ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        แต่ตอนนี้นางจะขุดบาดแผลของพี่เยว่ถิงขึ้นมาได้อย่างไร?

        “เจ้าหลบออกไปเดี๋ยวนี้ เยว่ถิง เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้เหตุใดของประจำกายตัวเจ้าจึงไปตกอยู่ในมือขององครักษ์! พวกเราสกุลเยว่ถูกเจ้าทำให้เสียชื่อหมดแล้ว”

        ฮูหยินเยว่ผลักมือของหลินจงอวี้ออกก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

        เสียงร้องโวยวายของนางดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนมาก

        หลินเมิ้งหยาเองก็ได้เห็นเหตุการณ์ด้านนอกแล้วทุกคนกำลังชี้มือชี้ไม้เข้ามาภายใน

        ตกลงนางเป็นแม่แบบไหนกันแน่ ลูกสาวของตนเองถูกข่มขืนแต่นางกลับร้องโหวกเหวกโวยวายเหมือนกลัวจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้อย่างไรอย่างนั้น

        “ท่านป้าเยว่ อย่าสาวไส้ให้กากินเลย เรื่องนี้เงียบไว้จะดีที่สุด”

        หลินเมิ้งหยามีใบหน้าเย็นชา ไม่เคยเจอแม่แบบนี้มาก่อน

        “ฮึเจ้าบอกมิใช่หรือว่าพี่ชายของเจ้าหมั้นหมายกับเยว่ถิงเอาไว้แล้ว? เช่นนั้นนางก็มิใช่คนของสกุลเยว่อีกต่อไปในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเจ้าสกุลหลินคงยังต้องการนางอยู่ใช่หรือไม่?”

        เหตุใดบนโลกใบนี้จึงมีมารดาเช่นนาง

        หรือผลประโยชน์ที่ได้รับจากฮองเฮาจะสามารถซื้อกระทั่งชีวิตของลูกสาวนางได้?

        เพลิงพิโรธพวยพุ่งขึ้นในใจของหลินเมิ้งหยา นางผิดเองหากรู้ว่าแม่ของเยว่ถิงจะประสงค์ร้ายเช่นนี้ นางคงจะรับตัวเยว่ถิงมาก่อนหน้านั้นแล้ว

        “ดี นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เยว่ถิงมิใช่ลูกสาวของท่านอีกข้าจะพานางไปด้วย หลบไป”

        หลินเมิ้งหยาพยุงร่างอ่อนยวบยาบของเยว่ถิงขึ้นมา และกำลังจะพาจากไป

        มองดูหยาดน้ำตาบนใบหน้าของพี่เยว่ถิง คนบริเวณรอบๆ ชี้มือชี้ไม้มาทางนางราวกับต้องการตำหนิติเตียนหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนี้

        “หุบปากให้หมด!”

        ด้านนอกกระโจม หลินจงอวี้ส่งเสียงตะคอก คนเหล่านั้นปิดปากสนิท

        มองดูใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มน้อย เมื่อได้เห็นท่าทางเย็นชาของเขาคนเหล่านั้นจึงสงบลง

        “พี่เยว่ถิง พวกเราไปกันเถิด”

        ช่วยเยว่ถิงสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยหลินเมิ้งหยาไม่อยากให้เยว่ถิงต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว

        ร่างกายบอบบางพยุงร่างของเยว่ถิงเพียงลำพังขณะที่เดินผ่านฮูหยินเยว่ที่กำลังโกรธเกรี้ยวใบหน้านวลของหลินเมิ้งหยาพลันเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

        “อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยคนที่ทำร้ายพี่เยว่ถิงไป จงจำเอาไว้พวกเราสกุลหลินล้วนเป็นคนอำมหิต พวกเราจะไม่หยุดจนกว่าศัตรูของเราจะตาย”

        ดวงตาที่เคยสุกสกาวราวหยดน้ำกลับกลายเป็นเย็นชา

        ทั้งที่เป็นเพียงหญิงสาวร่างกายบอบบางทว่าคำพูดของนางประหนึ่งใบมีดอันแสนคมกริบแม้แต่ฮูหยินเยว่เองยังต้องขยับเท้าถอยหลัง

        “เจ้า...บังอาจพูดกับข้าเช่นนี้เชียวหรือ! คิดหรือว่าอ๋องอวี้จะปกป้องเจ้าได้?”

        เย็นชาเหลือเกิน ร่างของฮูหยินเยว่หดลงเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นยังคงยืดอกตอบโต้ฝีปากกับหลินเมิ้งหยา

        “ปกป้องได้หรือไม่ได้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องมาสนใจ พวกเราสกุลหลินไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆแน่นอน ฮูหยินเยว่ ข้าไม่สนใจหรอกว่าท่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่แต่ความโกรธของพวกเราสกุลหลิน ท่านไม่มีทางรับผิดชอบไหวแน่นอน”

        สกุลหลินเปรียบเสมือนเสือหมอบในราชวงศ์ ยิ่งไปกว่านั้นยังปฏิบัติตนอยู่ในครรลองครองธรรม

        แม้แต่ซ่างกวนชิงและหลินเมิ้งหวู่เองก็ต้องอยู่ภายใต้การปกครองของท่านพ่อ

        สกุลหลินมีทายาทสืบทอดรุ่นต่อรุ่นเป็นร้อยปีอีกทั้งยังเป็นสกุลเดียวที่อยู่รอดมาได้นับตั้งแต่ก่อตั้งต้าจิ้น

        ตั้งแต่ก่อตั้งต้าจิ้นอำนาจทางการทหารตกอยู่ในมือสกุลหลินมาโดยตลอด

        ไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนกี่บัลลังก์ สกุลหลินยังคงยืนหยัดอยู่ได้เสมอสิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขามของสกุลหลิน

        ดังนั้น ฮองเฮาจึงพยายามวางแผนส่งน้องสาวตนเองมาแต่งงานกับท่านพ่อ

        สาเหตุหลักก็คงเพื่อควบคุมอำนาจสกุลหลิน

        แต่สกุลหลินที่สงบนิ่งราวเสือหมอบเสมอมา กลับทำให้ผู้อื่นลืมไปว่าพวกเราสกุลหลินถือครองอำนาจทางการทหารมากน้อยเพียงไหน

        แม้แต่ฮองเฮา หากทำให้สกุลหลินขุ่นเคืองเกรงว่าจะหนีเพลิงแห่งความแค้นไม่พ้น

        “ฮึ หากเจ้าไม่พูดข้าเองก็คงลืมไปแล้วเจ้าคิดว่าสกุลหลินจะเบ่งอำนาจไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว?”

        น้ำเสียงของฮูหยินเยว่เจือไว้ซึ่งความสุขใจทั้งที่ผู้อื่นกำลังมีความทุกข์ดวงตาของหลินเมิ้งหยาสั่นไหวเล็กน้อย สตรีตรงหน้าจึงเงียบลง

        ทว่า หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินคำพูดของนางรีบเอ่ยถาม

        “หมายความว่าอย่างไร?”

         ฮูหยินเยว่หลบตาหลินเมิ้งหยาทว่าสายตากระหยิ่มยิ้มย่องกลับเผยความจริงในใจของนางออกมา

        ข้างกายของหลินจงอวี้คือทหารองครักษ์ราวสิบกว่าคน ทุกคนเข้ามาห้อมล้อมบริเวณนี้เอาไว้หลินเมิ้งหยามองดู นางรู้สึกคุ้นหน้าของคนเหล่านั้น

        ที่แท้ พวกเขาคือคนที่หลงเทียนอวี้ส่งมาคุ้มครองดูแลนาง

        “พระชายา”

        ทันทีที่หลินเมิ้งหยาปรากฏตัว ทหารสิบกว่าคนถวายคำนับหลินจงอวี้ยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยสีหน้าเย็นชา

        “กลับไปยังกระโจมของพวกเราเถิด เสี่ยวอวี้ เจ้ามาพยุงพี่เยว่ถิงข้าจะไปหาท่านอ๋อง”

        ตั้งแต่ออกจากกระโจม ร่างกายของพี่เยว่ถิงสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา

        บรรยากาศกลางป่ายามค่ำคืนเย็นยะเยือก แต่ต่อให้เย็นขนาดไหนก็ยังมิอาจเทียบได้กับใจคน

        “นายหญิง พวกเราจัดการเองเจ้าค่ะ”

        เมื่อเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยของป๋ายจีปรากฏตรงหน้า

        ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก หลินเมิ้งหยาก้มหน้าปลอบโยนเยว่ถิงก่อนจะส่งมอบนางให้กับป๋ายจี

        เสื้อคลุมสีเทาห่อหุ้มร่างของเยว่ถิงเอาไว้แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิอาจปิดบังสายตาของคนเหล่านั้นได้

        สายตาเหยียดหยามเหล่านั้น

        หลินเมิ้งหยารู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกินเมื่อนึกถึง

        ตอนนี้แม้จะหาข้ออ้างมาปกปิดก็คงมิทันแล้ว

        ป๋ายซ่าวเองก็นำเสื้อคลุมสีแดงมาคลุมร่างของนางไว้เพื่อป้องกันความหนาว

        เสือตัวนั้นถูกไล่ต้อนเข้าไปในป่าลึกทุกคนพากันไปไล่ล่าเสือตัวนั้น

        ดวงตาของหลินเมิ้งหยาหลงเหลือไว้เพียงความเย็นชา เดินออกไปยังกระโจมอันหรูหรา

        ภายในตอนนี้มีเสียงเพลงดังออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวเสียงพึงพอใจของพวกผู้ชายไม่รู้จักพอ

        บางที คนที่อยู่ภายในคงเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองมากดังนั้นด้านนอกจึงไม่มีองครักษ์แม้แต่คนเดียว

        “องค์ชายรองดูจะสนุกสนานมากเลยนะเพคะเหตุใดจึงไม่ไปเข้าร่วมการล่าเสือเล่า?”

        บังอาจลงมือทำร้ายเยว่ถิง คนผู้นั้นจะต้องไม่ใช่คนธรรมดา

        ครุ่นคิดมีเพียงองค์ชายรองแห่งซีฟานเท่านั้นที่จะทำเรื่องเช่นนั้นได้

        ภายในกระโจม มือซ้ายและขวาของหูลู่หนานโอบกอดหญิงสาวสองคนสายตาโลมเลีย รอยยิ้มหื่นกระหาย

        ทว่า เขาพลันเหลือบเห็นร่างบางสวมใส่เสื้อคลุมสีแดงฉานขยับฝีเท้าก้าวเข้ามาทีละก้าว

        ผิวสีขาวดุจหิมะ แม้จะเป็นหญิงสาวที่ผิวพรรณดีที่สุดแห่งซีฟานเกรงว่าก็มิอาจเนียนนุ่มดังเช่นหญิงสาวตรงหน้าได้

        รูปร่างหน้าตางดงาม แม้จะไม่ร้อนแรงเท่าหญิงสาวในอ้อมกอดแต่ถึงกระนั้นก็มากเพียงพอที่จะกระตุ้นสัญชาตญาณของบุรุษ

        แต่สิ่งที่ทำให้ไม่อาจละสายตาไปจากนางได้นั่นคือดวงตาเปล่งประกายทว่าเย็นชาจนน่าขนลุกคู่นั้น

        เพียงสบตา หัวใจของเขาพลันอ่อนยวบ

        เขาฉีกยิ้มกว้าง แม้จะเป็นสาวงามที่สุดในวังแต่ก็มิอาจเทียบนางได้เลยแม้แต่น้อย

        สตรีงดงามเช่นนี้ เขารู้สึกอยากครอบครองนางตั้งแต่แรกเห็น

        แต่นางมักจะหลบเลี่ยงเขาเสมออีกทั้งยังใช้มันสมองของตนเองทำให้เขากลายเป็นเพียงของเล่นเท่านั้น

        หูลู่หนานยิ้มกริ่ม สายตามิอาจละไปจากชายกระโปรงของหลินเมิ้งหยาได้

        “เสือมีอะไรน่าสนใจกัน ข้าชอบร่ำสุรากับสาวงามมากกว่า”

        นักเต้นระบำถอนตัวออกจากห้องไปอย่างรู้หน้าที่ภายในกระโจมจึงเหลือเพียงหูลู่หนานและหลินเมิ้งหยา

        “เจ้าเป็นตัวการที่ทำร้ายพี่เยว่ถิงใช่หรือไม่?”

        เมื่ออยู่ต่อหน้าหูลู่หนานหลินเมิ้งหยาจำเป็นต้องควบคุมตนเองเอาไว้มิให้พุ่งเข้าไปสังหารเขาในทันที

        “เยว่ถิง? อ๋อ คุณหนูสกุลเยว่ผู้นั้นน่ะหรือเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนทั้งกายและใจ องครักษ์ของข้ายังคงโหยหานางมิรู้ลืม”

        กระตุกยิ้มมีเลศนัยขึ้นที่มุมปากราวกับว่ากำลังหวนนึกถึงความทรงจำอันน่าพึงพอใจ

        ท่าทีของหูลู่หนานเสมือนคนเมา มือของหลินเมิ้งหยากำเข้าหากันแน่น

        เล็บคมยาวจิกแทงเข้าไปในฝ่ามือของตนเองผ้าไหมสีแดงสดพลิ้วไหวบนเรือนร่างสีขาวดุจหิมะ สีแดงของเสื้อคลุมพลันปกคลุมรอยแดงบนผิวหนัง

        “นางคือว่าที่เจ้าสาวของพี่ชายข้า”

        หลินหนานเซิง บุรุษที่ทุกคนล้วนรู้จักถึงความเก่งกล้าและหล่อเหลา

        หูลู่หนานระเบิดเสียงหัวเราะ ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความสะใจ

        “พี่ชายของเจ้า? หลินหนานเซิง? ฮ่าๆ เขาถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง แต่น่าเสียดาย สตรีของเขากลับกลายเป็นหญิงสาธารณะไปเสียแล้วไม่สิ เขายังไม่ทันจะได้ลิ้มลองก็ถูกพวกข้าชิงตัดหน้าไปก่อนแล้ว”

        เสียงหยิ่งยโสโอ้อวด เห็นได้ชัดว่าหูลู่หนานตั้งใจทำเช่นนั้น

        สีหน้าของหลินเมิ้งหยายิ่งไม่น่ามอง ทว่าเพียงชั่วอึดใจต่อมารอยยิ้มมีเลศนัยพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        “เจ้ายิ้มอะไร?”

        เคยเห็นรอยยิ้มของสาวงามมามากมาย ทว่ารอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้าเสมือนรอยยิ้มที่พร้อมจะกระชากวิญญาณเข้าสู่โลกแห่งความตาย

        “ข้ายิ้มเพราะขนาดความตายกำลังมาเยือนแต่เจ้าก็กลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย”

        ส่งเสียงเย็นชา ไร้ซึ่งความอ่อนโยน

        หลินเมิ้งหยาในเวลานี้งดงามตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทว่าความงามนั้นกลับเจือไว้ซึ่งยาพิษ

        อยู่ๆ หูลู่หนานก็รู้สึกสนใจขึ้นมา ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองขยับเท้าเข้ามาทีละก้าว ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้านาง

        เขารู้ดี นางไม่เหมือนคนอื่น

        บางที นางคงเป็นคนประเภทที่ยอมพลีชีพได้เพื่อเป้าหมายของตนเอง

        “โอ้ว? เจ้าลองบอกให้ข้าฟังหน่อยสิว่าความตายของข้าจะมาเยือนได้อย่างไร?”

        หูลู่หนานหยักยิ้มยั่วยุราวกับเขามั่นใจว่าหลินเมิ้งหยามาเพียงเพื่อเจรจากับเขาเท่านั้น

        “เจ้ากล้าเข้ามายุ่งกับคนของสกุลหลิน เจ้าสมควรตาย”

        ริมฝีปากสีแดงดั่งลูกอิงเถาทำให้ความเป็นความตายที่ออกมาจากปากเป็นเรื่องมีเสน่ห์เย้ายวนทั้งสองดูไม่เหมือนศัตรูคู่อาฆาตกันเลยแต่น้อย

        “ข้าได้ยินมาว่าเยว่ถิงยังมีน้องสาวอีกหนึ่งคนอีกทั้งเจ้ายังมีสาวใช้หน้าตางดงามดั่งหยกอีกสี่คน จริงสิ น้องชายที่เจ้ารับอุปการะมาด้วยอีกหนึ่งแม้ข้าจะไม่ชอบบุรุษ แต่ลิ้มลองดูสักครั้งก็มิใช่เรื่องเสียหายอันใด”

        ยิ่งพูดยิ่งไร้ยางอาย ความโกรธในใจหลินเมิ้งหยาระเบิดออก

        “เพราะเหตุใดเจ้าต้องทำร้ายคนของข้า?”

        บางที ตอนแรกหูลู่หนานอาจเพียงแค่ลักพาตัวนางไปโดยไม่มีวัตถุประสงค์อื่นทว่าตอนนี้นางมั่นใจเหลือเกินว่าชายคนนี้พุ่งเป้ามาที่นางโดยตรง

        “นั่นก็เพราะเจ้าคือรางวัลในสงครามของข้าเจ้าและเจียงซานล้วนเป็นของข้า”

        ในที่สุดหูลู่หนานก็พูดความจริงออกมา หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเย็นชา

        “ถ้าหาก...”

        “อ๊าก....”