Pioneer Era

*ก๊าสสสส! *

เสียงกรีดร้องโหยหวยนั้นช่างฟังดูเจ็บปวดรวดร้าว

หยาดน้ำตาแห่งความเศร้ากำลังไหลลงมาจากเบ้าขนาดใหญ่สีดำ

เป็นน้ำตาที่สวยงามประดุจหยาดน้ำเพชรโปรงแสงที่บริสุทธิ์

มันใช้หัวขนาดใหญ่สอดส่องดินแดนสีดำอันยิ่งใหญ่ที่จมลงไปในกองเพลิงสีแดง

ไม่มีอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าจะอาหาร ลูกน้อง กับบ้านที่แสนสบายและปลอดภัย

*ก๊าสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส! *

สายลมที่ลอดผ่านลำคออันยาวเหยียดของมัน ได้ถูกรีดเร้นผ่านปลายลิ้นท่อกลมกับเขี้ยวที่ใหญ่จนกลายเป็นเสียงคำรามแหลมบาดหูที่เจ็บปวด

หมู่เมฆใต้ท้องฟ้าแสงอาทิตย์ได้แหวกตัวแยกออกเป็นสองฝั่งอันเนื่องจากเสียงคำรามนั้น

“ [ทำการเปลี่ยนหัวกระสุน ทำการปราบปราม ทำการปราบปราม ทำการปราบปราม---] ”

เสียงน่ารักไร้อารมณ์ของกองทัพหุ่นยนต์เมดหมาป่าเงินดังขึ้น

พวกเธอมีจำนวนมากกว่าสองหมื่นคน แต่ถูกทำลายไปแล้วเกือบครึ่งด้วยการตวัดหางเพียงครั้งเดียวของเจ้าแห่งอสรพิษแมงมุม

หุ่นยนต์เมดเริ่มวิ่งกระจายตัวออกเพื่อลดอัตราความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น และเข้าล้อมยิงโจมตีจากทุกทิศทาง

เกิดเสียงบรรจุกระสุนอันน่าเกรงขามดังลั่นจากตัวปืนใหญ่อย่างต่อเนื่อง

เสียงบรรจุนั้นเกิดขึ้นจากภายในโดยที่พวกเธอไม่ต้องเปลี่ยนซองหรือหัวกระสุนแม้แต่น้อย

เพราะว่ามันไม่จำเป็นสักนิด

พวกเขาใช้เทคโนโลยีล้ำสมัย ติดตั้งประตูมิติเอาไว้ข้างในปืนใหญ่ ใช้มันในการเปลี่ยนหัวกระสุน ณ ข้างในตัวปืนโดยตรงด้วยประตูมิตินั้น

แสงไฟสุกสว่างที่เจิดจ้าออกมาจากปากกระบอกชั่วครู่ คือสัญญาณที่บอกให้รู้ว่าหัวกระสุนได้ถูกสับเปลี่ยนกับกระสุนสำรองที่มีอยู่ในคลังของตัวยานแล้ว

“ [เปิดระบบยิงต่อเนื่อง] ”

เกิดเส้นแสงสว่างขึ้นที่รอบตัวปืนใหญ่รูปทรงโบราณ พร้อมกับเกิดเสียงอันดังกึกก้องขึ้นต่อเนื่องตามมา

กระสุนเยือกแข็ง กระสุนไฟลาวา กระสุนเพลิงสุริยะ กระสุนระเบิดแรงโน้มถ่วง กระสุนดาวกระจายเลเซอร์ กระสุนพิษอัมพาต กระสุนบิดมิติ สรรพกระสุนได้ถูกลั่นยิงออกไป

สามวินาทีต่อหนึ่งนัด นั่นคืออัตราความเร็วลั่นปืนใหญ่ที่พวกเธอทำได้

ความร้อนจากการลั่นยิง จะถูกระบายออกไป ผ่านทางห้วงมิติที่บิดเบือน ไปสู่เวิ้งอวกาศที่ไร้สรรพสิ่ง

สรุปคือพวกเธอไม่จำเป็นต้องกังวลว่าปืนใหญ่ในมือจะพังลงอันเนื่องจากความร้อน และสามารถยิงต่อไปได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด

*ฟ่ออออออ! *

เจ้าป่ารู้สึกได้ถึงอันตราย

อาจเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายพันปีที่มันรู้สึกได้ถึงอันตรายต่อชีวิต

ต่อให้มีความภาคภูมิใจในเกล็ดที่แข็งแรงทนทานเพียงใด มันก็ขอเชื่อในสัญชาตญาณแทน

มันแนบตัวเองไปกับพื้นดินจนมีความสูงเหลือเพียงสองเมตร แผ่ขาแมงมุมทั้งแปดออกกว้าง แล้วพ่นใยสีดำผสมเมือกพิษร้ายออกมาปกคลุมรอบตัวเองอย่างรวดเร็วแทนการป้องกัน

ถ้าเป็นปกติของการสู้กับสัตว์ร้าย ใยพิษนี้จะช่วยปกป้องมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

คงไม่มีสัตว์ตัวไหนอยากสัมผัสพอษด้วยตัวเองหรอก

แต่มันไม่เคยต่อสู้กับอาวุธลำสมัยเช่นนี้มาก่อน

ประการณ์ที่ไม่เคยเจอ กำลังจะทำให้มันตาย

ความร้อนที่ไม่เคยต้องหวาดกลัว แต่ตอนนี้มันกลับไม่อาจป้องกันได้อีกต่อไป

เพราะคราวนี้มีหัวกระสุนระเบิดความร้อนระดับพระสุริยะติดมาด้วย

ความร้อนจำนวนมหาศาลที่มากจนเกินไป ได้แผ่ทะลุผ่านชั้นเกล็ด ผ่านชั้นไขมันหนา เข้าสู่เลือดเนื้อร่างกายที่อยู่ข้างใต้ จนทำให้เกล็ดส่วนนั้นหลุดร่อนออกมาเพราะเนื้อเยื่อที่ใช้ยึดเหนี่ยวข้างใต้ได้ตายลงไป

กระสุนเยือกแข็งทำให้อุณหภูมิผิวเกล็ดลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ความต่างยิ่งยวดที่ฉับพลันนี้ทำให้เปลือกนอกของมันเริ่มปริแตก

กระสุนโน้มถ่วงที่เคยทำอะไรไม่ได้ เริ่มส่งผลทำให้มันเหนื่อย เพราะต้องใช้พลังงานในการเคลื่อนไหวมากขึ้น

กระสุนบิดมิติ ได้บิดอากาศโดยรอบ เกิดเป็นรูหนอนขนาดเล็ก และฉีกกระชากผิวสีดำของมันจนขาดสะบั้น

ใยสีดำอาบพิษที่เคยคิดว่าปกป้องได้ทุกสิ่ง กลายเป็นสิ่งไร้ค่าในบันดล

*ก๊าสสสสสสสสสสสสสสสสส! *

ช่างเจ็บปวดและรู้สึกพ่ายแพ้หวาดกลัว

มันไม่ได้รู้สึกเจ็บและหวั่นวิตกต่อความตายเช่นนี้มายาวนานนับหนึ่งพันปีแล้ว

ดังนั้นมันจึงพิโรธยิ่งกว่าเดิม

*กีสสสสสสสสสสสสสสสสส! *

เปลวไฟแห่งความโกรธแผดเผาจิตใจของมัน และชักนำให้กลายเป็นพลังเคลื่อนไหวอีกครั้ง

มันยืดตัวให้ยาวออกเป็นเส้นตรง แล้วใช้ขาแมงมุมวิ่งหมุนรอบตัวพร้อมกับพ่นใยพิษโจมตีสวนกลับไป

มันหมุนตัวเร็วขึ้น เร็วขึ้นจนกลายเป็นพายุสีดำ

พายุสีดำนั้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงสามสิบเมตร หากรวมเส้นใยพิษที่พ่นยืดยาวออกไป ก็จะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่กินพื้นที่กว้างขวางถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร

มันคือการแลกโจมตีเสี่ยงตายที่มีชีวิตตัวเองเป็นเดิมพัน

ยอมให้ร่างกายถูกโถมโจมตี ยอมให้ถูกเฉือนเนื้อหักกระดูก เพื่อแลกกับโอกาสทำลายล้างกองทัพเมดทั้งหมด

เส้นใยสีดำวิ่งสอดแทรกกับเส้นแสงสีแดงของหัวกระสุนปืนใหญ่

ภาพของการโจมตีทั้งสองที่สวนทางกัน ได้กลายเป็นภาพบนผืนแผ่นดินโลก เป็นภาพของดอกไม้สีดำที่ผลิบานท่ามกลางเปลวไฟสีแดงที่สอดแทรกแผ่เป็นรัศมีงดงาม

เสียงปะทะ เสียงระเบิด คลื่นลมร้อน ผสมปนเปดังกึกก้องจนมิอาจรับรู้ได้อีกว่าเสียงใดเกิดขึ้นจากการโจมตีของใคร

ฝุ่นควันลอยคลุ้งบดบังวิสัยทัศน์ เสียงพังทลายของโรงเก็บอาวุธ เสาและผนังถูกหางฟาดพัดปลิวกระเด็น หลังคาถล่มทับทุกชีวา ทุกสิ่งล้วนถูกทำลายวินาศสันตะโร

วุ่นวาย สับสน โกลาหลจนมิอาจแยกออกได้อีก ว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรู

ภาพแห่งความวิบัตินี้เกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนานราวหนึ่งนาที ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบ

หุ่นยนต์เมดจำนวนมากนับหมื่นตนได้ถูกเส้นใยพิษจับมัดรวมเป็นกลุ่มก้อน และถูกเหวี่ยงจนกลายเป็นเศษขยะแยกชิ้นส่วนกระจายไปทั่วหล้า

ศัตรูของมันถูกกวาดจนเหี้ยนด้วยการโจมตีที่รุนแรงเหนือสามัญสำนึกของสัตว์ร้าย

พื้นที่ซึ่งเคยเต็มไปด้วยเศษซากและเส้นใย ได้ถูกกวาดออกด้วยหางอันทรงพลังจนเป็นที่ราบดินรกร้าง

กำแพงที่เคยเต็มไปด้วยประตูมิติไม่มีปรากฏอยู่อีกต่อไป เพราะกำแพงเกือบทั้งหมดถูกพังถล่มไปแล้ว

ใจกลางภูมิทัศน์ที่ถูกปรับแต่งใหม่ มีร่างของเจ้าผู้ปกครองนครผืนป่ายืนหยัดอยู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น

ชีวิตทั้งลูกน้อง กับชีวิตของศัตรู ล้วนถูกสังหารไปพร้อมกันด้วยฝีมือของมัน

แต่ถึงจะชนะ ก็ใช่ว่าจะไร้บาดแผล

ผิวที่เคยทอประกายไปด้วยเกล็ดสีดำกำลังเต็มไปด้วยเลือดสีฟ้า กับเศษเนื้อที่ห้อยฉีกขาดออก

บางส่วนถูกบิดจนหักงอผิดรูป บางส่วนถูกฉีกกระชากออกไปถึงครึ่ง

ขาแมงมุมถูกหักประดุจต้นไม้ใหญ่ที่ถูกโค่นลงมา

ขาที่เคยมีถึงแปดขานั้น เหลือเพียงแค่สองขาเท่านั้น

ดวงตาขวาเองก็ถูกทำลายไป

มันหอบหายใจรวยริน

ข้า...ยังมีชีวิตอยู่…

ข้า…ยังไม่ถูกแย่งชิงถิ่นที่อยู่…

ข้า...ยังสามารถสร้างนครขึ้นมาใหม่ได้…

แต่ตอนนี้… ข้าขอนอนพักก่อน...

มันคิดเช่นนั้นด้วยลมหายใจที่ใกล้ฝั่ง

แต่ทว่าในตอนที่มันคิดจะแผ่ร่างกายนอนพักฟื้นในตอนนั้นเอง

*...กีสสสสสสสสสสสสสสสสสส! *

มันก็คำรามลั่นด้วยโทสะขึ้นมาอีกครั้ง

ที่ปลายริมขอบของบ้านแสนรักของมัน มีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กกลุ่มหนึ่งกำลังย่องเดินหนีออกไป

มันจำภาพของภูติหัวเขี้ยวตัวนั้นได้

ในตอนนั้นมันปล่อยให้ลูกน้องของมันจัดการเพราะความขี้เกียจ

และผลลัพธ์ของความขี้เกียจนั้น คือความวิบัติที่เกิดขึ้นกับบ้านของมันเอง

ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของยัยตัวจิ๋วนั้นหรือเปล่า?

มันไม่รู้

แต่มันกำลังโกรธ กำลังพาล

มันรู้แค่ว่าตั้งแต่ภูติหัวเขียวคนนั้นปรากฏตัวในรังของมัน ชีวิตที่สงบสุขของมันก็เริ่มพังทลาย

ดังนั้นมันจึงล้มเลิกความคิดที่จะนอนพัก และยอมหักขาอีกสองข้างอันแกะกะทิ้ง แล้วเลื้อยไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว

ผืนแผ่นดินถูกวาดประทับด้วยร่างอันใหญ่โตกว่าห้าเมตรของเจ้าป่าที่กำลังเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธ

มันร่นระยะที่มากกว่าสามร้อยเมตรได้ภายในชั่วอึดใจ

“มันเห็นตัวพวกเราแล้วเจ้าค่ะ! ”

“แผนการแอบย่องหนีล้มเหลว! ดอง! ”

“มานี่เร็วเจ้ามังกรน้อย! ”

“ปี้! (อยากกลับบ้านแล้วงะ!) ”

ตัวต้นตอแห่งความวิบัติกำลังกรีดร้องลั่น

เพวกเธอสับฝีเท้าวิ่งหนีเต็มกำลังด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก

“มันกำลังจะพ่นใยออกมาแล้วค่ะ”

“ดีละจาวิส งั้นกางบาเรีย---”

“ไม่ได้ค่ะ ต่อให้ฉันกับคุณลี่ร่วมมือกันสร้างบาเรีย ก็ไม่อาจปัดเป่าเส้นใยจำนวนมากเช่นนั้นได้ แนะนำว่าให้ใช้วิธีอื่นค่ะ”

“แล้วจะให้ทำยังไงกันละดอง! ”

พวกเขากำลังหมดหนทางเอาตัวรอด

ในตอนนั้นเองที่ [เอท] แม่สาวชนเผ่ากระต่ายหยุดวิ่งพร้อมกับหันไปมองอะไรบางอย่างที่กองอยู่ทางขวา

ถึงจะบอกว่าห้องโถงเก็บอาวุธถูกทำลายจนย่อยยับ แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่คงสภาพรอดมาได้

ณ จุดที่ห่างออกมาจากการต่อสู้ ที่ริมขอบรังของอสรพิษแมงมุมอันร้ายกาจ ยังคงมีกำแพงส่วนหนึ่งที่ยังตั้งตระหง่าไม่ล้มพังทลายลงมา

เศษซากอาวุธกับเครื่องจักยนต์สังหารที่ก่อตัวพิงกำแพงคล้ายเหล็กเก่าแก่นั้น มีช่องว่างขนาดเล็กพอให้พวกเธอลอดผ่านเข้าไปได้พอดี

“ทางนั้นเจ้าค่ะ! ”

กระต่ายสาวนำทีมวิ่งลอดเข้าไปซ่อนอยู่ในช่องแคบเล็ก ๆ ใต้ซากที่ว่านั้น

ในเวลาเดียวกัน เส้นใยสีดำจากอสรพิษก็ถูกพ่นออกไป

มันกางออกมาเป็นตาข่ายกินพื้นที่เป็นรูปพัดมากกว่าห้าร้อยตารางเมตร และถูกอาบไปด้วยพิษกัดกร่อนที่รุนแรง

กลิ่นเหม็นเปรี๊ยวและควันกัดกร่อนลอยพุ้งขึ้นมาทุกตารางนิ้วตรงหน้ามัน

แต่ทว่าเหยื่อของมันรอดไปได้

มันเห็นได้อย่างชัดเจนด้วยตาข้างซ้ายกับลิ้นสัมผัสของมัน ว่าพวกวายร้ายวิ่งหนีเข้าไปซ่อนอยู่ใต้ภูเขาขยะตรงหน้าแล้ว

มันเลื้อยอย่างรวดเร็วเข้าไปใกล้กองภูเขาขยะ แล้วเริ่มลงมือใช้กรามอันแข็งแกร่งขุดภูเขาขยะที่สูงกว่าสี่สิบเมตร ขึ้นมา

เพียงแค่ขย้ำกรามเพียงครั้งเดียว พื้นที่ 1/20 ของภูเขาขยะก็เป็นอันต้องถูกทำลายทิ้งไป

“มันพยายามขุดเข้ามาแล้วค่ะ! ”

“ปี้ ปิ ปิ ปี้! (คุณแม่พรุนงับ ช่วยหนูด้วยงับ! หนูจะไม่ดื้อแอบหนีออกมาเที่ยวเอาเองอีกต่อไปแล้วงับ!) ”

“จะทำยังไง---”

พริบตานั้นเองที่เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมาตรงร่างกายของภูติน้อย

เธอได้ความคิดบางอย่างแล้ว

ถึงเธอจะยังไม่แน่ใจในข้อเท็จจริง แต่เธอก็พอจะทราบได้จากสภาพของซากโบราณ ว่าสถานที่แห่งนี้คือโรงเก็บอาวุธ

มันมีสิ่งของที่น่ากังขาวางเป็นกองขยะอยู่จำนวนมาก แต่ใช่ว่าจะใช้ประโยชน์จากมันไม่ได้

บางที… มันอาจจะมีบางส่วนที่ยังใช้งานได้อยู่หรือเปล่า?

ถึงปกติหากคิดด้วยสามัญสำนึก ของที่ไม่ถูกใช้งานมานานย่อมพังทลายไปตามอายุ แต่หลายครั้งแล้วที่เธอได้เห็นกับตาว่าซากโบราณพวกนี้ยังคงทำงานได้อยู่

ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย งั้นก็ขอเสี่ยงดวงกับมันแล้วกัน

เธอคิดเช่นนั้น

“ทุกคนกระจายตัวออก ลองหาอาวุธที่น่าจะใช้การได้มาสู้กับมันกันเถอะดอง! ยังไงมันเองก็อยู่ในสภาพจวนเจียนจะไปแล้ว พวกเราเอาชนะได้แน่ ดอง! ”

คำพูดของเธอไม่ผิดไปซะทีเดียว

เพราะสภาพของเจ้าป่าตอนนี้คือจวนเจียนจะลงโลงอยู่แล้ว

“อืม! ”

ดังนั้นทุกคนจึงทำตามคำสั่งของเธออย่างไม่มีลังเล

พวกเธอวิ่งวุ่นอยู่ใต้ซากภูเขาขยะ มุดลอดไปตามโพรงขนาดเล็กพร้อมกับหลบคมเขี้ยวของเจ้าป่าที่กัดแทะเข้ามาอย่างว่องไว

ภูเขาขยะที่เคยใหญ่โตได้กลายสภาพเป็นเนินขนาดเล็ก และจากเนินขนาดเล็ก กำลังจะกลายเป็นพื้นที่เรียบโล่งไร้สิ่งใดคอยปกป้องพวกเธออีก

พวกเธอต้องแข่งกับเวลาที่เหลืออยู่

“เสียง…”

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านข้างของเอท

มันเป็นเสียงเธอคุ้นเคยดี

" [หากท่านมองหาอาวุธที่ใกล้ที่สุด สามารถไปหาได้ที่ห้องเกราะสรรพอาวุธทางซ้ายค่ะ] "

"ท่านเทพ! "

เอทเข้าใจว่าเสียงของระบบควบคุมที่ดังลอดผ่านลำโพงข้างใต้ซากนี้ คือเสียงจากสาวกเทพเจ้าของเธอ

และเธอคงไม่มีวันรู้ว่าโพรงใต้ซากนี้ แท้ที่จริงคือเส้นทางเชื่อมระหว่างเตาสุริยะที่เจ็ด กับโรงงานเก็บอาวุธในอดีต

เอทมองลอดผ่านช่องว่างขนาดเล็กออกไปภายนอกที่ทางซ้าย

สิ่งที่เธอเห็นนั้น คือร่างของอสรพิษสีดำที่บาดเจ็บหนัก กับแคปซูลบรรจุชุดเกราะทั้งตัวสีขาวหน้าตาประหลาดที่ดูคล้ายกับแมงมุม

ส่วนเกราะหัวนั้นถูกครอบด้วยแก้วเลนสีเหลืองที่มีลวดลายรังผึ้ง

ตัวชุดมีสีขาวดู่ออนนุ่ม แต่กลับให้ความรู้สึกแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดด้วยลวดลายรังผึ้งขนาดเล็กที่ปรากฏให้เห็น

เจ้าชุดที่ว่านั้นมีอยู่เป็นจำนวนมากกองเรียงรายตามพื้น

ถึงจะไม่ทราบว่ามันคืออะไร แต่เธอขอเชื่อมั่นในคำพูดของเทพเจ้าที่เธอนับถือ

“ขอตัวสักครู่เจ้าค่ะ! ”

เอทวิ่งออกจากที่ซ่อนสู่ภายนอกเพื่อเข้าใกล้ชุดเกร่ะเหล่านั้น

แต่นั่นทำให้เธอกลายเป็นเป้าให้กับอสรพิษร้าย

มันไม่ปล่อยเหยื่อที่วิ่งออกมาเอาเองจากรังอยู่แล้ว

มันอ้าปากกว้าง และทิ้งตัวลงมากลืนกินเอทไปพร้อมกับชุดเกราะบนพื้น

“เอท! ”

ลิลลี่กรีดเสียงดังลั่น

มันเกิดขึ้นเร็วมาก เธอจึงไม่ทันชักปืนขึ้นมายิงสกัดปกป้องเธอได้

“ (นี่ฉันปกป้องเพื่อนตัวเองไม่ได้อีกแล้วหรือ…) ”

ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ ที่เธอเคยมีประสบการณ์เห็นร่างของโนอาร์เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกับตามาแล้วครั้งหนึ่ง เลยทำให้จิตใจของเธอคราวนี้สงบเยือกเย็นมากกว่าครั้งที่แล้ว

ในทางหนึ่งเธอรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรเยือกเย็นเอาไว้ แต่ในอีกทางหนึ่งมันก็น่าเศร้าที่จิตใจของเธอเริ่มแข็งกระด้าง

แต่ท่ามกลางความสับสนในจิตใจ เธอก็พบว่าเพื่อนสาวต่างเผ่าของเธอยังไม่ตาย

*กี๊ส? *

เกิดแสงสว่างเล็ดลอดออกมาจากภายในปากของอสรพิษร้าย

*กี๊สสสสสสส! *

อยู่ ๆ มันก็ร้องอย่างเจ็บปวด แล้วลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้นดิน

*ก๊าสสสสสสสสสส!?! ”

มันอาเจียนของเหลวมี่ส่งกลิ่นน่ากลัวออกมาเจิงนองพื้น จนกลายเป็นบ่อน้ำขนาดย่อม

หางของมันฟาดไปทั่วทุกตารางนิ้วอย่างสับสน

“เหวอ!? ”

“เกิดอะไรกันขึ้นเนี่ยดอง! ”

พวกลิลลี่รีบวิ่งหนีออกมาจากที่ซ่อน เพราะมันเริ่มทำท่าจะถล่มลงมาทับ

*เก๊---*

เสียงของเจ้าอสรพิษดังขาดช่วง

ร่างของมันกำลังถูกผ่าครึ่งออก

มีแสงสีน้ำเงินเข้มพุ่งทะลุออกมาจากภายใน

แสงนั้นวิ่งออกมาเป็นรูปร่างคล้ายใบมีด

มันมีจำนวนแปดแฉกแผ่ออกมาเป็นวงกลมรอบทิศทาง

แสงนั้นแทงทะลุพร้อมกับที่มีกรดสีเหลืองไหลทะลักออกมา

แต่มันไม่จบแค่นั้น

แสงสว่างสีน้ำเงินเริ่มออกตัววิ่ง ตัดทะลุจากกลางลำตัว วิ่งไล่ตามความยาวของมันขึ้นมาสู่ส่วนหัว ก่อนจะวิ่งทะลุออกมาสู่โลกภายนอก

ร่างของเจ้าป่าแห่งอสรพิษแมงมุมถูกผ่าแยกออกเป็นแปดส่วนจากกลางลำตัวด้วยวิธีเช่นนั้น

"เอท… อย่างงั้นหรือ!? ดอง? "

"ถูกต้องเจ้าค่ะ"

คนร้ายที่ผ่าร่างอสรพิษแมงมุมตอบเธอกลับมาด้วยน้ำเสียงที่กึ่งทึ่งกึ่งแปลกใจ

กระต่ายสีดำถูกห่อหุ้มทั้งตัวด้วยชุดเกราะรัดรูปสีขาวบริสุทธิ์

ลวดลายรังผึ้งสีดำบนชุดส่องแสงสีแดงเป็นเส้นจางทอประกาย

เกราะหัวปิดใบหน้ามิดชิด และถูกคาดด้วยแผ่นโปรงแสงสีเหลือง

หน้าอกกับส่วนเว้านูนอันน้อยนิดถูกดันให้เด่นชัดอย่างมีมนต์เสน่ห์

ที่ใจกลางหลังมีเปลวแสงสีน้ำเงินกางออกกว้าง

มันมีจำนวนแปดแฉก ราวกับเป็นปีกของเทวทูต

สิ่งเดียวที่ทำให้รู้ว่าเธอคือ [เอท] คือใบหูกระต่ายสีดำ กับผมสีดำที่ยาวทอประกายแสง

"โคตรเท่เลยดอง! "

ดวงตาของภูติน้อยกลายเป็นประกายแสงสว่างแห่งความชื่นชม

"มันคืออะไรนะดอง! "

"ชุดเกราะของเทพเจ้าค่ะ! ข้าน้อยยังค่อยแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ตอนนี้รีบหนีก่อนเถอะเจ้าค่ะ! "

ไม่ใช่เป็นชุดเกราะนาโนอะไรเทือกหรอกนั้นหรือดอง?

ลิลลี่คิดเช่นนั้นแต่ไม่ได้พูดออกไป

"ท่านเทพบอกว่าที่แห่งนี้กำลังจะลุกเป็นไฟเจ้าค่ะ! "

"งั้นก็แย่นะสิดอง! "

ถึงจะมีคำถามอีกมากมาย แต่คงต้องเก็บเอาไว้ในใจก่อน

ว่าแล้วพวกเธอจึงรีบวิ่งออกไปจากที่นี่ในทันที

พวกเธอพึ่งทำสิ่งที่ผิดพลาดลงไป

นั่นคือการตรวจสอบสภาพศพของศัตรู

เจ้าป่าแห่งพงไพรเส้นด้ายดำยังไม่ตาย

ถึงจะถูกผ่าร่างแยกออกเป็นแปดส่วน ถึงสมองจะถูกทำลาย แต่ด้วยระบบประสาทที่พิเศษของมัน จึงทำให้มันยังคงมีชีวิตอยู่

แต่ไม่ใช่มีชีวิตด้วยสติปัญญา

ประสาทที่เหลืออยู่เข้าควบคุมชิ้นส่วนร่างที่ถูกแยกออก และเริ่มกระตุ้นชีวิตเอาตัวรอดตามสัญชาตญาณ

นั่นคือการล่าหาอาหาร

มันต้องการสารอาหารจำนวนมากเพื่อฟื้นสภาพเซลล์ ต้องการพลังงานเพื่อรักษาบาดแผลของมัน

แรงกระตุ้นตรงนั้นทำให้มันดุร้ายและหิวกระหาย

อาหาร…

มันต้องการอาหารจำนวนมาก...

ลิ้นที่ถูกแยกส่วนเริ่มทำหน้าที่รับสัมผัสแทนดวงตา

อ๊า… มีเหยื่ออยู่ตรงหน้าห้าตัวหรือ?

มันคิดเช่นนั้นแล้วชูคอขึ้นสูง

หัวที่ถูกแยกออกแปดส่วนได้ยกขึ้นท้องฟ้ากว้าง

ถึงจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ แต่มันใช้วิธีส่ายหัวไปมาสร้างเป็นเสียงกระพืออันน่ากลัว

เสียงนั้นวังเวงชวนสยองขวัญจนทำให้พวกลิลลี่ต้องหยุดแล้วหันกลับมามองดู

"นั่นตัวบ้าอะไรเนี่ยดอง! "

"ยังกับ [ไฮดร้า] ในตำนานเลยค่ะ! "

"ใส่ตีนผีเต็มกำลังเลยดอง! "

ขอไม่สู้กับตัวที่ดูน่ากลัวชวนขนลุกนี้เด็ดขาด

พวกเธอคิดเช่นนั้นไม่ต่างกัน

มีแปดหัว เต็มไปด้วยบาดแผลท่วมเลือดสีฟ้า อีกทั้งยังส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยโฉย

เลื้อยไปตามพื้นด้วยเสียงน่าหวาดหวั่น ทิ้งคราบเลือดเป็นทางยาว อีกทั้งตวัดหัวทั้งแปดไล่ฟาดไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง

" เหวออออ! "

พวกเธอวิ่งหนีสุดชีวิต

หากช้าลงเพียงก้าวเดียว คงได้ถูกหัวที่หนาเท่าต้นไม้ใหญ่ฟาดจนบี้แบนเหนือแผ่นดิน

ทุกครั้งที่หัวมันกระแทกพื้น ก็จะเกิดลมแรงพัดกระหน่ำขึ้นมา

กระแสลมนั้นทำให้วิ่งได้อย่างยากลำบาก อีกทั้งหนทางข้างหน้ายังเต็มไปด้วยป่าสีดำหนาทึบคอยขวางเส้นทาง

พวกเธอต้องวิ่งอย่างระวัง ทั้งสิ่งกีดขวางที่อยู่ข้างหน้า รวมไปถึงภัยอันตรายที่ฟาดฟันเข้ามาจากด้านหลัง

เป็นการวิ่งเสี่ยงตายที่ไม่อาจให้เกิดความผิดพลาดขึ้นมาได้

โชคดีเดียวของพวกเธอ คือการที่เจ้าอสรพิษร้ายมันคลั่งไปแล้ว จึงทำให้เป็นการโจมตีไร้รูปแบบ และไม่ให้ความสำคัญต่อการไล่ตามเพื่อจับกุม

ใช่ ตอนนี้มันสนใจแต่โจมตีเพื่อหมายสังหารและกินลงไปเท่านั้น

"ไม่ใช่เกมส์ [เป๊ปซี่แมน] นะดอง! "

"มุขดักแก่มากค่ะลี่"

ดิวซ์ตบมุขภูติน้อยด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า

"วิ่งตรงไปเลยเจ้าค่ะ! "

แต่ถ้าหากวิ่งหลบไปมาแบบนี้ คงได้พลาดท่าเข้าสักวัน

เอทจึงหาทางออกที่ง่ายและสะดวกที่สุด

เธอเริ่มเร่งความเร็วตัวเอง

ปีกทั้งแปดเริ่มเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีแดง แล้วพุ่งทะยานเร็วสามเท่า บินแหวกผ่านป่าตรงหน้าไปพร้อมกับคมมีดเลเซอร์ที่ยื่นออกมาจากปลายแขนทั้งสองข้าง

ป่าที่ขวางเส้นทางถูกตัดจนเหี้ยนกลายเป็นถนนเส้นตรงให้กับพวกเธอ

"จะหลุดจากป่าแล้ว! "

"อีกนิดเดียว! "

พวกเธอใช้เวลาครึ่งชั่งโมงวิ่งมาราธอนจนกระทั้งพบทางออกจากป่า

พวกเธอจดจำมันได้ เพราะว่ามันคือฐานทัพสำรวจภาคพื้นตะวันออกที่พวกเธอจากมา

"เฮ้ย! นั่นใคร! ผู้บุกรุก--ไม่สิ นั่นใช่นักเรียนของไพโอเนียร์หรือเปล่า!? "

"แล้วข้างหลังนั่นมันตัวบ้าอะไรฟะ! "

"เปิดสัญญาณฉุกเฉิน! เรียกหน่วยช่วยเหลือกลับมาด้วย! เตรียมพร้อมรับมือสัตว์ยักษ์เดียวนี้! โจ๊ว! "

ภูติหัวโล้นประจำฐานรีบออกคำสั่งรับมือทันทีที่เห็นเจ้าสัตว์ร้ายแปดหัวขนาดสามสิบเมตรเหนือป่าเส้นด้ายดำ

"ไม่! ไม่ต้องเตรียมอาวุธ ทุกคนรีบหาที่กำบังเจ้าค่ะ! "

แต่ทว่าเอทกลับตะโกนให้ทุกคนหาที่กำบังแทน

เธอใช้ดาบเลเซอร์จากแขนตัดทำลายบาเรียโปรงแสงที่หุ้มฐาน ตัดรั้วแสงตรงหน้า และตัดกำแพงคอนกรีตหนาจนเป็นรูกว้าง

"เข้ามาเร็วเจ้าค่ะ! "

"ทำบ้าอะไรของพวกแกฟะ โจ๊ว! "

เอทเมินเสียงกรีดร้องประท้วงของภูติหัวโล้น แล้วยืนมองเพื่อนต่างเผ่าของเธอวิ่งเข้ามาในตัวฐานแทน

"หมอบบบบ! "

และแล้วมันก็ถึงเวลา

เอทที่ได้ยินเสียงเตือนจากชุดเกราะมาตลอดเวลานั้น รู้เพียงแค่ว่าจะเกิดลูกไฟขนาดใหญ่ลุกท่วมป่าเท่านั้น

เธอไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วนั่นคือการเตือนภัยของระบบเตาสุริยะที่เจ็ด

ความเสียหายจากครั้งอดีตเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้งในปัจุบัน

ใต้ผิวดินลึกลงไปจากรังของ [สไปเดอร์-อาร์บอก] มีวัตถุสีขาวทรงกลมปรากฏอยู่

สิ่งนั้นคือ [พระอาทิตย์จำลอง] เป็นตัวตนของ [เตาพลังงานสุริยะ]

ความร้อนจากเตาพลังที่ไม่อาจระบายออกได้อย่างถูกต้อง เริ่มทำให้แผ่นดินเหนือเตาพลังงานร้อนระอุ

แผ่นดินเหือดแห้ง พืชพรรณล้มตายลุกไหม้ ก่อนจะกลายเป็นทะเลลาวาผืนใหญ่

*กีสสสสสสสสสส! *

เจ้าป่าที่ไล่ตามมากำลังจมลงไปในทะเลลาวานั้น

มันร้องโหยหวน ดิ้นรนเอาชีวิตรอด

แต่มันทำได้เพียงแค่นั้น

เพราะไม่มีสิ่งใดสามารถเอาชนะพลังธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ได้

ทะเลลาวาเริ่มปะทุหนักขึ้นตามการปะทุของเตาสุริยะที่เจ็ด

เตาที่ถูกฝังใต้ดินนั้นระอุร้อนมากขึ้น มากจนไม่อาจคงสภาพสมดุลได้อีกต่อไป

ผิวเนียนสีขาวของมันปริแตก มันระเบิดต่อเนื่อง รังสีภายในรั่วไหลลุกลามแผ่ขยายออกไป ปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นเริ่มรุนแรงและควบคุมไม่ได้

*พรึบ! *

และแล้ว… แสงสว่างสีขาวก็ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งทวีป พร้อมกับเกิดดอกเห็ดขนาดยักษ์ปะทุขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือผืนป่าเส้นด้ายดำในท้ายที่สุด

***เจ้าป่าเส้นด้ายดำ [เนทีส-เอเคน]

นี่ข้า...ตายแล้วหรือ?

เป็นอย่างงั้นสินะ…

ดีจัง…

ไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้อีกต่อไป

ไม่ต้องลำบากหาอาหารอีกต่อไป

ไร้ซึ่งความกังวลต่อภัยร้ายภายนอก

ไร้ซึ่งศัตรูก่อความรำคาญ

ข้า… กำลังจะได้พักผ่อน

กำลังจะได้นอนหลับฝันดี

ได้นอนหลับยาวนานตราบเท่าที่พึ่งใจปราถนา

ยาวนานตราบชั่วฟ้าดินสลาย…

ลาก่อน… ชีวิตที่… เหนื่อยยาก

ข้าขอ… ราตรีสวัสดิ์… ละ…