เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

ดวงตาชราของชาญเบิกโพลงค้างจ้องนิ่งสนิทลนลานอยู่กับขอบเงาดำที่พาดผ่านช่องแสงประตูห้องนอน ร่างกายของชาญและแก้มเย็นชืดราวกับถูกเทคอนกรีตแช่แข็งในชั่วพริบตา ความเงียบงันภายในห้องหนาวเหน็บจนได้ยินเสียงหยดน้ำฝนที่สาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างดังสนั่นหวั่นไหว ชาญไม่กล้าแม้แต่จะสูดลมหายใจเข้าปอด ค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปกดบ่าของสะใภ้แก้มให้ลอบหมอบแนบกายหมกตัวลงในผ้าห่มผืนหนาเงียบงันปานคนตาย

ชาญเพ่งจ้องมองเงาทึบรูปทรงประหลาดนั้นอยู่เกือบนาทีเต็ม หัวใจเต้นกระชากประปอดเกร็ง จนกระทั่งเงาดำนั้นขยับขยับไหวเลื่อนเคลื่อนตามแรงลมพัดสลิงผ้าม่านนอกโถงบันได จึงได้รู้ว่ามันเป็นเพียงเงาทอดบิดเบี้ยวของราวแขวนเสื้อสูทตัวหนาของเอกที่พาดทิ้งไว้ตรงราวระเบียงไม้ชั้นล่างสะท้อนกระทบมุมหลอดไฟสลัว

ชาญพรูลมหายใจร้อนผ่าวออกจากปากยาวๆ ดั่งรอดพ้นจากปากเหวมัจจุราชหวุดหวิด ทว่าความผวาสยองขวัญยังไม่จางหาย ชาญรีบขยับกายดึงเรียวแขนแก้มสะกิดเตือนภัยเบาเสียง

"แก้ม... ลุกเร็วลูก รีบกลับห้องนอนข้างบนเดี๋ยวนี้เลยนะ ลมพายุเริ่มเบาลงแล้ว ถ้าเอกมันตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วมาไม่เจอหนูในห้องนอน ครอบครัวเราฉิบหายพินาศแตกสลายคามือทันทีแน่ๆ" ชาญสั่งเสียงกระซิบกระซาบรัวเร็วเข้มงวด

แก้มลนลานขยับเรียวกายดึงชุดนอนผ้าซาตินบางสีไข่มุกขึ้นมาสวมกระชับเข้าที่เดิม ร่างกายของหล่อนยังคงสั่นสะท้านไม่หายจากแรงตึงเครียดของกิเลสบาปที่เพิ่งเสร็จสิ้นและภัยอันตรายที่จ่อหลังคาบ้าน หล่อนลอบสะเดาะเปิดกลอนประตูแง้มเลื่อนกายเดินก้าวแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากห้องนอนของชาญ หายวับไปกับแนวมืดทางขึ้นบันไดไม้ชั้นสองอย่างเงียบงันรวดเร็วปานเงาวิญญาณ

ตลอดคืนนั้นชาญนอนไม่หลับเลยแม้แต่เสี้ยวนาทีเดียว ภาพสมุดบันทึกสีดำเล่มเล็กของเอกที่ระบุการเปรียบเทียบรอยตำหนิแหวนหยก และเงามืดสลัวรำไรคอยจับจ้อง ยิ่งทำให้ชาญวิตกจริตปอดเกร็งลึกซึ้ง บาปรักสะใภ้พ่อผัวชู้ซ้อนที่ดูอบอุ่นเร่าร้อนซ่อนกามเกณฑ์ในวันวาน บัดนี้มันกลายเป็นบ่วงบาศเหล็กกล้าแหลมคมที่กำลังรัดรอบลำคอของพวกเราให้ขาดลมหายใจสิ้นลายหมดรูปคามือพังทลายลงเรื่อยๆ

รุ่งเช้าวันใหม่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ หลังพายุฤดูฝนสงบลง ท้องฟ้าเหนือบ้านเดี่ยวป้ายแดงแจ่มใสดูไร้รอยราคี ทว่าภายในบ้านกลับอวลไปด้วยกระแสความเงียบชวนอึดอัดเฉกเช่นปรกติ เอกตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัวออกเดินทางไปคุมงานปูนที่ไซต์งานต่างจังหวัดสระบุรีตามเดิม เขาแต่งกายเรียบร้อยในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินกางเกงยีนส์หนา คอยก้มหน้าเช็กหน้าจอมือถือและสมุดจดเล่มดำเงียบๆ บนโต๊ะไม้โถงกลางบ้าน โดยมีแก้มจัดเตรียมอาหารเช้าจานด่วนข้าวผัดไข่ใส่จานมาวางส่งให้อย่างห่างเหินไร้คำพูดคุยหวานชื่นเช่นคู่สามีภรรยาทั่วไป

เสียงช้อนส้อมสแตนเลสที่เอกใช้ตักข้าวผัดขูดกับเนื้อจานกระเบื้องดัง แกรก... แกรก... แต่ละครั้งสะท้อนก้องความตึงเครียด แก้มยืนก้มหน้านิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวปูน หล่อนพยายามหลบสายตาเฉียบคมของสามีที่กวาดมองมาเป็นระยะๆ ชาญแสร้งทำเป็นหยิบไม้กวาดมาปัดฝุ่นนอกชานบ้านเดี่ยวเพื่อหลบเลี่ยงแรงกดดัน บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงเคี้ยวข้าวและเสียงนกกระจอกร้องสลัวอยู่บนสายไฟนอกบ้านเดี่ยว

ขณะที่บรรยากาศกำลังหนืดเหนียวอึดอัดจนหายใจลำบากนั้นเอง เสียงแตรรถยนต์หน้าประตูรั้วบ้านเดี่ยวก็ดังขึ้น แป๊น... แป๊น... ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันเก๋าที่คุ้นหู ชาญขยับตัวก้าวเดินออกไปแง้มรั้วพลาสติกดูหน้าบ้านเดี่ยว พลันพบว่าเป็น "ช่างวิทย์" เพื่อนช่างชราเก่าแก่สมัยคุมงานผสมปูนปืนคอนกรีตด้วยกันบ่อยครั้ง แวะเวียนบิดมอเตอร์ไซค์นำเกรียงฉาบเหล็กปูนและระดับน้ำยืมไปใช้มาส่งมอบคืนให้ถึงหน้าบ้าน

"อ้าว... ช่างวิทย์ มาแต่เช้าเลยนะ ขอบใจมากที่เอาเครื่องมือช่างมาส่งคืน" ชาญเอ่ยปากทักทายกว้างขวางเพื่อพยายามเปลี่ยนอารมณ์ตึงเครียดของตนเองให้ดูผ่อนคลายสบายๆ ดุจปกติ

"เออ... ช่างชาญ ขอยืมไปใช้ฉาบผนังห้องน้ำบ้านลูกค้าซะหลายวัน ดีนะเนี่ยที่ได้เกรียงกับปูนฉาบสำเร็จขัดมันของแกมาช่วยงาน งานเลยเนียนกริบสมราคาหัวหน้าช่างชราเลยว่ะ" ช่างวิทย์หัวเราะร่วน ดับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก้าวสืบเท้าเดินเข้ามาในบริเวณลานปูนจอดรถหน้าบ้านเดี่ยวป้ายแดง

จังหวะนั้น เอกที่ถือกระเป๋าทำงานและสมุดจดเล่มดำสีดำมืดกำลังก้าวเท้าขยับเดินออกจากบ้านเดี่ยวเพื่อไปขึ้นรถกระบะคุมงานคันใหญ่พอดี ช่างวิทย์หันไปเห็นวิศวกรหนุ่มลูกชายคนเดียวของชาญเข้าจึงยกมือทักทายกว้างขวางตามประสาคนรู้จักคุ้นหน้าช่างคุมงาน

"สวัสดีครับช่างวิทย์" เอกเอ่ยทักทายน้ำเสียงราบเรียบสุภาพ ทว่าแววตาเรียวคมกริบของเขากลับนิ่งสงบเงียบงันประหนึ่งแผ่นปูนคอนกรีตที่หล่อสำเร็จรูปมาฉาบผนังเสา

"เออ... สวัสดีวิศวกรเอก สัปดาห์ก่อนคุมงานเทปูนสระบุรีเหนื่อยแย่เลยดิ เห็นพายุเข้าถล่มไซต์งานเละเทะไปหมดไม่ใช่เหรอวะ?" ช่างวิทย์พูดเสียงดังฉะฉานตามประสาคนช่างคุยช่างถามพัลวัน "ดีนะเนี่ยที่บ้านนี้มีพ่อยอดช่างชราคอยเฝ้ากบดอยู่บ้าน คอยดูแลจัดการซ่อมแซมและจัดแจงข้าวของในบ้านป้ายแดงใหม่แทนไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยว่ะ"

"ครับ... ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาเฝ้าบ้านเท่าไหร่ งานเทปูนตอม่อสะพานค่อนข้างมีปัญหาเยอะน่ะครับ" เอกตอบนิ่งเรียบ

"เออ... สัปดาห์ก่อนนู้นน่ะ วันพฤหัสบดีช่วงบ่ายสองโมงได้มั้ง ข้าแวะไปซื้อท่อเหล็กแป๊บน้ำปูนและอุปกรณ์ข้อต่อถังน้ำอยู่ที่ไทวัสดุก่อสร้างร้านใหญ่ท้ายซอยซอยนู้นพอดี หันไปเจอช่างชาญกับหนูแก้มสะใภ้แสนสวยกำลังช่วยกันเลือกซื้อกระเบื้องเซรามิคเคลือบกับกระเปาะโคมไฟเหล็กแต่งบ้านอยู่เลยว่ะ เดินกระซิบกระซาบปรึกษาใกล้ชิดประคองประคองของช่วยกันน่ารักเชียว ข้าว่าจะเอ่ยปากตะโกนเรียกทักทายแล้วเชียวล่ะ แต่เห็นช่างชาญแกกำลังยุ่งๆ แนะนำกะขนาดมุมกระเบื้องให้สะใภ้แก้มคอยเช็กดูพิกัดปูนเลยไม่อยากรบกวน" ช่างวิทย์พ่นคำพูดพัลวันเล่าความจริงที่ตนเองเห็นมาด้วยดวงตาชราของตนเองอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าคำพูดเหล่านั้นมันเปรียบเสมือนลิ่มเหล็กหนาแหลมคมทุบกระแทกตรงเข้าใส่กลางชนวนระเบิดเวลาบาปรักสะใภ้พ่อผัวชู้ซ้อนทันทีคามือ!

คำพูดของช่างวิทย์ทำให้ร่างกายของชาญแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาทีก่อนจะเริ่มเต้นสะท้านระเบิดกระแทกอยู่ในทรวงอก เม็ดเหงื่อผุดเย็นพลันซึมชื้นออกมาตามง่ามนิ้วก้อยข้างซ้ายที่สวมแหวนหยกสีเขียวโบราณ ชาญพยายามห้ามกล้ามเนื้อใบหน้าไม่ให้แสดงอาการตื่นตระหนกลนลานผวาขวัญหนีดีฝ่อขยับปากจะพูดขัดแทรกเพื่อแต่งแก้เรื่องราวพัลวัน

ทว่าสายเกินไปแล้ว... แสงตาของเอกพลันเปลี่ยนไปอย่างเฉียบพลันในเสี้ยวนาทีประจวบเหมาะนั้น ดวงตาดำเรียวคู่คมกริบของวิศวกรหนุ่มตวัดจ้องมองตรงมายังใบหน้าชราแห้งเหี่ยวของชาญทันที แววตาของเขาเยือกเย็น นิ่งลึก ไร้ความอบอุ่นและประกายรอยยิ้มอารมณ์ขำขันใดๆ ดุจพญามัจจุราชจ้องจับพิรุธคนบาปหนีคดี เอกละสายตาจากช่างวิทย์อย่างช้าๆ ขยับหันใบหน้าตรงเผชิญหน้าเขม็งจ้องเขม็งเพ่งพิจารณามาที่ชาญที่ยืนมือเกร็งคาประตูลานปูน

ช่างวิทย์ที่สัมผัสได้ถึงความเงียบอึดอัดเย็นชืดผิดปกติจู่ๆ ก็สะดุ้งตัวเล็กน้อย ขยับยกมือเกาหัวแกรกแก้ขัดเขินเมื่อเห็นว่าพ่อลูกช่างไม่เอ่ยปากพูดรับมุกตอบสนองต่อตนเอง

"เอ่อ... งั้นข้าเอาของมาคืนเสร็จละ ขอตัวบิดมอเตอร์ไซค์ไปคุมงานฉาบห้องน้ำก่อนนะช่างชาญ วิศวกรเอก ไว้เจอกันเว้ย" ช่างวิทย์รีบกล่าวลา สตาร์ทรถบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์แล่นพ้นประตูรั้วออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งระเบิดเวลาระเบิดชนวนสงครามแตกร้าวในบ้านเดี่ยวให้เผชิญหน้ากันพิกัดตาต่อตาฟันต่อฟัน

ลานปูนจอดรถหน้าบ้านเดี่ยวกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกระลอก ลมเอื่อยๆ หลังฝนพัดเอาความชื้นแฉะมาปะทะผิวหนังรอยแห้งปูน เอกยืนนิ่งถือกระเป๋าเอกสารแน่น ขยับหันร่างทอดสูงยาวเฟื้อยหันมาจ้องมองแหวนหยกเก่าที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของชาญผู้เป็นพ่อ แววตาของเอกเปล่งประกายสีเข้มความระแวงวิตกแคลงใจสงสัยพรั่งพรูลึกลงไปประดุจรอยร้าวคอนกรีตแตกละเอียด เอกก้าวเท้าสืบเท้าขยับเข้าใกล้ชาญทีละขั้นอย่างเนิบช้าเยือกเย็น ทุกฝีเท้าของเอกดัง กึก... กึก... ทะลวงบีบคั้นประสาทหูชู้บาปชั่วข้ามคืน ชาญกลืนก้อนน้ำลายเหนียวอึกใหญ่ลงคออย่างฝืนทนกลั้นใจ

ความสูงใหญ่ของเอกบดบังแสงอาทิตย์ยามเช้าจนเงาร่างของเขาทาบทับลงบนร่างของชาญอย่างสมบูรณ์ แววตาของลูกชายที่จ้องตรงลงมามีเพียงความเย็นยะเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับมีกำแพงคอนกรีตหนาทึบกำลังล้อมบีบอัดตัวชาญเข้ามาทุกทิศทาง

เอกหยุดยืนห่างจากชาญไม่ถึงสองก้าวหน้าอกกว้างผายตึงของเขาขยับขึ้นลงเนิบนาบชี้ความหมาย ก่อนจะเปิดเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มทุ้ม เนิบช้า แต่เปี่ยมไปด้วยกระแสความเสียดสีและคำเค้นถามสะท้านปอดสะทกใจพังทลายสลักคาอก:

"พ่อครับ... ทำไมในประวัติเวลาบันทึกสมุดคำบอกเล่าก่อนหน้านี้ของพ่อกับแก้ม ทั้งคู่ถึงสัญญายืนยันกับผมตลอดเวลาเลยล่ะครับว่า ช่วงที่พายุฝนตกกระหน่ำน้ำล้นตอม่อสระบุรี สัปดาห์ก่อนนู้น แก้มเฝ้าดูแลบ้านเดี่ยวอยู่คนเดียวตลอดเวลา ไม่เคยออกไปเดินเล่นหรือไปธุระนอกหมู่บ้านใหม่เรากับใครเลยสักหนเดียว... แต่เมื่อกี้ช่างวิทย์เขากลับยืนยันชัดเจนว่าเห็นพ่อกับแก้มเดินใกล้ชิดเลือกซื้อของด้วยกันในร้านปูนค้าวัสดุก่อสร้างในวันนั้นล่ะครับ? พ่อกับแก้ม... แอบปิดบังอะไรผมอยู่หรือเปล่าครับ?"

คำถามกระชากหน้ากากชู้ของเอก ดุจฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางหน้าผากชราของชาญจนหูอื้อวิงเวียนสมองปั่นเกร็งพัลวันกลัวความลับแตกลื่นไหลคาปากคู่วิกฤตลุ้นระทึกเงียบงันสะกดลมหายใจหมดท่าจะโกหกซับซ้อนสลายกลายเป็นหมดรูปคามือพังทลายลงจริงๆ!