ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        เมื่อหลี่หานเห็นเจียงเสวี่ยโหรวท่าทางเย่อหยิ่งก็สงบลงเล็กน้อย

        “คุณเจียงครับผมไม่มีเจตนาจะสร้างความวุ่นวายในที่ของคุณเลย โปรดอย่าถือสาเลยครับ”

        เจียงเสวี่ยโหรวเพียงแค่ยิ้มบางๆไม่ได้สนทนากับหลี่หานมากไปกว่านี้

        เห็นแก่หน้าหลี่เจียงเหอหัวหน้าสมาคมจวี้เฟิง เจียงเสวี่ยโหรวก็จะไม่ไล่หลี่หานออกไป

        “ทุกท่านคะ การประมูลกำลังจะเริ่มแล้วขอเชิญทุกท่านขึ้นไปยังห้องโถงจัดแสดงที่ชั้นบนสุดค่ะ”

        เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนการประมูลจะเริ่มแขกทุกท่านขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของหอเทียนจี

        ชั้นบนสุดของหอเทียนจีอยู่ที่ชั้น 88ซึ่งสามารถมองเห็นวิวกลางคืนของเมืองหลงอิ่นได้จากหน้าต่าง

        ห้องโถงจัดแสดงได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราบรรดาสาวๆ พนักงานต้อนรับต่างก็มีหน้าอกอวบอิ่ม บั้นท้ายงอนงามและดูสดใสยิ่งกว่าใครๆ

        เซี่ยวซิงอวี่เดินตามหลังฉินเยียนหราน

        “พี่เยียนหรานหลี่หานคนนั้นดูไม่หวังดีกับพี่เลย เราไปจากที่นี่ก่อนดีไหม?”

        “น้องซิงอวี่เรามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประมูล พี่อยากจะเลือกของขวัญที่ถูกใจให้นาย”

        “แต่หลี่หานคนนั้น...”

        “ไม่ต้องไปสนใจเขา!”

        ฉินเยียนหรานคล้องแขนเซี่ยวซิงอวี่หน้าอกของเธอสัมผัสกับข้อศอกของเซี่ยวซิงอวี่

        “นุ่มจังเลย...แถมใหญ่ด้วย...หุ่นพี่เยียนหรานดีกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก!”

        นี่คือสิทธิพิเศษเฉพาะของเซี่ยวซิงอวี่ฉินเยียนหรานไม่สนใจเรื่องการถูกเนื้อต้องตัวเลยสักนิดปล่อยให้เซี่ยวซิงอวี่ได้เปรียบโดยสิ้นเชิง

        หลี่หานยืนอยู่ไม่ไกลนักมองดูท่าทางใกล้ชิดที่ฉินเยียนหรานปฏิบัติต่อเซี่ยวซิงอวี่ความโกรธแค้นในใจแทบระเบิดออกมา

        เฉียนเฟิงกระซิบ“คุณชายหลี่ครับ รอการประมูลจบ ผมจะให้คนลากไอ้หมอนั่นไปซอยเล็กๆแล้วสั่งสอนบทเรียนให้มันดีไหมครับ?”

        “จะสั่งสอนไอ้เด็กนี่ต้องรอให้การประมูลจบทำไม? เฉียนเฟิงเดี๋ยวทำตามที่ฉันสั่ง...”

        ทั้งสองกระซิบแผนการกันพร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

        ห้านาทีต่อมา

        เจียงเสวี่ยโหรวในชุดกี่เพ้าแต้มลวดลายน้ำหมึกขึ้นเวทีประมูล

        “ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่การประมูลฤดูใบไม้ร่วงของหอเทียนจีค่ะดิฉันเจียงเสวี่ยโหรว เจ้าของหอเทียนจี”

        เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังลั่นไปทั่วห้องโถง

        เซี่ยวซิงอวี่และฉินเยียนหรานในที่นั่งวีไอพีมุมห้องก็ปรบมือตามทุกคน

        “พี่เยียนหราน ทำไมผมรู้สึกว่าพี่ๆรอบข้างไม่ได้มางานประมูลเลยครับ เหมือนมาตามดาราซะมากกว่า”

        ฉินเยียนหรานอธิบายเสียงเบาว่า“อย่างที่นายเห็นนั่นแหละแขกที่มาร่วมงานประมูลครึ่งหนึ่งมาเพื่อหาของล้ำค่าจริงๆแต่อีกครึ่งหนึ่งมาเพราะเป็นแฟนคลับของคุณเจียงพวกเขาถูกความงามของคุณเจียงดึงดูดมา”

        ห้องโถงเต็มไปด้วยผู้คนแทบทั้งหมดเป็นผู้ชาย

        เจียงเสวี่ยโหรวเป็นสาวงามแบบจีนโบราณที่ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดทุกอิริยาบถของเธอดึงดูดจิตวิญญาณของผู้ชายทุกคน

        เซี่ยวซิงอวี่ปรบมือไปพลางมองเจียงเสวี่ยโหรวบนเวทีไปพลางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “พูดได้เลยว่าคุณเจียงนี่เป็นสาวงามระดับโลกจริงๆดวงตานั่นช่างเย้ายวนใจ!”

        ฉินเยียนหรานโอบคอเซี่ยวซิงอวี่ยิ้มทั้งที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

        “น้องซิงอวี่นายชอบผู้หญิงแบบเจียงเสวี่ยโหรว หรือชอบแบบพี่?”

        นี่ดูเหมือนจะเป็นคำถามแบบสองตัวเลือกแต่จริงๆ แล้วเป็นคำถามแบบตัวเลือกเดียว

        เซี่ยวซิงอวี่ตอบโดยไม่ลังเลและตอบเพื่อเอาตัวรอดเต็มที่

        “แน่นอนว่าผมชอบผู้หญิงแบบพี่เยียนหรานที่กล้าหาญและสง่างามอยู่แล้ว!”

        “ถือว่านายเป็นเด็กฉลาด รู้จักเอาใจพี่!”

        การเอาใจพี่สาวคือความสามารถพิเศษของเซี่ยวซิงอวี่

        “ต่อไปนี้การประมูลจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!”

        “สินค้าชิ้นแรกคือหัวกะโหลกสัตว์อสูรวิญญาณเนตรสวรรค์”

        “สมบัติชิ้นนี้มีคุณค่าทางยาบำรุงสุขภาพเมื่อต้มเป็นซุปดื่ม จะช่วยล้างพิษในร่างกายสัตว์อสูรและเพิ่มค่าเกราะป้องกันได้...”

        “ราคาเริ่มต้น สามล้านห้าแสนเหรียญทอง!”

        ทันทีที่เจียงเสวี่ยโหรวพูดจบแขกใต้เวทียังคงยืนนิ่ง ตกอยู่ในภวังค์แห่งความงามของเจียงเสวี่ยโหรว

        ทันใดนั้นเจียงเสวี่ยโหรวก็ยิ้มอย่างอ่อนหวาน กลิ่นหอมระรวยแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถง

        “ฉันเสนอ สี่ล้าน!”

        “ผม ผม ผมเสนอ สี่ล้านห้า!”

        “ผมให้หกล้านแค่ขอให้คุณเจียงยิ้มอีกครั้ง!”

        “ถ้าคุณเจียงให้โอกาสดินเนอร์กับผมผมเสนอสิบล้าน!”

        เซี่ยวซิงอวี่ยิ้มแข็งค้างเมื่อเห็นแขกเหล่านี้แย่งกันเพิ่มราคาเขาขยับเข้าไปใกล้หูฉินเยียนหรานแล้วบ่น

        “พี่เยียนหรานหัวกะโหลกสัตว์อสูรวิญญาณเนตรสวรรค์นี้มีคุณค่าทางยาจริง แต่ราคาเริ่มต้นสามล้านห้าแสนเหรียญทองก็สูงเกินจริงไปแล้ว”

        “ถึงอย่างนั้นบรรดาแขกวีไอพียังคงเพิ่มราคาอย่างบ้าคลั่งพวกเขามีเงินเยอะเกินไปจนไม่รู้จะเอาไปใช้อะไรแล้วเหรอ?”

        ฉินเยียนหรานเคาะหัวเซี่ยวซิงอวี่เบาๆน้ำเสียงของเธอเอ็นดู

        “น้องชายโง่ นายยังบริสุทธิ์เกินไปใจของผู้ชายพวกนี้มันง่ายมาก พวกเขาใช้เงินเพื่อซื้อของประมูลไม่ใช่เพื่อซื้อของประมูลจริงๆ แต่เพื่อดึงดูดความสนใจของคุณเจียงหวังว่าจะหาโอกาสใกล้ชิดเธอได้”

        เซี่ยวซิงอวี่อยากรู้อยากเห็นอดไม่ได้ที่จะถาม “ผมรู้ว่าอายุของผู้หญิงเป็นความลับแต่ผมอยากรู้จริงๆ ว่าคุณเจียงคนนี้อายุเท่าไร?”

        “นายถามเรื่องที่พี่ไม่รู้จริงๆพี่เองก็ไม่รู้ว่าคุณเจียงอายุเท่าไร”

        เซี่ยวซิงอวี่มองไปที่เจียงเสวี่ยโหรวอีกครั้งเปิดใช้เนตรปีศาจ

        “ผู้หญิงคนนี้เหมือนถูกห่อหุ้มด้วยความลึกลับมองไม่เห็นเลย!”

        เซี่ยวซิงอวี่มีสัมผัสที่หกที่แข็งแกร่งเขามั่นใจว่าเจ้าของหอเทียนจีคนนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น

        “สรุปแล้วคุณเจียงคนนี้ไม่ธรรมดาเป็นคนที่มีความสามารถ ควรจะหาโอกาสทำความรู้จักไว้บ้าง”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่เคยลืมแผนการขยายเครือข่ายของตัวเองเขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังอ่อนแอ การได้รู้จักคนเก่งๆมากขึ้นก็เป็นการปูทางสู่การเป็นราชาในอนาคต

        ด้วยอิทธิพลเสน่ห์ของเจียงเสวี่ยโหรวสินค้าทุกชิ้นที่จัดแสดงจะถูกแขกประมูลจนมีราคาสูงลิ่ว

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเจียงเสวี่ยโหรวทำเงินได้อย่างน้อยห้าสิบล้าน

        “ต่อไปขอเชิญพนักงานนำสินค้าชิ้นที่เก้าขึ้นมา!”

        พนักงานสองคนช่วยกันยกตู้กระจกขึ้นเวที

        เมื่อผ้าคลุมสีแดงบนตู้กระจกถูกเปิดออกทั้งห้องโถงก็เต็มไปด้วยเสียงฮือฮา

        “นี่~นี่มันโสมเขามังกร?”

        “ใช่แล้ว โสมเขามังกร!”

        “นี่มันของล้ำค่าที่หายากนับร้อยปีเลยนะได้ยินมาว่ามีคุณค่าทางยาที่สามารถทำให้สัตว์อสูรที่ใกล้ตายฟื้นคืนชีพได้!”

        ในตู้กระจก มีโสมป่าสีแดงตั้งอยู่

        โสมป่ามีรูปร่างคล้ายเขามังกรจึงถูกเรียกว่าโสมเขามังกร

        นี่คือสินค้าที่มีมูลค่ามากที่สุดในงานประมูลครั้งนี้

        เจียงเสวี่ยโหรวยิ้ม

        “ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านคะเชื่อว่าทุกท่านคงทราบถึงมูลค่าของโสมเขามังกรดีกว่าฉันเสียอีก”

        “ราคาเริ่มต้น 80 ล้าน!”

        สินค้าที่มีราคาเริ่มต้นถึง80 ล้านเหรียญทองมูลค่าสุดท้ายของการประมูลจะต้องเกินร้อยล้านอย่างแน่นอน

        ในขณะที่แขกกำลังเตรียมยกป้ายเพิ่มราคาเสียงแก้วไวน์แตกก็ดังขึ้นกะทันหัน

        ทุกคนมองไปที่มุมห้องเซี่ยวซิงอวี่แสดงสีหน้าขอโทษ แก้วไวน์แตกอยู่บนพื้นเสื้อบริเวณอกเปียกชุ่มด้วยไวน์แดง

        เจียงเสวี่ยโหรวสังเกตเห็นเซี่ยวซิงอวี่

        “คุณชาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

        “ผมไม่เป็นอะไรครับ”

        หลี่หานเห็นดังนั้นก็เยาะเย้ย“คนจนก็ยังเป็นคนจน มาสถานที่แบบนี้ก็เอาแต่ทำให้อับอายขายหน้า!”

        “ใครก็ได้ช่วยพาคุณชายผู้นี้ไปห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดด้วย”

        “คุณเจียงครับไม่ทราบว่าคุณจะกรุณาพาผมไปห้องน้ำได้ไหมครับ?”

        คำพูดของเซี่ยวซิงอวี่ทำให้ทุกคนในห้องโถงตกใจ

        “ไอ้เด็กคนนี้เป็นใครกล้าดียังไงให้คุณเจียงพาไป?”

        “ไอ้พวกคางคกอยากกินเนื้อหงส์!”

        “อยากฉวยโอกาสแตะต้องคุณเจียงใช่ไหมฝันไปเถอะ!”

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์แต่หันไปกะพริบตาให้เจียงเสวี่ยโหรวอย่างลับๆ

        เจียงเสวี่ยโหรวรับรู้ได้ถึงสายตาของเซี่ยวซิงอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินลงจากเวทีมาหาเซี่ยวซิงอวี่

        “คุณชาย ฉันจะพาไปห้องน้ำค่ะ”

        “รบกวนคุณเจียงด้วยครับ”

        แขกทุกคนในห้องโถงเห็นเจียงเสวี่ยโหรวเดินตามเซี่ยวซิงอวี่ไปห้องน้ำต่างก็รู้สึกเหมือนกินแมลงวันเข้าไป

        “ตายแล้ว!เทพธิดาของฉันดันชอบเด็กหน้าหวานซะนี่?”

        “จบแล้ว!ของที่ฉันประมูลได้ไปก่อนหน้านี้เสียเปล่าหมดเลย!”

        “ไอ้เด็กนั่นมีดีอะไรนักหนา แค่หล่อ?ฉันก็ไม่ได้แย่นะ แค่มีตาเหล่ไปบ้างนิดหน่อยถือเป็นข้อบกพร่องเล็กน้อยใช่ไหม?”

        “พี่ชายตาเหล่ของพี่มันไม่ใช่ข้อบกพร่องเล็กน้อยแล้วนะ พี่กำลังคุยกับเสาประตูอยู่เลย!”

        ฉินเยียนหรานเต็มไปด้วยความสงสัยและแอบหึงเล็กน้อย

        “เมื่อกี้เสี่ยวอวี่ดูเหมือนจะตั้งใจทำแก้วไวน์ตกทำไวน์หกใส่ตัวเอง...เขาตั้งใจจะเข้าใกล้เจียงเสวี่ยโหรว!หรือว่าเขาชอบผู้หญิงที่ใส่กี่เพ้า?”

        “ฮึ่ม!คราวหน้าฉันจะซื้อกี่เพ้าผ่าสูงมาใส่บ้าง เผยเรียวขาให้เจ้าเด็กคนนี้หลงจนตายไปเลย!”