เรือนกาญจนา

     ตลอด 9 วันที่ทรรศนัยกลายเป็นคิริว ทำให้เขาได้เรียนรู้ที่จะแสดงพฤติกรรมแบบแมวมากขึ้น เช่น การคลอเคลียภัทร หรือเลียหน้าภัทรอย่างรักใคร่ ตอนนี้เขารู้ใจตัวเองแล้วว่าเขารักและหวงภัทรมากเพียงใด

         แต่ทว่า เพราะความที่เขาเป็นแมว จึงไม่อาจทำอะไรได้ แม้กระทั่งไปขัดขวางไม่ให้ชายอื่นมาจีบภัทร

         คิริวยืนมองสารวัตรและภัทรยืนคุยกันอยู่หน้าอพาร์ทเม้นท์ในตอนเช้าตรู่

         “พี่คมสันมาทำอะไรตอนนี้คะ” ภัทรออกมาพบ โดยที่สวมเสื้อคลุมทับชุดนอนมิดชิด และล้างหน้าแล้ว

         “พี่อยากจะขอโทษภัทร เรื่องเมื่อวาน ที่พี่หลอกลวงเรื่องรถเสีย” สารวัตรเห็นภัทรโกรธมากหลังจับได้ว่าสารวัตรหลอกลวง

         “พี่คมสันทำแบบนี้ทำไมคะ” ภัทรโกรธเลยพูดเสียงแข็ง

         สารวัตรจับมือภัทร แต่ภัทรรีบดึงมือกลับ

         “พี่รักภัทรนะ รักมานานแล้วด้วย ให้โอกาสพี่สักครั้งได้มั้ย” สารวัตรรีบสารภาพ

         ภัทรทำได้แต่นิ่งอึ้ง

         “เหมียวๆ เหมียวๆ” (ไม่นะภัทร ห้ามตอบรับรักสารวัตรนะ)

         “ขอเวลาภัทรอีกสองวันจะได้มั้ยคะ ตอนนี้พี่กลับไปก่อนเถอะ” ภัทรไม่รู้จะตอบยังไง เลยขอเวลาคิดพิจารณา

         “ได้สิ พี่รอภัทรมาหลายปี แค่สองวันจะเป็นอะไรไป” สารวัตรรู้สึกมีความหวัง เขายอมเดินกลับไปขึ้นรถแต่โดยดี

         และพอภัทรแต่งชุดทำงานเสร็จ เธอก็อุ้มคิริวไปที่ทำงานด้วยกัน และก่อนไปสถาบัน เธอก็แวะไปพบทรรศนัยที่โรงพยาบาล

         ภัทรสะพายเป้แคปซูลแมวไว้ด้านหน้าแล้วเดินไปที่หน้าห้องทรรศนัย ซึ่งตอนนี้เขายังคงนอนสลบไม่ได้สติ ภัทรหยุดยืนมองที่หน้าห้องผู้ป่วยเท่านั้น ไม่ยอมเดินเข้าไป สักพักเธอก็มีน้ำตาไหลพราก พอปาดน้ำตาเธอก็พึมพำว่า “มันคงถึงเวลาที่ภัทรจะต้องตัดใจจากพี่เสียทีนะคะพี่ทรรศ ภัทรควรจะเลือกคนที่รักภัทร ขอให้พี่หายไวๆนะคะ และต่อไปภัทรจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่อีก”

         คิริวพยายามดิ้นและอยากส่งเสียงร้องแต่ไม่กล้า เพราะกลัวพยาบาลมาดุภัทรฐานที่นำแมวมาที่นี่

         หลังจากนั้นภัทรก็นำคิริวไปที่สถาบันและฝากแม่บ้านให้เลี้ยงแมวให้ เวลาที่ภัทรทำงานเสร็จก็แวะมาดูคิริว ซึ่งก็พบว่า แมวของเธอดูเหงาหงอยเศร้าซึมยังไงบอกไม่ถูก

         “คิริวเป็นอะไรหรือเปล่าคะป้า” ภัทรตกใจที่เห็นคิริวเอาแต่นอนซึม

         “ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูวันนี้มันไม่ดื้อ มัวแต่นอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้นนะคะ” แม่บ้านกล่าว

         “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยพาไปหาสัตวแพทย์ อาจจะไม่เคยชินสถานที่ก็ได้” ภัทรคาดเดา

         เหตุที่ภัทรนำคิริวมาด้วย ก็เพราะว่าวันนี้งานเธอเยอะมาก กว่าจะทำเสร็จ ก็ปาไปห้าทุ่ม ภัทรอาบน้ำหลังจากทำงานในห้องแล็บเสร็จในห้องอาบน้ำของสถาบัน แล้วเดินไปรับคิริวที่บ้านพักแม่บ้าน จากนั้นก็พาไปลานจอดรถ

         ภัทรเดินมาถึงประตูรถ เธอจึงวางแมวน้อยลง และหันไปไขกุญแจเพื่อเปิดประตูรถ แต่ทว่าคิริวตาไวมาก เขาเห็นว่ามีสาวใหญ่ถือขวดบรรจุอะไรก็ไม่รู้ กำลังมุ่งตรงมาที่ภัทรและกำลังจะสาดของเหลวในขวดนั้นใส่เธอ

         “เหมียวๆ เหมียวๆ” คิริวรีบกระโดดชนภัทร จนภัทรล้มไปกองกับพื้นและสามารถหลบของเหลวดังกล่าวได้

         เมื่อภัทรมองไปก็เห็นฟองฟู่ผุดๆ พร้อมกับเห็นปูนที่ถูกกัดกร่อน “นั่นมันน้ำกรดนี่ คุณทำร้ายฉันทำไม ฉันทำอะไรให้คุณคะ”

         “แกแย่งสามีฉันน่ะสิ ไม่กลัวได้ปีนต้นงิ้วหรือยังไง”

         “สามีคุณเป็นใครคะ” ภัทรสงสัย

         “แกคบหลายคนหรือยังไง เอาล่ะฉันบอกก็ได้ ก็สารวัตรคมสันไงล่ะ”

         “อะไรนะคะ พี่คมสันงั้นหรอ” ภัทรตกใจเพราะไม่เคยรู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว

         “ไม่เชื่อล่ะสิ อะนี่ ดูซะให้เต็มตา” หญิงลึกลับกดเลื่อนมือถือจนเห็นรูปที่ต้องการแล้วยื่นไปให้ภัทร

         ภัทรลุกขึ้นยืน แล้วหยิบมือถือจากมือหญิงที่อ้างว่าเป็นภรรยาของสารวัตรคมสันมาดู ก็พบว่ามันคือภาพทะเบียนสมรส สักพักเธอก็ยื่นมือถือคืน

         “ฉันขอยืนยันค่ะ ว่าฉันเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานของพี่คมสันเท่านั้น ยังไม่ได้คบกัน คุณเข้าใจผิดแล้ว” ภัทรนึกขอบคุณในใจที่รู้ก่อนว่าสารวัตรมีภรรยาอยู่แล้ว

         “แบบนี้คงไม่เข้าใจผิดมั้ง” หญิงลึกลับกดเลื่อนมือถือ แล้วยื่นมือถือให้ภัทรดูอีก

         ภัทรรับมาก็เห็นภาพที่เธอยืนคุยกับสารวัตรเมื่อเช้านี้ พอเธอยื่นมือถือคืนก็เลยว่า “สารวัตรมาสารภาพรักในตอนเช้าวันนี้จริง แต่ฉันขอเวลาคิดสองวัน และในเมื่อเขามีภรรยาอยู่แล้ว ต่อไปฉันสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกค่ะ”

         “เธอคงกลัวฉันจะทำร้ายเธอ เลยพูดไปอย่างนั้นล่ะสิ” หญิงลึกลับไม่เชื่อใจ

         “ฉันพูดจริงทำจริงค่ะ อีกอย่างความจริงฉันมีคนรักอยู่แล้วด้วย” ภัทรต้องรีบแต่งเรื่องเพื่อไม่ให้หญิงคนนี้มายุ่งเกี่ยวกับเธออีก

         “ทรรศนัย ผู้ชายที่นอนโรงพยาบาลล่ะสิ” หญิงลึกลับหยุดมองและว่าต่อ “นั่นไง ดูจากสีหน้าแล้ว เป็นเขาจริงๆด้วย”

“ไม่เกี่ยวกับเขาค่ะ” ภัทรหน้าแดงฉับพลัน

 “นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย หากต่อไปเธอมายุ่งกับสามีฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” หญิงลึกลับหันหลังเดินกลับไป แต่สักพักก็หันกลับมาใหม่

         แมวน้อยตกใจรีบปกป้องเจ้านายอย่างเต็มที่ ขนทั้งตัวตลอดจนขนที่หางพากันลุกพองทำให้เหมือนตัวมันใหญ่มาก พร้อมกับมีเสียงขู่ฟ่อป้องกันไม่ไห้หญิงลึกลับเข้ามาทำร้ายภัทร

         “เก่งจังเลยนะแมวน้อย ฉันไม่ได้จะทำอะไรเจ้านายแกหรอก ไม่ต้องห่วง”

         “คุณมีอะไรอีกงั้นหรอคะ” ภัทรสงสัย

         “ฉันยอมรับว่าฉันแอบตามเธอไปที่โรงพยาบาลตอนที่เธอไปเยี่ยมคนรักด้วย” หญิงลึกลับเกริ่น

         ภัทรขมวดคิ้ว

         “ฉันไม่ได้ทำอะไรคนรักเธอหรอก แค่จะบอกว่าฉันแอบไปได้ยินว่าคนร้ายจะแอบปลอมตัวเป็นหมอและฉีดยาพิษใส่เขาน่ะ”

         “เป็นความจริงหรอคะ” ภัทรไม่รอฟังหญิงลึกลับพูดต่อ เธอรีบพาแมวน้อยไปที่โรงพยาบาลทันที

         ภัทรวิ่งบุกเข้าไปที่โรงพยาบาล แม้พยาบาลจะเข้ามาห้ามเพราะมันไม่ใช่เวลาเยี่ยม

         “ปล่อยฉันนะคะ ฉันจะไปดูพี่ทรรศ” ภัทรดิ้นและผลักคนที่จะมาจับเธอ

         แต่ไม่มีใครจับภัทรได้ ทำให้ภัทรดิ้นหลุดแล้ววิ่งไปที่ห้องของทรรศนัย

         และแล้วภัทรก็เข้าไปในห้องสำเร็จ เธอวิ่งเข้าไปจับชีพจรและสำรวจร่างกายของทรรศนัยอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางสายตาของแมวน้อย

“เหมียวๆ เหมียวๆ” (โธ่ ภัทร)

พอเข็มสั้นและเข็มยาวชี้เลข 12 (นาฬิกาเวลาเที่ยงคืน) เท่านั้นแหละ ทุกอย่างหยุดนิ่ง อุไรปรากฏตัว พร้อมกับร่ายมนตร์เพื่อให้ทรรศนัยคืนร่าง

“ขอบคุณครับคุณอุไร”

“ต่อไปนี้ พวกเราจะไม่ได้คุ้มครองคุณอีกแล้ว คุณจะต้องระมัดระวังดูแลตัวเองให้ดีนะคะ อย่าให้แม่ที่อยู่บนสวรรค์ต้องเป็นห่วง” อุไรกล่าว

“ครับ” ทรรศนัยรับคำ

และแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เคลื่อนไหวได้ปกติ

ทรรศนัยฟื้นขึ้นมาพร้อมกับกอดภัทรแน่นมาก ท่ามกลางสายตาของหมอและพยาบาลที่ในตอนแรกกะว่าจะมาพาตัวภัทรออกไป

ภัทรเห็นว่าทรรศนัยฟื้นแล้วเธอก็กอดตอบด้วยความดีใจ “พี่ทรรศฟื้นแล้ว นี่พี่ทรรศไม่ได้โดนทำร้ายงั้นหรอคะ”

“พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบใจมากนะภัทรที่เป็นห่วงพี่” ทรรศนัยรู้สึกปลื้มใจอย่างประหลาด

ภัทรค่อยๆคลายอ้อมกอดและผละออกมา เธอมองตาชายหนุ่มก็นึกขึ้นได้ว่า ตนจะตัดใจจากชายคนนี้ เลยรีบผลักออกจากทรรศทันที แล้วรีบลุกขึ้นยืน

“เอาล่ะครับ แฟนคุณฟื้นแล้ว ผมยินดีด้วย แต่นี้คุณออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ ขอหมอตรวจอาการแฟนคุณก่อน” หมอกล่าว

“เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ” ภัทรปฏิเสธทั้งๆที่หน้าแดง

“ไม่เอาน่าภัทร ภัทรแสดงออกขนาดนี้ ทุกคนก็รู้กันหมดแล้ว” ทรรศนัยพูดยิ้มๆ

“พี่ทรรศ!” ภัทรอายจนหน้าแดง เลยรีบอุ้มคิริวไปรอข้างนอก พร้อมกับรีบติดต่อรัตน์ทันที

รัตน์รู้ข่าวเลยรีบบอกทุกคนให้มาเยี่ยมดูอาการของทรรศนัย

ณ ห้องผู้ป่วย

“ทำไมหลานถึงจะรีบกลับล่ะ” ลุงสุทัศน์เห็นว่ามันดึกมากแล้ว น่าจะกลับเช้าวันรุ่งขึ้น

“ผมเบื่อโรงพยาบาลแล้วครับ” ทรรศนัยพยายามสกัดกั้นตัวเองไม่ให้ทำร้ายชายตรงหน้า

“เมื่อหลานหายดีก็ดีแล้วค่ะ ปะ อาจะช่วยเก็บของนะ” อาศรีพรรณเข้าไปช่วยหลาน

“เอ่อ แล้วภัทรล่ะครับ” ทรรศนัยพยายามชะเง้อมองหาหญิงสาว

“พาคิริวกลับอพาร์ทเม้นท์แล้วค่ะ” รัตน์กล่าว

ทรรศนัยแอบผิดหวังที่ภัทรไม่รอจนกว่าเขาจะกลับบ้าน แต่ทว่าพอเขาเดินไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล ก็มองเห็นเงาของภัทรที่อุ้มคิริวอยู่ในกระจกรถคันหนึ่ง

และพอคิริวร้องเหมียวก็ยิ่งทำให้ภัทรตกใจ รีบวิ่งออกห่างเพื่อไม่ให้ทรรศนัยได้ยิน

ภาพสะท้อนในกระจกของรถมันทำให้เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง และแอบยิ้ม

“พี่ยิ้มอะไรคะ” รัตน์สงสัย

“ก็เพื่อนของเราน่ะสิ มาส่งพี่ดีๆก็ไม่ได้ ต้องแอบลับๆล่อมาส่งพี่แบบนั้น” ทรรศนัยกล่าวตามตรง

         รัตน์เองก็ยิ้มขำเพื่อน “แล้วเมื่อไหร่พี่จะยอมรับรักภัทรล่ะคะ”

         “ตอนนี้ก็ยอมรับแล้วนี่” ทรรศนัยยอมเผย

         “ห๊า ว่าไงนะพี่” รัตน์ตกใจ

         “คอยดูต่อไปก็แล้วกัน”