเตะแบ็คคิกเข้าท้องน้อยจังฮยอนอย่างจังมิววิ่งตรงเข้าหาทันทีแต่จังฮยอนรู้ทันเบี่ยงตัวออกด้านซ้าย มิวแก้ไขด้วยการกระโดด2 เท้าสุดแรงมาดัก เตะขวาเข้าลำตัวอย่างรุนแรงมากจนจังฮยอนลงไปนอนกองกับพื้น
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
จังหวะเตะของมิวฝืนธรรมชาติทำให้หัวไหล่กับลำตัวด้านขวากระแทกพื้นสนามอย่างรุนแรงเช่นกันจนมิวร้องเสียงหลงลั่นสนาม
“อ้ากกกก!!!...โอ๊ยยยยย!!!!”
มิวต้องใช้มือซ้ายเข้ามากุมบริเวณเอวขวาของตัวเองสีหน้าของมิวที่กำลังแสดงอยู่บนหน้าจอทีวีบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างมากจนเธอต้องอ้าปากช่วยหายใจอีกทาง
จังฮยอนเห็นช่องโหว่ของมิวพุ่งเข้ามาระดมเตะนับไม่ถ้วนเข้ามาที่บริเวณสีข้างขวาทุกๆ การเตะทำให้มิวร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดจนเธอทรุดลงพื้น “โอ๊ยยยยย...โอ๊ยย....โอ๊ยย!!!! ”
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
มิวแสดงอาการเจ็บบริเวณเอวด้านขวาอย่างชัดเจนแต่เธอกัดฟันใช้มือซ้ายมาบีบบริเวณเอวด้านขวาเอาไว้เสียงสัญญาณดังจบยกที่ 1
โค้ชบีส่งสัญญาณให้ทีมกายภาพรีบวิ่งเข้ามาดูอาการมิวทันทีหัวไหล่และบริเวณเอวด้านขวามีอาการช้ำและแดงอย่างชัดเจน
“มิวไหวไหม?ถ้าไม่ไหวอย่าฝืน!!”โค้ชบีตะโกนถามท่ามกลางเสียงเชียร์ดังลั่น
“หนูไหวค่ะโค้ช...เรื่องแค่นี้เล็กน้อยค่ะ!!”
“ห้ามเตะฝืนธรรมชาติแบบเมื่อกี้อีกนะเสี่ยงเกินไป!”
“ค่ะโค้ชบี!...หนูขอโทษค่ะ”
“เข้าทำเท่าที่จำเป็น...”
“ยกที่2...เริ่มได้!!!”
จังฮยอนเห็นจุดอ่อนของมิวชัดเจนแล้วว่าเธอเจ็บบริเวณหัวไหล่ยาวมาถึงเอวขวาเขาเลือกโจมตีด้วยการเตะซ้ายสลับกับต่อยซ้ายนับไม่ถ้วนมิวต้องใช้วิธีหันตัวให้หัวไหล่และเอวซ้ายมารับการโจมตีแทนหลายจังหวะในจังหวะสุดท้ายจังฮยอนกระโดดหมุนตัวแบ็คคิกตรงเข้าไปบริเวณช่องท้องด้านซ้ายอย่างจังจนหมิวเซถอยหลังไปหลายก้าว
จังฮยอนวิ่งเข้าหาโดยเร็วระดมเตะต่อเนื่องแต่มิวกัดฟันเตะสวนกลับมาหลายจังหวะจนทำให้จังฮยอนล่าถอยออกมาเหมือนกัน
“เริ่มต้นยกที่2 อาการบาดเจ็บบริเวณหัวไหล่ขวากับเอวขวาส่งผลกระทบให้น้องมิวเตะขวาไม่ถนัด น้องมิวตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ดีจริงๆครับ…เท่าที่ผมดู รู้สึกว่าบริเวณลำตัวด้านขวาน้องมิวน่าจะมีอาการบาดเจ็บครับ”
จังฮยอนค่อยๆเดินวนรอบหาจังหวะเข้าทำ ในขณะที่มิวต้องหมุนตัวตามตลอดเวลาเธอยังคงใช้มือซ้ายกุมบริเวณเอวด้านขวาตลอดเวลา จังฮยอนสบโอกาสเตะซ้ายระดับท้องมิวใช้ท่อนแขน 2 ข้างเข้ามารับ แต่เสียท่าเป็นการเตะหลอกเขาสลับมาเตะขวาเข้าด้านข้างลำตัวอย่างจังจนมิวกระเด็นออกไป 2-3 ก้าว
จังฮยอนวิ่งเข้าหามิวอย่างเร็วหวังเผด็จศึกให้ได้เตะซ้ายอย่างรุนแรงย้ำจุดเดิมแต่คราวนี้มิวรู้ทันกระโดดหมุนตัวแบ็คคิกด้วยเท้าขวาสวนกลับไปด้วยแรงบวกทำให้จังฮยอนทรุดลงทันทีในขณะที่มิวทิ้งตัวลงมาด้วยต้นขาซ้ายกระแทกพื้นสนามอย่างจัง
“1…2…3…4…5…6…7…8…9...10”
“ลูกเตะแบ็คคิกสวนกลับจังหวะนี้มีแรงบวกเข้ามาด้วยทำให้จังฮยอนล้มทันทีกรรมการนับถึง 10 ยุติการแข่งขันเลยครับ!แต่สีหน้ามิวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จังหวะที่ลงพื้นเมื่อกี้นี้ไม่ดีจริงๆ ครับ”
“การโจมตีชุดนี้ของน้องมิวเด็ดขาดจริงๆค่ะ!!”
แม้ว่าจะเป็นชัยชนะของมิวก็จริงแต่ผู้ชมรอบสนามมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก มิวค่อยๆ ลุกขึ้นมาหายใจแรงมากทีมแพทย์ทั้งไทยและเกาหลีใต้รีบขึ้นไปบนเวทีแข่งขันต่างดูแลปฐมพยาบาลนักกีฬาของตัวเอง
มิวทิ้งทั้งตัวนั่งพักที่มุมโดยมีนักกายภาพบำบัดประคบเย็นพร้อมกับค่อยๆตรวจดูอาการอย่างใกล้ชิด ในขณะที่จังฮยอนฟื้นตัวขึ้นมาแล้วเดินตรงเข้ามาขอจับมือพร้อมกับรอยยิ้มด้วยน้ำใจนักกีฬาผู้ชมในสนามตบมือตอบรับดังสนั่นไปทั่ว
“จังหวะที่ลงเมื่อกี้เป็นงัยบ้าง?”
“หนูลงผิดจังหวะค่ะโค้ชบี”
“บอกว่าอย่าเล่นจังหวะแบบนี้อันตรายมาก...ยังสู้ไหวไหม?”
“ไหวค่ะ!!!...อย่างน้อยขอให้หนูขอออกไปตัดกำลังยูบินก็ยังดีค่ะ!”
คำตอบของมิวทำให้โค้ชบีต้องตบหลังมิวเบาๆพร้อมกับพยักหน้ายอมรับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี “...”
“ยกที่1...เริ่มได้!!!”
สภาพร่างกายของมิวไม่ดีอย่างเห็นได้ชัดยูบินเดินย่างสามขุมเข้ามาเผชิญหน้ามิวด้วยสีหน้าจริงจังมากในขณะที่มิวเดินไม่ถนัดเท่าใดนัก เธอยังคงใช้มือซ้ายจับบริเวณเอวขวา ยูบินไม่รอช้าพุ่งเข้าไปเตะซ้ายซ้ำแผลเดิมของมิวนับไม่ถ้วนแต่คราวนี้มิวไม่สามารถยกขาขึ้นมาป้องกันได้อีกแล้วเธอหันข้างซ้ายเข้ามารับการแตะนับไม่ถ้วนจนกระเด็นล้มลงเพียง 50 วินาทีของยกแรก
“1…2…3…4…5…6…7…8…”
“น้องมิวตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์ต่อสู้ไม่ได้แล้วครับร่างกายเธอบาดเจ็บบริเวณลำตัวด้านขวาอย่างเห็นได้ชัด เธอเคลื่อนไหวไม่ถนัดจริงๆ ครับ”
“อาจารย์วินัยคะ ตอนนี้ดิฉันอยากให้น้องมิวยอมแพ้ดีกว่า น้องแค่ยืนเฉยๆยังยืนเอนไปเอนมาเลยนะคะ”
มิวค่อยๆ ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบากใช้มือดันตัวเองขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอเดินไม่ถนัดเท่าใดนัก อ้าปากหายใจแรงและถี่มากขึ้นเรื่อยๆมองหาจังหวะเข้าโจมตียูบิน เธอพยายามยกขาขวาเตะแต่ก็ต้องดึงขากลับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางคนดูทั่วสนาม
ยูบินสบโอกาสพุ่งตรงเข้าไปเตะบริเวณลำตัวของมิวอย่างจังด้วยความรวดเร็วสีหน้ามิวเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด ยูบินระดมเตะซ้าย-ขวาสลับไปมานับไม่ถ้วนในจังหวะสุดท้ายกระโดดแบ็คคิกเข้ากลางลำตัวมิวอย่างแรงจนทำให้มิวกระเด็นหลายก้าวล้มทรุดลงที่พื้นมิวพยายามใช้ 2 มือดันตัวเองขึ้นมาแต่ก็ล้มลงอีกครั้งหนึ่งกรรมการรีบโบกมือยุติการแข่งขันทันที มิวไม่อยู่ในสภาพที่แข่งขันได้อีกต่อไปแล้ว
ทีมแพทย์สนามค่อยๆพยุงมิวลงเปลอย่างระมัดระวังมาบริเวณข้างเวทีแข่งขันส่วนโค้ชบีและนักกายภาพประจำทีมรีบเดินเข้ามาดูอย่างใกล้ชิด
“ตอนนี้เจ็บตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ?”แพทย์สนามใช้มือจับพร้อมกับสอบถาม
“บริเวณลำตัวด้านขวาค่ะหมอเจ็บแบบระบมๆ ค่ะ”
“เท่าที่ผมตรวจดู...ก็มีรอยฟกช้ำมากกว่าจุดอื่นๆครับ”
ยูบินเดินตรงเข้ามาแสดงน้ำใจความนักกีฬายื่นจับมือกับมิวด้วยรอยยิ้ม“Are you OK?”
มิวแสดงสปิริตนักกีฬาตอบรับยูบินด้วยการยิ้มตอบรับ“Thank You…”
มนต์ชัยเดินออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเขาค่อยๆ ยื่นมือขวาสัมผัสกับมือของมิวที่กำลังนอนในเปลด้วยรอยยิ้มมุมปาก “พี่รับหน้าที่ต่อเอง!!!น้องทำดีมาก”
มิวหันมายกมือไหว้ด้วยรอยยิ้ม“หนูฝากต่อด้วยนะคะพี่มนต์ชัย...”
มนต์ชัยชูกำปั้นขวาขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่จะทำหน้าที่ให้ดีเหมือนกับน้องมิว!!!”
มนต์ชัยเดินขึ้นเวทีแข่งขันยืนประจันหน้ากับยูบินทำให้เสียงกองเชียร์กลับมาดังลั่นสนามอีกครั้งหนึ่งหลายคนปลดปล่อยความอัดอั้นด้วยการตบมือรัวๆ ต้อนรับมนต์ชัยจากทั่วสนามผู้ชมในสนามหลายคนเลือกแสดงออกแตกต่างกัน
“เอาวะ!!...พี่มนต์ชัยทำให้นะทีมเกาหลีใต้เหลืออีกแค่ 2 คนเอง”
“ถ้าพี่มนต์ชัยชนะ...เรามีโอกาสเข้าชิงชนะเลิศ!”
“หนูลุ้นสุดๆเลยค่ะ อีกนิดเดียวทีมไทยจะเข้าชิงแล้ว!!!”
“ถัดจากพี่มนต์ชัยยังมีพี่โรจน์กับมะปราง...เข้าชิงให้ได้นะ!”
“ตอนนี้ทีมเราได้เปรียบอยู่ๆๆๆลุ้นพี่มนต์ชัยต่อๆๆ”
“ยกที่1...เริ่มได้!!!”
476K
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
