บุพเพรักแม่ทัพสุริยัน如意

        เมื่อกลับถึงจวน แม่ทัพหนุ่มจึงตรงเข้าเรือนหลักทันที ในใจครุ่นคิดถึงวิธีพูดจากับภรรยาพระราชทานดีๆ เพื่อมิให้เกิดปัญหาหลังเรือนอีกต่อไป

        ทว่าเมื่อมาถึง สาวใช้รุ่นใหญ่พลันกล่าวรายงาน

        “เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินน้อยถูกท่านโหวผู้เฒ่าสั่งลงโทษเจ้าค่ะ”

        หยางเจี้ยนขมวดคิ้ว “ลงโทษ? เรื่องอะไร?”

        สาวใช้เผยสีหน้าลำบากใจ ขณะรายงานตามจริงอย่างมิกล้าบิดเบือนเป็นอื่น

        “เรื่องที่ฮูหยินน้อยบุกไปพังห้องหอของอนุซู่เจ้าค่ะ หลังจากท่านแม่ทัพออกจากจวนไปแล้ว อนุซู่ก็เข้าไปฟ้องร้องต่อหน้าท่านโหวผู้เฒ่า จากนั้นฮูหยินน้อยก็ถูกพาตัวไปยังหอพระธรรมประจำตระกูลเจ้าค่ะ หลายวันแล้วยังมิได้รับอนุญาตให้กลับเรือน”

        แววตาบุรุษเริ่มแข็งกร้าวเปี่ยมโทสะ เขาคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้

        คืนนั้นเขาที่มีอำนาจหลังเรือนได้เลือกแล้วก็คือภรรยาเอก มิเลือกอนุ เหตุใดนางถึงมีความผิดกัน?

        หยางเจี้ยนสะบัดชายเสื้ออย่างไม่พอใจก่อนเดินไปทางเรือนของหยางฮูหยินทันที เรื่องเช่นนี้มารดาของเขาซึ่งมีฐานะเป็นแม่สามีของสะใภ้ไป๋ควรให้คำตอบที่ดีแก่เขา

        เมื่อมาถึงที่หมาย ชายหนุ่มจึงได้เห็นมารดาคล้ายรอเขาอยู่ก่อนแล้ว การถูกเชิญให้เข้าไปในเรือนแล้วปิดประตูพลันเกิดขึ้นทันที ไม่นาน หลังจากรับรู้เรื่องราว หยางเจี้ยนก็แอบทำในสิ่งที่ไม่เคยทำโดยมิให้ใครรู้ แรกเริ่มแค่แอบดูด้วยห่วงใย ทว่าเหนือคาดเขากลับเห็นสิ่งหนึ่งเสียได้

        กลางดึกเงียบสงัด น้ำค้างหนาวเหน็บสายลมโชยแรง สตรีผู้ถูกลงทัณฑ์ในหอพระธรรมลอบกระทำการใดผู้นั้น นางไม่รู้เลยว่าถูกคนผู้หนึ่งแอบเห็นความลับเข้าเสียแล้ว...

        เนื่องจากเดินทางออกจากจวนทันทีตั้งแต่ฟ้าสาง ทั้งยังค้างแรมที่ค่ายทหารเพื่อร่วมวางผังป้องกันเมืองกับรัชทายาทเสียหลายวัน

        หยางเจี้ยนจึงเพิ่งได้รู้เรื่องที่ภรรยาของตนถูกจองจำในหอพระธรรมเมื่อกลับมา เขานั่งมุ่นคิ้วไม่พูดไม่จาอยู่ในห้องหนังสือ ใบหน้าคมคายยิ่งนานยิ่งเย็นชา ต่อมายังเผยแววตาเย็นเยียบขั้นสุด

        บุรุษผู้หนึ่งต้องอดทนกับความอัปยศไปถึงไหน เขาที่นึกเป็นห่วงเป็นใยกับภรรยาผู้เอาแต่ใจของเขาผู้นั้น 

        นางถูกลงทัณฑ์หนักขนาดนี้ กลับยังยิ้มร่าขนาดนั้น ถึงขั้นแอบตีลังกาอย่างสง่าผ่าเผย ทั้งยังแอบฝึกยุทธ์!

        แล้วเขาที่อุตส่าห์นึกพะวงผู้นี้เล่า?

        หยางเจี้ยนตบโต๊ะดังปัง จนบ่าวไพร่นอกเรือนที่มิได้แอบฟังยังต้องสะดุ้งโหยง เพราะตกใจเสียงทะลุทะลวงกำแพงเรือนนั้น

        ในห้องหนังสือ บุรุษหนุ่มหรี่ตาสีหน้าเย็นชาปานศิลา นึกน้อยใจมิรู้ตัว

        แท้ที่จริงแล้ว ทันทีที่หยางเจี้ยนกลับมาและได้รู้เรื่องของหมิงเยว่ เขาก็ใช้วิชาตัวเบาเร่งรุดไปหานางถึงห้องพระด้านในที่หอพระธรรม เพื่อแอบมองนาง หวังดูแล

        ทว่าสิ่งที่ได้เห็นคือนางเอาแต่ฝึกยุทธ์อย่างอารมณ์ดี ใช้สถานที่หอพระธรรมอันโอ่อ่าปลอดผู้คนไปกับการเพ่งจิตฝึกสมาธิผสานกำลังภายในขับลมปราณอย่างเปี่ยมสุข

        นี่มันเรื่องราวใดกัน!