ทลายภพสยบหมื่นดารา

เงาดำกระโดดจากสันหลังคา มิได้ตกลงสู่พื้นแต่เหยียบเชือกตากผ้าซึ่งขึงข้ามตรอกแล้วไถลไปตามเส้นราวนกกลางคืน

“อยู่ในเรือน!” เยี่ยซิงเหอตะโกนซ้ำ ก่อนพุ่งตาม

หญิงผู้ถือคันธนูปล่อยลูกศร

เงาบิดเอวหลบ ลูกศรเฉียดชายเสื้อไปปักปล่องควันทว่าพู่กันเปื้อนเลือดในมือมันสะบัดหนึ่งครั้ง หยดแดงกระจายลงบนหลังคาสามหลัง

ทุกหยดกลายเป็นรอยเท้าดำ

รอยเท้าวิ่งไปคนละทิศทั้งที่ไม่มีร่างใดเหยียบ

“อย่าตามรอยบนกระเบื้อง!” เยี่ยซิงเหอสั่ง“มองสิ่งที่หิมะรับน้ำหนัก!”

เงาดำหัวเราะเบา ๆ แล้วปล่อยตัวลงหลังเรือนช่างไม้

เยี่ยซิงเหอข้ามรั้วเตี้ยตามไปเขาเห็นรอยเท้าจริงเพียงคู่เดียวกดหิมะลึกตรงมุมกำแพง ส่วนรอยอื่นดำแต่ไม่ยุบ

ศัตรูต้องการให้เขาแบ่งสายตา

เขาไม่เปิดเนตรเทวะ

เพียงเลือกทางซึ่งโลกจริงถูกเหยียบ

ตรอกด้านหลังแคบพอให้สองคนสวนกันไม่ได้ฝาผนังดินทั้งสองข้างมีถังน้ำและฟืนกองขวาง คนร้ายวิ่งนำอยู่สามจั้งเสื้อคลุมของมันไม่มีชายสะบัด ราวกับเงาถูกตัดเป็นรูปร่างมนุษย์

เยี่ยซิงเหอหยิบท่อนไม้จากกองฟืน ขว้างต่ำไปยังข้อเท้า

คนร้ายกระโดด

เขารอจังหวะนั้นอยู่แล้ว

กระบี่เงาดาราฟันขึ้นจากด้านล่าง ไม่ใช้ปราณมีเพียงคมเหล็กบังคับให้คู่ต่อสู้บิดตัวกลางอากาศ

ปลายกระบี่เฉือนผ้าคลุมขาดหนึ่งแถบ

ใต้ผ้าไม่มีเกราะ มีเพียงชุดรัดกุมสีเทาและเชือกแดงพันรอบเอว

คนร้ายแตะกำแพงด้วยปลายเท้า พลิกข้ามศีรษะเยี่ยซิงเหอแล้วใช้พู่กันแทงท้ายทอย

เยี่ยซิงเหอก้มหลบ ขนพู่กันกรีดผนังดินเป็นรอยลึกกลิ่นโลหิตฟุ้งขึ้น

พู่กันมิใช่เครื่องเขียน

ด้ามของมันเป็นเหล็กกลวงซ่อนเข็มสามเล่ม

เยี่ยซิงเหอใช้สันกระบี่ปัด เข็มสองเล่มกระเด็นลงหิมะเล่มที่สามพุ่งผ่านหน้าต่างกระดาษเข้าเรือน

เสียงเด็กร้องดังขึ้นข้างใน

เขาหยุดไล่เพียงครึ่งก้าวใช้ฝักกระบี่กระแทกเข็มซึ่งยังคาอยู่ในกรอบหน้าต่างให้ตกก่อนมันทะลุเข้าไป

ครึ่งก้าวนั้นทำให้คนร้ายหนีถึงปลายตรอก

“เจ้าเลือกช้าเกินไป” มันกล่าวเป็นครั้งแรก

น้ำเสียงแหบ ไม่บอกเพศหรือวัย

เยี่ยซิงเหอตอบ “แต่ข้าเลือกถูกคน”

เขาเตะถังน้ำให้กลิ้งตามไป น้ำกระจายบนหิมะคนร้ายเหยียบพื้นเปียกและเสียหลักเล็กน้อย

มันกลับใช้การลื่นนั้นหมุนตัวเข้าตรอกขายของซึ่งมีแผงไม้ร้างเรียงสองด้าน ถุงเมล็ดพืช หม้อดินและตะกร้าซึ่งชาวบ้านทิ้งไว้ตั้งแต่ระฆังเตือนภัยกีดขวางทาง

คนร้ายใช้พู่กันเกี่ยวผ้าแดงจากแผงหนึ่ง สะบัดคลุมกองฟืนแล้วแทงเข็มผ่านผ้า

กองฟืนใต้ผ้ากระตุกเหมือนมีคนดิ้น

เสียงหญิงร้องดังจากข้างใน “ช่วยด้วย!”

เยี่ยซิงเหอชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจ

เขาจำได้ว่าเจ้าของเสียงอยู่ในเรือนทางเหนือเมื่อครู่ไม่มีทางมาถึงตรอกนี้ก่อนพวกเขา

จึงฟันเชือกซึ่งซ่อนใต้ผ้าแทนยกผ้าออก

เสียงร้องหยุดทันทีกองฟืนล้มเผยกระบอกไม้เล็กซึ่งมีแผ่นหนังขึงปากลมจากการกระตุกเชือกบีบให้มันเลียนเสียงคน

มิใช่วิชาอ่านวิญญาณ

เป็นกลไกซึ่งคนธรรมดาสร้างได้

ศัตรูผสมกลลวงง่ายเข้ากับค่ายกลทำให้ผู้ไล่ไม่รู้ว่าเรื่องใดควรใช้เหตุผลแบบใด

คนร้ายพลิกแผงไม้ขวางทาง

เยี่ยซิงเหอไม่ปีน เขาสอดกระบี่ใต้ขาแผงแล้วงัดมวลไม้ทั้งชิ้นล้มไปด้านหน้า กระแทกหลังคู่ต่อสู้จนเสียจังหวะ

เขาตามทันและคว้าชายเสื้อ

ผ้าดำหลุดออกจากร่างง่ายเกินไป

ด้านในเย็บถุงเลือดเล็กหลายถุง เมื่อถูกดึง ถุงสองใบแตกเลือดสาดพื้นเป็นวง

อักขระโลหิตผุดขึ้นรอบข้อเท้าเยี่ยซิงเหอ

พื้นตรอกนิ่มลงราวโคลน เขาจมหายถึงหน้าแข้ง

คนร้ายทิ้งเสื้อคลุมแล้วหนีต่อโดยไม่หัน

เยี่ยซิงเหอไม่ใช้ปราณระเบิดวง เขาแทงกระบี่นอกขอบอักขระใช้ด้ามเป็นหลักคาน ดึงตัวขึ้นทีละส่วน เลือดบนพื้นพยายามเลื้อยตามแขนแต่เขาใช้ฝักปัดไม่ให้สัมผัสผิว

หญิงผู้ถือคันธนูยิงเชือกจากหลังคา ลูกศรปักเสาไม้ข้างเขา

“จับเชือก!”

เขาใช้แขนพันแล้วให้นางดึงพร้อมกับคานกระบี่

ขาหลุดจากวง

ทั้งคู่เสียเวลาไปเกือบสิบลมหายใจ

คนร้ายหายพ้นปลายตรอกแล้ว

เยี่ยซิงเหอไม่ตามรอยเลือดบนพื้น เพราะอาจเป็นกับดักอีกเขาปีนแผงขึ้นหลังคา มองกระเบื้องซึ่งรับน้ำหนัก

รอยแตกร้าวสามแผ่นเรียงไปทางประตูหมู่บ้าน

“มันต้องการประตู” เขากล่าว

หญิงผู้ถือคันธนูถาม “เพื่อหนีออก?”

“หรือเพื่อเปิดสิ่งที่อยู่ใต้ประตู”

พวกเขาแยกกัน นางใช้หลังคารักษาระยะยิงส่วนเขาลงตรอกคู่ขนานเพื่อดักหน้า ไม่เดินตามเส้นซึ่งศัตรูเตรียมไว้

หญิงผู้ถือคันธนูขึ้นหลังคาตามทันลูกศรดอกที่สองยิงลงขวางทางออก

คนร้ายไม่หลบ

มันสะบัดเสื้อคลุมดำรับลูกศรจมหายเข้าไปในผ้าโดยไม่มีเสียงกระทบเนื้อ

จากนั้นเงาบนพื้นกลับนูนขึ้นเป็นร่างอีกคน

ร่างแรกวิ่งซ้าย

เงาที่สองวิ่งขวา

“ของปลอมทางขวา!” หญิงผู้ถือคันธนูร้อง

เยี่ยซิงเหอกลับฟันทางขวา

คมกระบี่ปะทะเหล็ก

ร่างซึ่งดูเป็นเงากลับมีน้ำหนักจริงส่วนคนร้ายทางซ้ายแตกเป็นหมึกดำติดผนัง

มันตั้งใจให้ผู้ซึ่งคิดว่าตนอ่านกลลวงออกเลือกผิดอีกชั้น

พู่กันเหล็กปะทะกระบี่เงาดารา เสียงแหลมบาดหูคนร้ายกดด้ามลงแล้วหมุน เข็มที่เหลือพุ่งออกจากปลายด้ามใส่ดวงตาเยี่ยซิงเหอ

เขาหันหน้า เข็มกรีดแก้มเป็นทางร้อน

พิษหรือไม่ยังไม่รู้

คนร้ายฉวยจังหวะเตะอกเขาแล้วถอยออกสู่ลานเล็กหลังเรือน

เยี่ยซิงเหอถอยสองก้าว แต่ไม่ล้ม ปราณสีทองขยับเองในแกนเขากดมันไว้ หากใช้ตอนนี้ ค่ายกลด้านล่างอาจตอบและศัตรูจะได้สิ่งที่ต้องการ

เขาเปลี่ยนมือจับกระบี่

คนร้ายเห็นและถาม “กลัวใช้พลังหรือ?”

“กลัวเจ้าหนีช้าเกินไป”

“คนที่ถูกล้อมยังพูดเหมือนผู้ล่า”

“เพราะเจ้ากำลังวิ่ง”

เยี่ยซิงเหอพุ่งเข้าอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาไม่ตามปลายพู่กัน แต่มองไหล่กับสะโพกของคู่ต่อสู้ทุกการโจมตีต้องเริ่มจากส่วนซึ่งรับน้ำหนักเขาเคยฝึกกายบนภูเขาจนรู้ว่าร่างกายโกหกยากกว่าอาวุธ

คนร้ายแทงสูง

เขาไม่ปัด กลับเบี่ยงครึ่งก้าวแล้วใช้ไหล่ชนอก

เสียงกระดูกดังเบา ๆ

พู่กันหลุดมือ

เยี่ยซิงเหอเหยียบด้ามไว้และวางคมกระบี่ตรงคอ

“ผู้ใดสั่งเจ้า?”

คนร้ายยกสองมือ แต่เงาบนพื้นไม่ยกตาม

เงานั้นเลื้อยไปยังขาเยี่ยซิงเหอ

เขากระโดดถอยก่อนมันพันข้อเท้า เงาพลันพุ่งขึ้นเป็นเส้นสีดำฟาดกระบี่เอียง คนร้ายกลิ้งลอดคมแล้วคว้าพู่กันกลับไป

“ผู้สั่งของข้าไม่อยู่ในที่ซึ่งเจ้ามองเห็น”

“จ้าวนิกายหรือ?”

มันหัวเราะ “เจ้าคิดว่าจ้าวนิกายอยู่สูงสุดแล้วหรือ?”

คำตอบตรงกับเศษข่าวจากเฉียนซุ่นมากเกินไป

จึงอาจเป็นความจริงหรือเป็นเหยื่อซึ่งศัตรูรู้ว่าเขากำลังสงสัย

เยี่ยซิงเหอไม่ถามซ้ำ

เขาเปลี่ยนเป้าจากคำตอบเป็นการตัดทางหนี

คนร้ายถอยสู่ประตูโม่เหอ

ตรงนั้นมีคนเฝ้าสี่คนกำลังยกโล่บังธนูจากนอกกำแพงเมื่อเห็นเงาดำวิ่งมา คนหนึ่งยกหอกขวาง อีกคนรีบลงคานประตูชั้นใน

“อย่าให้มันแตะเงาประตู!” เยี่ยซิงเหอร้อง

ช้าไปหนึ่งลมหายใจ

คนร้ายสะบัดพู่กันเขียนขีดบนเงาคาน

เงาประตูแยกออกเหมือนผ้าถูกกรีด

มิใช่ประตูไม้ที่เปิด แต่เป็นช่องดำบนพื้นลมเย็นจัดพุ่งขึ้นจากใต้ดิน พร้อมกลิ่นเลือดเก่า

ทหารเฝ้าประตูผู้หนึ่งยืนทับช่องพอดี ขาขวาจมหายถึงเข่า

เขาร้องและพยายามดึงตัว แต่เงารัดแน่นขึ้น

คนร้ายหันเข้าหาช่องหนี

เยี่ยซิงเหออยู่ห่างเพียงสองก้าว ถ้าไล่ตามเขาอาจฟันถึงแผ่นหลังมันก่อนหายลงใต้ดิน

แต่คนเฝ้าประตูกำลังถูกลาก

เขาเปลี่ยนแนวกระบี่ฟันเชือกแดงซึ่งยื่นจากเงาไปพันขาชายผู้นั้น

คมกระบี่ตัดเชือกขาด

คนเฝ้าประตูล้มออกจากช่อง

คนร้ายลงไปครึ่งร่างแล้ว

มันหันกลับ “เจ้าจะไม่มีวันจับผู้ใดได้ หากยังเลือกช่วยทุกคน”

เยี่ยซิงเหอฉุดชายบาดเจ็บพ้นเงา “ข้าไม่ต้องจับทุกคนข้าต้องไม่กลายเป็นพวกเจ้า”

คนร้ายหยุดตรงขอบช่องเพียงครู่“เจ้าคิดว่าการช่วยคนหนึ่งทำให้ต่างจากเรา?”

“อย่างน้อยคนผู้นั้นยังเลือกได้ว่าพรุ่งนี้จะทำสิ่งใด”

“พรุ่งนี้?” มันหัวเราะ “โม่เหอไม่มีพรุ่งนี้”

คนร้ายกรีดปลายนิ้วตนเอง เลือดหนึ่งหยดลงเงาช่องดำขยายจนกินฐานกำแพง เสียงหินจากใต้ประตูแตกดังต่อกัน

เยี่ยซิงเหอมองทิศซึ่งเลือดไหล

มันไม่ออกนอกหมู่บ้าน

กลับไหลเข้าศูนย์กลางใต้พื้น

ก่อนหาย คนร้ายทิ้งประโยคสุดท้าย“หากอยากรู้ว่าทำไมชื่อเจ้าถูกเขียนก่อนเจ้าเกิด จงตามลงมา”

คำพูดกระแทกคำบอกของเฉียนซุ่นตรงจุด

มันรู้ว่าพวกเขาสอบได้สิ่งใดหรือคนร้ายทุกคนได้รับเศษคำเดียวกันไว้ใช้ล่อ

เยี่ยซิงเหอไม่ตอบคำถามนั้นด้วยการกระโดดตามทันที

เขาลากคนเฝ้าประตูถอยพ้นรอยแตกก่อน

คนร้ายหายลงช่อง

หญิงผู้ถือคันธนูมาถึงพอดี นางคุกเข่าจะยิงตามแต่เงาประตูพลันขยาย ปลายลูกศรถูกกลืนจนหายไปครึ่งคัน

“ถอย!”

ทั้งสองลากคนเจ็บออก

ช่องดำลามตามเงากำแพงราวกับทางใต้ดินมิได้พาคนร้ายออกนอกหมู่บ้านแต่พาเข้าสู่สิ่งซึ่งซ่อนอยู่ใต้โม่เหอ

เสียงกลองบนเขาดังหนึ่งครั้ง

อักขระสีเลือดบนท้องฟ้าหมุน

เงาดำทุกเส้นในลานยาวขึ้นพร้อมกัน

คนในเรือนด้านข้างส่งเสียงถามผ่านประตู “เกิดอะไรขึ้น?”

“อย่าออกมา!” หญิงผู้ถือคันธนูตะโกน

เงาจากชายคาไหลลงผนัง กำลังมุ่งไปหาประตูเรือนซึ่งมีคนอยู่

เยี่ยซิงเหอฟันหนึ่งครั้ง

กระบี่ผ่านเงาเหมือนผ่านน้ำ ไม่มีผล

เขาลองใช้ฝักกด เงากลับเลี่ยงไปอีกด้าน

คนร้ายซึ่งอยู่ใต้ดินกำลังใช้ค่ายกลทำให้ทุกเงากลายเป็นทางหนีและทางโจมตีถ้าตามลงไป คนบนดินจะไร้ผู้คุ้มกัน ถ้าอยู่ตรงนี้ ศัตรูจะมีเวลาถึงหลักด้านล่าง

“ปิดแสง!” เยี่ยซิงเหอสั่ง

คนเฝ้าประตูไม่เข้าใจ “สิ่งใด?”

“ดับคบไฟ เงาจะไม่มีรูปร่าง!”

หญิงผู้ถือคันธนูใช้รองเท้าเหยียบคบไฟกองแรก คนอื่นทำตามลานหน้าประตูมืดลงทีละส่วน

เงาบนพื้นจาง

แต่ท้องฟ้าสีแดงยังส่องจากเหนือกำแพง

เงาใหญ่ของประตูยังคงอยู่ และช่องดำยังเปิด

“แสงจากฟ้าดับไม่ได้” นางกล่าว

เยี่ยซิงเหอมองแนวกำแพง ถ้ากางผ้าคลุมเงาประตูพวกเขาอาจตัดรูปเงาได้ แต่ผ้าทุกผืนในหมู่บ้านกำลังใช้เป็นสัญญาณคนเจ็บและศพ

คนเฝ้าประตูผู้หนึ่งเสนอ “รื้อบานประตูเสีย เงาจะหาย”

อีกคนสวนทันที “แล้วกองทัพข้างนอกจะเข้ามาโดยไม่ต้องตี!”

“ถ้าไม่รื้อ เงานี้จะเข้าบ้านเรา”

คนสองกลุ่มเริ่มจับคนละข้างของคาน ผู้หนึ่งต้องการยกผู้หนึ่งต้องการกด ช่องดำใต้คานยิ่งสั่นตามแรง

เยี่ยซิงเหอใช้ฝักกระบี่ตีคาน “ทุกคนปล่อยพร้อมกัน!”

ไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยก่อน เพราะกลัวอีกฝ่ายชิงทำสิ่งตรงข้าม

“ข้านับสาม” เขากล่าว “ผู้ใดไม่ปล่อย จะถูกเงาดึงเป็นคนแรก”

“หนึ่ง”

มือบางส่วนคลาย

“สอง”

ช่องดำยื่นเส้นขึ้นพันคาน

“สาม!”

ทุกคนปล่อย

คานตกลงด้วยน้ำหนักตนเอง กระแทกเส้นเงาขาดหนึ่งช่วงร่างดำซึ่งกำลังลอดผ่านธรณีเรือนชะงัก

หญิงผู้ถือคันธนูยิงลูกศรผูกเชือกข้ามลานคนเฝ้าสองฝั่งดึงผ้ากระสอบซึ่งใช้ขนเมล็ดพืชขึ้นเป็นม่านเหนือคาน

แสงแดงจากฟ้าถูกบังครึ่งหนึ่ง

เงาประตูหดลง แต่ไม่หาย

“เพิ่มอีกชั้น!”

ไม่มีผ้าเหลือพอ

ชายเฝ้าประตูถอดเสื้อคลุมตนโยนขึ้น อีกคนทำตามเสื้อหลายผืนถูกผูกต่อกัน แม้ความหนาวกัดผิวพวกเขายอมเสียสิ่งคุ้มกายเพื่อบังเงาซึ่งกำลังเข้าหาครอบครัว

ม่านชั้นที่สองถูกดึงตึง

ช่องดำลดเหลือครึ่งวง

แต่เส้นหนึ่งยังลอดออกจากขอบเคลื่อนไปตามรอยต่อหินซึ่งผ้าบังไม่ถึง

เยี่ยซิงเหอใช้เถ้าจากคบไฟโรยทับ เถ้าไม่ทำลายเงาแต่ทำให้เห็นแนวเคลื่อนชัด คนเฝ้าจึงใช้แผ่นไม้กดขวางเป็นช่วง ๆบังคับมันวนอยู่กลางลาน

พวกเขาหยุดภัยได้ชั่วคราวโดยไม่ต้องใช้พลัง

ทว่าทุกคนต้องทิ้งตำแหน่งบนกำแพงลงมาช่วยประตูโม่เหอจึงเหลือผู้มองหมอกเพียงสองคน

ธนูจากข้างนอกเริ่มยิงถี่ขึ้นทันที

ศัตรูเรียนรู้ว่ากลของตนดึงกำลังลงจากแนวได้สำเร็จ

เขากำลังจะสั่งให้รื้อเสื่อจากเรือนใกล้ที่สุดเสียงฝักกระบี่กระทบหินก็ดังจากท้ายตรอก

ผู้เฒ่าโม่เดินมาไม่เร็ว

แต่ทุกก้าวตรงกับจังหวะกลอง

เลือดจากสีข้างซึมผ่านเสื้อหนากว่าเดิม ใบหน้าคนแก่ซีดทว่ามือซึ่งจับกระบี่ไม่สั่น

“มันลงไปแล้ว?”

เยี่ยซิงเหอพยักหน้า “ข้างล่างมีทางเชื่อมกับเงาประตู”

“มิใช่ทางเชื่อม”

“แล้วคือสิ่งใด?”

“รอยแผล”

ผู้เฒ่าโม่คุกเข่า ใช้นิ้วแตะหินห่างจากช่องหนึ่งชุ่นไม่สัมผัสเงาโดยตรง

“ค่ายกลข้างล่างถูกกรีดจากด้านใน คนร้ายมิได้เข้ามาทางนี้มันอยู่ใต้หมู่บ้านก่อนแล้วและขึ้นมาดูว่าเราจะปิดคนไว้ตรงใด”

หญิงผู้ถือคันธนูถาม “เช่นนั้นมันกลับไปหาหลัก?”

“ใช่”

เยี่ยซิงเหอขยับจะลงช่อง

ฝักกระบี่ขวางอกอีกครั้ง

“ท่านจะห้ามข้า?”

“ข้าจะห้ามเจ้าวิ่งเข้าไปตามทางที่มันเลือก”

“ถ้ารอ หลักจะเปิด”

“ถ้าตาม เงาทุกเงาจะปิดทางกลับ”

เสียงร้องดังจากหลังประตูเรือนด้านข้างเงาบนธรณีเริ่มลอดเข้าไป แม้คบไฟดับแล้ว อักขระบนฟ้ายังทำให้มันหนาพอจะเคลื่อน

ผู้เฒ่าโม่มองเงานั้น แล้วมองช่องใต้ดิน

เขาต้องเลือกเช่นเดียวกับซิงเหอ

ไปหยุดคนร้าย หรือปกป้องคนซึ่งยังมองไม่เห็นภัย

คนแก่ถอนหายใจ “ข้าพยายามไม่ใช้กระบี่เล่มนี้มาหลายปี”

เยี่ยซิงเหอมองฝักเก่าซึ่งรอยไหม้รอบด้านสะท้อนแสงแดง“เพราะบาดแผล?”

“เพราะคนซึ่งรู้จักมันอาจรู้ว่าข้าอยู่ที่ใด”

“ศัตรูรู้อยู่แล้ว”

“นั่นสิ”

ผู้เฒ่าโม่ชักกระบี่ออกจนสุด

ใบกระบี่เก่า ไม่มีแสงปราณ ไม่มีลายมงคลมีเพียงคมซึ่งดูทื่อกว่ากระบี่ชาวบ้านบางเล่ม

คนแก่ยกมันขึ้นช้า ๆ

ใต้ช่องดำ คนร้ายหัวเราะ “ในที่สุดท่านก็ยอมเผยตน”

“เจ้ายังไม่เห็นสิ่งใด” ผู้เฒ่าโม่ตอบ

“กระบี่นั้นเคย—”

คำพูดขาดกลางประโยค

ผู้เฒ่าโม่ฟัน

ไม่มีคลื่นกระบี่พุ่งออกไป

ไม่มีลมแรง

คมเหล็กเพียงผ่านอากาศเหนือพื้นหนึ่งครั้ง

แต่เงาประตูทั้งหมดถูกตัดขาดจากวัตถุซึ่งสร้างมัน

เงาดำลื่นออกจากฐานประตูราวผ้าผืนหนึ่ง ก่อนแตกเป็นเส้นนับร้อย

เสียงกรีดร้องดังจากใต้ดิน

คนร้ายซึ่งซ่อนอยู่ในเงาถูกคมที่มองไม่เห็นฟันผ่านไหล่เลือดพุ่งขึ้นจากช่องดำ

มันกระโจนออกมาอีกด้านของกำแพง ทั้งที่ประตูไม่เปิด

หญิงผู้ถือคันธนูยิงทันที

ลูกศรปักน่อง

คนร้ายเซ แต่ไม่หยุดมันตัดเนื้อรอบลูกศรทิ้งแล้ววิ่งเข้าสู่หมอกด้านนอก

เยี่ยซิงเหอจะตามขึ้นกำแพง ทว่าเสียงหินถล่มดังใต้เท้า

ช่องทางกลับกำลังยุบ

ผู้เฒ่าโม่ใช้กระบี่ตัดเงาจึงตัดสิ่งซึ่งพยุงทางหนีของคนร้ายด้วย

ถ้าไม่ลงตอนนี้ พวกเขาอาจไม่มีทางถึงหลักใต้หมู่บ้านอีก

เยี่ยซิงเหอหยุดตาม

ศัตรูบาดเจ็บแต่หนีไป

ทางลงอยู่ตรงหน้าแต่กำลังปิด

เขาหันมารับผู้เฒ่าโม่ซึ่งทรุดลงข้างหนึ่งเลือดไหลจากมุมปากคนแก่

“กระบี่เดียวแลกเลือดมากเพียงนี้?”

“ของเก่ามักเรียกหาหนี้เก่า”

“ท่านเคยเป็นผู้ใด?”

ผู้เฒ่าโม่ไม่ตอบ เขาใช้ปลายกระบี่ค้ำตัวแล้วก้าวไปยังช่อง

จากเรือนด้านข้างเด็กซึ่งเกือบถูกเงากลืนผลักหน้าต่างกระดาษออกเล็กน้อยดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและความขอบคุณ

หญิงผู้ถือคันธนูมองคนแก่ด้วยสายตาไม่เหมือนเดิม“ข้าเห็นนักยุทธ์มาก่อน ไม่มีผู้ใดฟันสิ่งซึ่งไม่มีร่างได้เช่นนี้”

ผู้เฒ่าโม่กล่าว “เช่นนั้นจงลืมสิ่งที่เห็น”

“ศัตรูไม่ลืม”

“ข้าจึงไม่มีเหตุให้ขอพวกเจ้าลืมอีกแล้ว”

คนเฝ้าประตูประคองผู้บาดเจ็บออกจากลานผู้ใหญ่บ้านสั่งให้ปิดแนวด้วยกระสอบทรายแทนเงาคาน ไม่ให้ท้องฟ้าสร้างรูปเดิมซ้ำ

เยี่ยซิงเหอผูกเชือกที่เอว เตรียมลงทางมืด “ข้าจะไปกับท่าน”

“ข้างล่างอาจเป็นที่ซึ่งพวกมันต้องการเจ้า”

“ข้างบนก็เช่นกัน”

“เจ้ามีเหตุผลแย่เหมือนข้าเมื่อหนุ่ม”

“ท่านยังไม่แก่พอจะใช้คำนี้หนีคำถาม”

ผู้เฒ่าโม่มองเขา

เสียงหินแตกดังอีกครั้ง ช่องเหลือกว้างเพียงไหล่

เยี่ยซิงเหอถามช้า ๆ “ท่านเป็นใคร?”

คนแก่ก้าวลงสู่ความมืดกระบี่เก่าทิ้งประกายเย็นบนผนังเพียงเส้นเดียว

“คนที่กำลังปกป้องเจ้า”