จักรพรรดิมารนอกรีต

'หวังว่าคงจะไม่เป็นอย่างที่ข้าคาดเดาไว้' ไป๋เฉินลอบบ่นภายในใจ

"อะแฮ่มๆ เช่นนั้นแม่นางหลิงซู ข้าขอตัวก่อน" ไป๋เฉินโบกสะบัดข้อมือเบาๆ

"ช้าก่อน" แต่ไม่ทันที่หลิงซูจะกล่าวจบ ร่างของไป๋เฉินกลับหายลับไปยังตรอกซอยแคบด้วยความเร็วดุจดั่งเงา

แม้นนางจะรีบเร่งไล่ตามไปยังทิศทางเดียวกัน แต่นางก็มิอาจสัมผัสได้ถึงไป๋เฉินอีกต่อไป

หลิงซูทอดถอนหายใจอย่างขมขื่น การแสดงออกทางสีหน้าของนางแลดูเสียดายไม่น้อย

นัยน์ตาสีแดงอันน่าหลงใหลและเย็นยะเยือกของไป๋เฉินตราตรึงในส่วนลึกของจิตใจของนางอย่างมิอาจลบเลือน ราวกับว่าร่างนั้นมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกอ่อนโยนภายในใจ

เมื่อฟังจากน้ำเสียงแล้ว ร่างสีดำคงจะเป็นชายหนุ่มที่อายุไม่เกิน 25 ปีเป็นแน่

นางตัดสินใจเอื้อมมือเข้าสู่อาภรณ์ก่อนที่ยันต์สีทองจะปรากฏขึ้น นางสะบัดข้อมือบีบอัดปราณเข้าสู่ยันต์ก่อนที่ยันต์จะส่องแสงสว่างเจิดจ้า

ในทวีปเทียนหลาง ยันต์สื่อสารนับว่าเป็นสิ่งเลอค่าที่หายากที่สุดและมีมูลค่าสูงที่สุด นอกเสียจากบุคคลสำคัญระดับเทียบเคียงกับเจ้าเมืองแล้ว คงจะไม่มีผู้ใดถือครองยันต์สื่อสารได้

ยันต์สื่อสารเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถใช้งานได้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น นั่นเป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้ว่าหลิงซูผู้นี้ต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา

จู่ๆเสียงทุ้มลึกของชายผู้หนึ่งดังขึ้นจากยันต์สื่อสารที่ส่องสว่างวาบ "หลิงซู มีธุระอันใด? เหตุใดเจ้าจึงใช้ยันต์สื่อสารในการติดต่อมาหาข้า?"

เมื่อได้ยินเสียงนั้นหลิงซูรีบกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ท่านพ่อ ส่งกองกำลังมายังเมืองเทียนหยุนและถล่มตระกูลหยางให้ข้าที"

เสียงที่เปล่งจากยันต์เปี่ยมไปด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น? ตระกูลหยางทำอะไรกับเจ้า?"

"มันเคลื่อนทัพทหารมาทำลายกองโจรมายาของข้าจนราบเป็นหน้ากลอง สมาชิกนับร้อยหลงเหลือเพียงแค่ไม่ถึง 50 คนเท่านั้น..." หลิงซูฟ้องแก่ชายที่ตอบผ่านยันต์สื่อสารด้วยสีหน้าเกลียดชัง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์และเรื่องราวทุกสิ่งอย่างให้แก่ชายผู้นั้นอย่างละเอียด

เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเสียงนั้นตอบกลับด้วยสุ้มเสียงเย็นชา "มันบุกเข้ามาเข่นฆ่าคนของพวกเจ้าโดยไร้เหตุผลเช่นนั้นหรือ?"

"ถูกต้อง เป้าหมายของมันคือการสังหารเท่านั้น และข้าเองก็ไม่ทราบแรงจูงใจของตระกูลหยางเช่นกัน" หลิงซูกล่าวด้วยสีหน้าสับสนไม่น้อย เมื่อนางออกมาจากคฤหาสน์และเห็นฉากที่มีหลายคนล้มตาย นางก็มิได้กล่าวถึงเหตุผลและจุดประสงค์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่ครึ่งคำ

ไม่นานเสียงจากยันต์ก็กล่าวถามอีกครา "แล้วองครักษ์ทั้งห้าอยู่ที่ไหน?"

หลิงซูเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย "แม้นจะมีบางคนบาดเจ็บ แต่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากนี้ข้าจะค่อยๆไปตามหาพวกเขาทีละคน"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงชายในยันต์สื่อสารกล่าวอย่างหมดหนทาง "ในเมื่อหยางลั่วกล้าจะลงมือกับเจ้า ให้เจ้ารออยู่ที่นั่นอีกสองวัน ข้าจะส่งลุงสามของเจ้าไปสืบหาเรื่องราวและจัดการเรื่องนี้ให้"

"ท่านพ่อ ลุงสามจะสามารถเอาชนะหยางลั่วได้งั้นหรือ?" หลิงซูกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ

เสียงนั้นกล่าวตอบอย่างไร้กังวล "ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าจะให้ผู้ติดตามอีกสองคนตามลุงสองของเจ้าไป แต่ข้าเพียงแค่สั่งสอนหยางลั่วเล็กน้อยเท่านั้น มิอาจสังหารมันหรือทำลายตระกูลหยางได้"

แต่หลิงซูกลับย่นคิ้วลงอย่างไม่พอใจ "เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? มันสังหารคนของข้าไปมากมายจนกองโจรมายาล่มสลายไป หากมิได้ท่านผู้นั้นช่วยข้าไว้ เกรงว่าข้าเองคงจะไม่รอดชีวิตมาพูดคุยกับท่านอย่างตอนนี้เป็นแน่"

เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากยันต์สื่อสารอย่างหมดหนทาง "เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลไป๋ เพราะฉะนั้นขอให้เจ้าเข้าใจ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงซูกลับเงียบงันไป แม้นนางจะไม่พอใจเพียงใด แต่นางกลับมิได้กล่าวในหัวข้อนี้อีกต่อไป

จู่ๆนั้นหลิงซูก็กล่าวบางอย่างขึ้น "ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะร้องขอจากท่าน"

"หืม? มีอะไร?" เสียงนั้นเอ่ยถามอีกคราอย่างฉงน

"ข้าต้องการแต่งงาน" หลิงซูกล่าวด้วยเสียงแผ่วราวกับผายลมยุง สีหน้าของนางเป็นรอยแดงจางๆอย่างขวยเขิน

"พู้ว!" เสียงพ่นชาดังออกมายันต์สื่อสาร ตามมาด้วยเสียงสำลักราวกับเป็นวัณโรค

"หลิงซูเจ้ากำลังพูดบ้าอะไรอยู่!?" เสียงชายผู้นั้นสบถอย่างหนัก "ข้าเคยจะให้เจ้าหมั้นหมายหลายครั้งหลายครา แต่เจ้าไม่เคยสนใจบุรุษใดแม้แต่ผู้เดียว แล้วครานี้มันเกิดอะไรขึ้น!?"

หลิงซูกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานฉาบอยู่บนใบหน้าที่งามหยด "แต่ท่านพ่อ คนผู้นั้นแข็งแกร่งมาก เขาสามารถช่วยข้าจากเงื้อมมือของหยางลั่วได้ ซ้ำยังเป็นบุคคลที่ลึกลับที่แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีความมั่นใจที่จะชนะเขาได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสียงของชายผู้นั้นกลับเต็มไปด้วยความสับสน "โอ้? แล้วคนผู้นั้นที่เจ้ากล่าวถึงคือใครและที่มีมาอย่างไร?"

"ขะ-ข้าไม่รู้เรื่องราวของเขาแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาก็ไม่เห็น ชื่อแซ่ของเขาข้าก็ไม่ทราบ..." หลิงซูกล่าวด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ

"พู้ว!" เสียงพ่นชาดังขึ้นอีกครั้งจากยันต์สื่อสาร ครานี้เสียงนั้นสำลักจนชาขึ้นจมูกอย่างรุนแรง

"แล้วเจ้าจะแต่งงานกับบุคคลที่ไม่รู้จักงั้นรึ!? หลิงซูเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!?" เสียงคำรามดังขึ้นจากยันต์สื่อสาร

หลิงซูยังคงดื้อรั้นและไม่ยอมงอ "แต่ท่านพ่อ หากข้าได้เจอะเจอเขาอีกครั้ง ข้าสามารถจดจำเขาได้อย่างแน่นอน คนผู้นั้นเป็นบุคคลที่มีจิตสังหารแก่กล้าอย่างยิ่ง ดีไม่ดีจิตสังหารของเขาแข็งแกร่งและหนาแน่นยิ่งกว่าท่านหลายเท่า"

"หืม? มีบุคคลเช่นนั้นอยู่ในเมืองเทียนหยุนตั้งแต่เมื่อใด?" ครานี้น้ำเสียงนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นสับสน

"เมื่อฟังจากลักษณะแล้ว ภายในเมืองเทียนหยุนคงจะไม่มีผู้ใดที่มีจิตสังหารมากกว่าข้าเป็นแน่ แต่ยกเว้นเพียงแค่ผู้เดียวคือไป๋หนานเทียน"

หลิงซูเองก็พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเองก็เช่นกัน แต่ข้าคาดเดาว่าเขาอาจจะมิใช่บุคคลของเมืองเทียนหยุนก็เป็นได้"

นางได้ครอบครองกองโจรมายามาสองปี แน่นอนว่าเครือข่ายและข้อมูลของนางนั้นมีแทบจะทุกบุคคลในเมืองเทียนหยุน แต่คนผู้นั้นไม่ตรงกับคุณลักษณะของผู้ใดในข้อมูลที่นางมีอยู่

เสียงจากยันต์สื่อสารกล่าวอย่างหมดหนทาง "เรื่องนี้ค่อยพูดคุยกันหลังจากลุงสามของเจ้าไปถึงที่นั่น หากเจ้าต้องการเช่นนั้นก็แค่ตามหาคนผู้นั้น ข้าจะให้ลุงของเจ้าเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงซูถามด้วยรอยยิ้มกว้าง "ท่านพ่อจะไม่ห้ามปรามข้าหรือ?"

"เจ้าก็อายุใกล้จะ 25 ปีแล้ว มันคงถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะได้ออกเรือนและคลอดหลานให้ข้าได้เลี้ยงเสียที" เสียงของบุรุษดังขึ้นในลักษณะหยอกล้อ

หลิงซูหน้าแดงอย่างเหนียมอาย นางอดไม่ได้ที่จะก่นด่า "ท่านพ่อ ท่านพูดบ้าอะไร?"

เสียงจากยันต์หัวเราะดั่งลั่นอย่างสนุกสนาน "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เอาล่ะ อีกสองวันลุงสามของเจ้าจะไปถึงที่นั่น ระหว่างนี้เจ้าควรตามหาองครักษ์ทั้งห้าของเจ้าเสียก่อน"

"ตกลง" หลังจากนั้นหลิงซูสะบัดข้อมือเพรียวบาง ยันต์สีทองนั้นกลับสลายกลายเป็นขี้เถ้าลอยตามสายลม

นางมองไปยังทิศทางตะวันออกด้วยด้วยแววตาที่หลงทางอยู่ในภวังค์ "เมื่อใดข้าจะได้เจอะเจอเขาอีกครั้ง..."

.
.
.

หลังจากการหลบหนีเตลิดเปิดเปิงของกองโจรมายา ตระกูลหยางทั้งหมดที่เหลือได้เข้ายึดครองคฤหาสน์และสมบัติที่มีอยู่จนสิ้น แต่น่าแปลกที่สมบัติของกองโจรกลับไม่มีหยกสีม่วงที่พวกเขากำลังตามหาแม้เพียงเม็ดเดียว แต่กลับมีสมบัติอื่นๆอีกมากมายที่มีมูลค่าน้อยกว่าเท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้หยางลั่วฉงนใจและฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ พลันหันไปถามแก่หยางเหวินโจวข้างกายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี "เหวินโจว เป็นไปได้ไหมว่ากองโจรมายาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบุกรุกตระกูลหยางของข้า?"

เมื่อลองคิดดูอย่างรอบคอบแล้ว คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจอะเจอหยกสีม่วงแม้แต่ชิ้นเดียวภายในเวลาที่ไล่เลี่ยกันไม่นานนัก และพวกเขาสามารถบอกได้ว่าไม่มีผู้ใดในกองโจรมายานำหยกสีม่วงติดตัวแม้แต่ผู้เดียว

ซ้ำแล้วหลังจากที่พวกเขามาถึงก็ได้เปิดฉากสังหารกองโจรมายาโดยที่มิได้มีการเสวนาใดๆ และกองโจรมายาก็อยู่ในสภาวะไร้การป้องกันใดๆซึ่งไม่สมเหตุสมผลหลังจากที่ขโมยหยกสีม่วงของพวกเขาไป

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หยางเหวินโจวโพล่งออกมาด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวจนเปลี่ยนเป็นสีเขียว "เป็นไปได้ไหมว่ากองโจรมายาเป็นเพียงแพะรับบาปเท่านั้น?"

"อะไร!?" หยางลั่วอุทานอย่างตกตะลึง มันเองก็ไม่เคยคิดในแง่มุมนี้มาก่อน เพราะตั้งแต่แรกเริ่มเป็นตัวมันเองที่เปิดฉากสังหารโดยไม่มีการพูดการจาใดๆ

"หากเป็นการลักลอบขโมยหยกสีม่วงจากฝีมือของกองโจรมายา เหตุใดพวกมันจึงได้ทิ้งผ้าตราสัญลักษณ์ของพวกมันไว้เพื่อระบุตัวตนที่แน่ชัดถึงเพียงนี้?"

"แต่ชายสวมหน้ากากไหมที่สังหารหยางเฉินก็อยู่ในกลุ่มของกองโจรมายาและเข่นฆ่าทหารของพวกเราไปกว่าครึ่ง แล้วหยกสีม่วงทั้งหมดพวกนั้นไปอยู่ที่ใดกันแน่?"

"ภายในเวลาที่น้อยนิดคงจะเป็นไปไม่ได้ที่กองโจรจะส่งใครบางคนเคลื่อนย้ายสมบัติไปเพียงแค่หยกสีม่วงเพียงอย่างเดียว หากพวกมันตระหนักว่าพวกเราจะเปิดฉากจู่โจมในเวลาต่อมา พวกมันควรจะนำสมบัติทั้งหมดติดตัวเคลื่อนย้ายไปด้วยมิใช่หรอกหรือ?"

คำถามนับพันวนเวียนในหัวของทั้งสองจนมึนตึ้บ ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ช่างไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง